ความสับสนในความสัมพันธ์

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฟีนอลผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องชันสูตร เคลื่อนตัวผ่านปลายจมูกของผมอย่างเชื่องช้า ราวกับมันกำลังทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนสติว่า เบื้องหน้าของผมคือเขตแดนระหว่างความจริงกับความตาย แฟนเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานเมื่อครู่ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น เช่นเดียวกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างที่พอเหมาะ "คุณมาช้าไปสามนาทีนะครับ คุณอัยการคณิน" ผมเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง ร่างของผมสวมถุงมือยางสีขาวที่เปื้อนคราบน้ำยาบางเบา ปลายมีดผ่าตัดในมือยังคงสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลน คณินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความกดดันที่แฝงไว้ด้วยความคุ้นเคย เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตรมากขึ้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับนั้นตัดกับบรรยากาศอันน่าหดหู่ของห้องนี้อย่างสิ้นเชิง เขายื่นมือไปหยิบแฟ้มสีน้ำตาลบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูผ่านฟิล์มเอกสาร "ความแม่นยำยังคงเป็นจุดเด่นของคุณเสมอนะครับ น่านฟ้า... แต่บางครั้ง การใส่ใจเวลากับเรื่องเล็กน้อย อาจทำให้คุณมองข้ามภาพใหญ่ที่สำคัญกว่าไป" "ภาพใหญ่ที่ว่า หมายถึงหลักฐานชิ้นใหม่ที่ถูกจัดฉากขึ้นมาเพื่อให้คดีนี้ปิดลงได้ง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอครับ" ผมหันกลับไปสบตาเขา แววตาของคณินในยามนี้ไม่มีความขี้เล่นหลงเหลืออยู่ มีเพียงประกายความดุดันของนักล่าที่จ้องมองเหยื่อในกรงขัง ระยะห่างระหว่างเราในตอนนี้ไม่ถึงสองเมตร มันเป็นระยะที่อันตราย... ระยะที่อุดมการณ์สองขั้วปะทะกันโดยไร้ซึ่งเครื่องป้องกัน คณินขยับเข้ามาอีกก้าว จนกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขาเจือจางลงด้วยกลิ่นอายความเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ "คุณกำลังพยายามตีตัวออกห่างจากผม น่านฟ้า" คณินวางแฟ้มลง เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดังทุึบ "ตั้งแต่วันที่เราตกลงกันเรื่องสำนวนคดีนั้น คุณก็เริ่มหลบหน้า หลีกเลี่ยงการสบตา และพยายามสร้างกำแพงกั้นระหว่างเรา... คิดว่าทำแบบนั้นแล้วความจริงจะเปลี่ยนไปอย่างนั้นหรือครับ" หัวใจของผมกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉยราวกำแพงน้ำแข็ง "ผมไม่ได้หลบหน้าใครทั้งนั้นครับ... ผมแค่อยفังก์ชันของตัวเองในฐานะแพทย์นิติเวช หน้าที่ของผมคือการค้นหาความจริงจากศพ ไม่ใช่การมานั่งเล่นเกมจิตวิทยากับอัยการที่พยายามบิดเบือนความยุติธรรม" "ความยุติธรรม?" คณินทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาประชิดจนผมต้องถอยหลังสะโพกชนขอบโต๊ะชันสูตร มือข้างหนึ่งของคณินวางทับลงบนขอบโต๊ะข้างสะโพกผม กักตัวผมไว้ในพื้นที่จำกัดระหว่างเขากับเตียงผ่าศพ "โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมที่บริสุทธิ์หรอกครับ น่านฟ้า มีแต่ความยุติธรรมที่ผู้มีอำนาจเป็นคนกำหนด... และผมกำลังสร้างมันขึ้นมา เพื่อให้คุณ... และตัวผมเอง ไม่ต้องตกเป็นเหยื่อของความเน่าเฟะนี้อีก" สายตาของเขาคมกริบและลุ่มลึก มันเป็นแววตาที่ทำให้ผมรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ความใกล้ชิดนี้ไม่ได้สร้างความหวาดกลัว แต่มันกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่ผมพยายามกดทับเอาไว้ภายใต้เปลือกนอกอันเย็นชา ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง แม้ว่าลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาจะปัดป่าวงกบแก้มของผมอยู่รำไร "ถ้าวิธีที่คุณเลือกใช้ คือการทำลายหลักฐานและสร้างแพะรับบาป... นั่นไม่ใช่ความยุติธรรมหรอกครับ คณิน มันคือการฆาตกรรมทางกฎหมายต่างหาก และผมจะไม่ยอมเอาชื่อเสียงของผม เข้าไปแลกกับเกมสกปรกที่คุณกำลังเล่นอยู่เด็ดขาด" คณินไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนริมฝีปากของเราแทบจะห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร รอยยิ้มที่มุมปากของเขาเต็มไปด้วยความท้าทาย "คุณคิดว่าผมปล่อยคุณไปได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือครับ น่านฟ้า... คุณรู้ความลับของผม ผมรู้จุดอ่อนของคุณ เราผูกติดกันไว้ด้วยหลักฐานที่ไม่มีวันทำลายได้... การที่คุณพยายามผลักไสผมออกไป รังแต่จะทำให้ผมอยากเข้ามาใกล้คุณมากกว่าเดิม" นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมขึ้นมาแตะที่ปลายคางของผมเบา ๆ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นตัดกับความเย็นของถุงมือยางที่ผมสวมอยู่อย่างสิ้นเชิง มันเป็นสัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและคุกคามในเวลาเดียวกัน จนผมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "หยุดนะครับ..." ผมเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่ไร้ซึ่งแรงผลักไส "ผมหยุดไม่ได้หรอกครับ..." คณินกระซิบชิดริมหู เสียงของเขาต่ำพร่าและเต็มไปด้วยความจริงจังที่บีบคั้นหัวใจ "จนกว่าคุณจะยอมรับว่า... คุณเองก็ไม่อยากให้ผมไปไหนเหมือนกัน" ในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่ผมจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดเพื่อโต้แย้ง เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่วิ่งเข้ามาหยุดอยู่หน้าห้อง พร้อมกับเสียงหอบหายใจของเจ้าหน้าที่เวรเปลที่ผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ดร.น่านฟ้าครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ!" เจ้าหน้าที่คนนั้นละล่ำละลักพูดโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศอันตึงเครียดระหว่างเรา "มีศพปริศนาถูกส่งเข้ามาเพิ่ม... ศพนี้... มีร่องรอยการฆาตกรรมที่เหมือนกับคดีของครอบครัวคุณเมื่อสิบปีก่อนทุกประการครับ!" คำพูดนั้นทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงในพริบตา ความรู้สึกร้อนรุ่มเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความตกตะลึงที่พุ่งชนเข้ากลางหน้าอกอย่างจัง ผมหันกลับไปมองหน้าคณินทันที ดวงตาของอัยการหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย ประกายความสนุกสนานหายวับไปจากแววตาของเขา แทนที่ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด คณินค่อย ๆ ลดมือที่แตะคางผมลง แล้วหันไปมองร่างที่เพิ่งถูกเข็นเข้ามาใหม่บนเตียงเหล็กด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา "ดูเหมือนว่า... คืนนี้เราคงยังไม่ได้กลับบ้านกันง่าย ๆ แล้วสินะครับ, น่านฟ้า" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผ่าพิสูจน์ความมืดมนนี้ไปด้วยกันนะครับ