เกมซ่อนหาทางกฎหมาย

กลิ่นของฟอร์มาลีนเจือจางในห้องทำงานส่วนตัวของผมไม่ใช่สิ่งที่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่มันคือกลิ่นของความจริง—ความจริงที่ไม่เคยโกหกใคร ต่างจากมนุษย์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าผมในยามวิกาลนี้ "คุณกำลังทำให้กระบวนการยุติธรรมกลายเป็นเรื่องตลก, น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำของคณินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เขากำลังยืนพิงขอบหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ มองออกไปเบื้องล่างที่แสงไฟจากถนนในเมืองหลวงทอดตัวยาวเหยียดราวกับเส้นเลือดฝอยในร่างกายมนุษย์ที่กำลังเน่าเฟะ แสงสีส้มจากภายนอกสะท้อนบนเลนส์แว่นกรอบทองของเขา ซ่อนแววตาที่ยากจะคาดเดา ผมไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากรายงานผลการผ่าศพคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญบนโต๊ะ ปลายปากกาหมึกซึมยังคงจรดลงบนกระดาษเพื่อบันทึกค่าความถ่วงจำเพาะของชิ้นเนื้อเยื่อหัวใจที่ถูกบดขยี้ด้วยของแข็ง "กระบวนการยุติธรรมที่แท้จริงไม่เคยตลก, คณิน... มีแต่พวกคุณต่างหากที่พยายามเขียนบทให้มันจบลงตามความสะดวกสบายของตารางเวลา" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกดดันที่ถูกเก็บกดไว้ เขาก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นโคโลญจ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นฝนยามค่ำคืนลอยมาแตะจมูก "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร? พระผู้เป็นเจ้าผู้ถือตราชั่งงั้นหรือ? ศพในห้องดับจิตหมายเลขสามปิดฉากลงได้แล้ว... สำนวนคดีถูกส่งขึ้นโต๊ะอัยการสูงสุดเรียบร้อย เหลือแค่ลายเซ็นรับรองรายงานการชันสูตรของคุณเท่านั้นที่จะทำให้ทุกอย่างมันจบ" ผมเงยหน้าขึ้น ปรับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อสบตากับอัยการหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของกระทรวง "จบ? หรือแค่กลบเกลื่อน?" ผมถามเสียงเรียบ เย็นชา ดุจเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ แต่ในอกข้างซ้าย ความทรงจำสีเลือดจากอดีตกำลังส่งเสียงกรีดร้องเตือนสติผม "รอยช้ำรูปพระจันทร์เสี้ยวบนลำคอของผู้ตายไม่ได้เกิดจากการรัดด้วยเชือกไนลอนตามที่คุณสรุปในสำนวน... มันคือรอยนิ้วมือของคนที่มีความเชี่ยวชาญด้านกายวิภาค และที่สำคัญที่สุด... ปริมาณสารพิษในกระแสเลือดไม่ได้มาจากยาเบื่อหนู แต่มันคือสารละลายโพแทสเซียมคลอไรด์ที่ฉีดเข้าเส้นเลือดดำโดยตรง คนธรรมดาทำเรื่องนี้ไม่ได้หรอกครับ... อัยการคณิน" บรรยากาศในห้องราวกับลดอุณหภูมิลดลงหลายองศาในพริบตา คณินหยุดยืนค้ำโต๊ะทำงานของผม สองมือวางแนบบนพื้นผิวไม้โอ๊คเก่าแก่ โน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ แววตาของเขาไม่ได้ฉายแววตกใจ แต่มันคือความกระหายที่จะควบคุมสถานการณ์ "คุณกำลังเล่นเกมที่ไม่มีวันชนะ, น่านฟ้า" คณินกระซิบ น้ำเสียงต่ำลึกราวกับเสียงคำรามของสัตว์นักล่าที่จนมุม "สังคมต้องการผู้ต้องหาที่ชัดเจน แรงจูงใจที่เข้าใจง่าย และบทสรุปที่ทำให้ประชาชนนอนหลับได้อย่างสนิทใจในคืนนี้... ถ้าคุณยังดึงดันจะรื้อฟื้นเรื่องสารพิษบ้าๆ นั่นขึ้นมาอีก คนที่จะไม่ได้นอนจะไม่ใช่ผม... แต่จะเป็นคุณ และคนที่คุณรักในความทรงจำทั้งหมดต่างหาก" คำพูดนั้นคมกริบราวกับใบมีดผ่าศพที่กรีดลงบนแผลเป็นเก่าๆ ในใจผม คณินฉลาด เขารู้ว่าจุดอ่อนของผมคืออะไร และเขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะหยิบมันขึ้นมาใช้เป็นเครื่องต่อรอง ผมไม่สะทกสะท้าน แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความโกรธที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือไว้บนตักอย่างใจEเย็น "คุณกำลังขู่ผมเหรอครับ? หรือกำลังสารภาพทางอ้อมว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของบันทึกการแพทย์ชุดแรกกันแน่?" คณินหรี่ตาลง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชั่วแวบก่อนจะเลือนหายไป "ผมไม่ได้ขู่... ผมกำลังมอบทางเลือกให้คุณต่างหาก คุณคือนิติเวชอันดับหนึ่งของประเทศ อนาคตของคุณยังอีกไกล อย่าเอาชื่อเสียงและชีวิตที่เหลืออยู่ไปแขวนไว้กับศพที่ไม่มีวันพูดได้เลย" "แต่ศพพูดได้เสมอ... สำหรับคนที่ตั้งใจฟัง" ผมตอบกลับทันควัน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "และผมก็เป็นคนเดียวในห้องนี้ที่ได้ยินเสียงของพวกเขา" ก่อนที่คณินจะได้ตอบโต้อะไร เสียงเคาะประตูก็จังหวะดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ขัดจังหวะสงครามประสาทตรงหน้า ประตูห้องเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างเพรียวบางของเจ้าหน้าที่สืบสวนสาวก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือของเธอถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ชื้นไปด้วยละอองฝน "ดร.น่านฟ้าคะ... ดิฉันคิดว่าคุณต้องดูนี่ค่ะ" เธอยื่นซองพลาสติกใสที่มีหลักฐานชิ้นใหม่อยู่ภายในมาวางบนโต๊ะ "เราเพิ่งงดเว้นการค้นหาในคลองสาธารณะตามที่คุณคาดการณ์... และนี่คือสิ่งที่พบในมือของเหยื่ออีกรายที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาเมื่อครู่" ผมก้มมองวัตถุในซองพลาสติกใส แสงไฟนีออนสะท้อนกระทบกับเข็มฉีดยาขนาดเล็กที่ไร้รอยขีดข่วน บนตัวกระบอกฉีดยาสลักรหัสตัวเลขชุดหนึ่งเอาไว้—รหัสเดียวกันกับที่ปรากฏในแฟ้มคดีฆาตกรรมครอบครัวของผมเมื่อสิบปีก่อน คณินชะงัก สีหน้าของอัยการหนุ่มเปลี่ยนสีไปในเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นตัวเลขนั้น "ดูเหมือนว่า... เกมซ่อนหาของคุณจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นจริงๆ นะครับ อัยการคณิน" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ