อาหารมื้อเที่ยงที่ห้ามใจเต้น

เสียงกริ่งโลหะกระทบขอบถาดอาหารในห้องสอบสวนวีไอพีดังขึ้นเบาๆ แต่กลับชัดเจนเสียจนบาดแก้วหู ดร.น่านฟ้าไม่ได้สนใจจานสเต็กเนื้อริบอายที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นตรงหน้า สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะคู่นั้นกำลังจดจ้องอยู่กับอัตราการเต้นของชีพจรบนข้อมือซ้ายของตัวเอง... แปดสัปดาห์ก่อน ชายคนนี้เพิ่งลงนามในรายงานการผ่าศพที่ยืนยันว่าเหยื่อขาดอากาศหายใจจากคาร์บอนโมโนไซด์ แต่ในวันนี้ เขากลับต้องมานั่งร่วมโต๊ะอาหารมื้อกลางวันกับอัยการผู้กุมความลับทั้งหมดของคดีไว้ในกำมือ "เนื้อย่างระดับมีเดียมแรร์... เหมาะกับคนชอบความสุกงอมครึ่งๆ กลางๆ ดีนะครับ น่านฟ้า" คณินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มปักกระดุมเนี๊ยบกริบใช้มีดสเต็กหั่นเนื้อชิ้นพอดีคำอย่างใจเย็น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่แพทย์นิติเวชฝั่งตรงข้าม ราวกับกำลังประเมินน้ำหนักของชิ้นเนื้อบนเขียงผ่าศพ น่านฟ้าวางมีดลงบนขอบจาน เสียงเหล็กกระทบพอร์ทแ슬ีนดัง "กริ๊ก" สะท้อนความเยือกเย็นในแววตา เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความเงียบเข้าคั่นกลางระหว่างบทสนทนาอยู่หลายวินาที ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน "ความสุกระดับมีเดียมแรร์ให้รสชาติที่ดีที่สุด เพราะมันยังเหลือเลือดสดๆ ซ่อนอยู่ข้างใน... เหมือนกับสำนวนฟ้องที่คุณกำลังจะยื่นต่อศาลในวันพรุ่งนี้สินะครับ คุณคณิน" คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบนิดหน่อย ปล่อยให้รสฝาดของแทนนินเคลือบลิ้นก่อนจะวางลงช้าๆ "คุณนี่มองอะไรทะลุปรุโปร่งสมเป็นแพทย์นิติเวชจริงๆ แต่ก็นั่นแหละครับ... บางครั้ง การมองเห็นแต่โครงสร้างกระดูกและรอยช้ำ อาจทำให้คุณมองข้าม 'เจตนา' ที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังไป" "เจตนาที่บิดเบี้ยวเพื่อความสะใจทางกฎหมาย ไม่ได้ทำให้ศพฟื้นขึ้นมาหรอกครับ" น่านฟ้าสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย "คุณรู้อยู่แก่ใจว่าหลักฐานในห้องแล็บของผมถูกสลับ... และคุณก็เป็นคนเปิดทางให้หลักฐานปลอมชุดนั้นหลุดรอดเข้าไปในสำนวน" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารพลันอุณหภูมิลดฮวบทันที จิตวิทยาการเจรจาข้ามโต๊ะอาหารไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยคำขู่ แต่เป็นความนิ่งงันที่กดดันเสียยิ่งกว่าปากกระบอกปืน คณินไม่โกรธ เขากลับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างวางบนโต๊ะ ประสานมือเข้าหากันในท่าทางของผู้ล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อ "เราไม่ได้กำลังเล่นเกมถูกผิดกันหรอกนะครับ น่านฟ้า... เรากำลังเล่นเกมที่ต้องเลือกว่าใครจะรอดออกไปจากห้องนี้พร้อมกับความจริงที่สังคมอยากฟัง" คณินลดเสียงลงกระซิบ ประโยคถัดมาแฝงนัยยะอันตรายที่ทำเอาคนฟังต้องเกร็งกล้ามเนื้อโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณยืนยันจะแถลงข่าวเรื่องร่องรอยสารพิษที่แท้จริง... ครอบครัวของคุณที่ตายไปในกองเพลิงเมื่อสี่ปีก่อน อาจจะมีรายละเอียดใหม่ที่ 'น่าสนใจ' หลุดรอดออกมาให้สื่อมวลชนได้ขุดคุ้ยอีกรอบก็ได้นะ" ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายกระตุกวูบ แต่น่านฟ้ายังคงควบคุมใบหน้าให้เรียบเฉยราดด้วยน้ำแข็ง ความทรงจำเกี่ยวกับเปลวเพลิงสีส้มและกลิ่นควันไฟที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดสี่ปีถูกขุดคุ้ยขึ้นมาด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว มือที่วางอยู่ใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน นี่ไม่ใช่การเจรจา แต่มันคือการข่มขู่บนโต๊ะอาหารที่ห้ามแม้แต่จะแสดงอาการใจเต้น "คุณกำลังเล่นกับไฟ คณิน" น่านฟ้ากัดฟันกรอด น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความโกรธที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดของแพทย์ผู้ดี "ผมไม่ได้เล่นกับไฟ... ผมคือนักดับเพลิงที่ถือถังดับเพลิงไว้ในมือต่างหาก" คณินยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า เขายื่นจานสเต็กของตัวเองที่มีรอยตัดขยับเข้ามาใกล้ฝั่งน่านฟ้าอีกนิด "ทานต่อสิครับ อาหารมื้อนี้ยังไม่จบ... และเกมของเราก็เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอเรืองแสงวาบขึ้นท่ามกลางเงาสลัวของร้านอาหารหรู น่านฟ้าเหลือบมองหน้าจอ ปรากฏภาพถ่ายไฟล์เอกสารลับจากระบบฐานข้อมูลกลางของนิติเวช พร้อมข้อความสั้นๆ จากผู้ช่วยในแล็บที่ส่งเข้ามาตอนเที่ยงตรงพอดี *[ด่วนครับ ดร.น่านฟ้า... เราเพิ่งพบฟิล์มเอ็กซ์เรย์ชิ้นที่สูญหายของคดีเมื่อเช้าซ่อนอยู่ในระบบสำรอง และผลสแกนล่าสุดยืนยันว่า... กระดูกซี่โครงของเหยื่อไม่ได้หักจากการกระแทกของอุบัติเหตุ แต่มันถูกผ่าตัดเปิดออกด้วยมีดหมอ ก่อนที่วิญญาณจะออกจากร่างเสียอีก!]* ดวงตาสีเข้มของน่านฟ้าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตระหนักรู้สายฟ้าแลบพุ่งวาบเข้ามาในสมอง รอยยิ้มที่เคยเยือกเย็นและมั่นใจของคณินเมื่อครู่ ชะงักค้างไปทันทีเมื่อเห็นประกายตาที่เปลี่ยนไปของแพทย์นิติเวชตรงหน้า ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ