การปรากฏตัวของท่านประธานลึกลับ

"เซ็นซะ... ถ้าไม่อยากให้ตระกูลพิมพิศาของพวกคุณกลายเป็นแค่ชื่อในประวัติศาสตร์" เสียงตบแฟ้มเอกสารกระแทกลงบนโต๊ะประชุมหินอ่อนดังสนั่น กลิ่นอายความสิ้นหวังคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลพิมพิศา บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางร่างของบรรดาผู้บริหารระดับสูงที่นั่งคอตก ใบซีดเซียวราวกับคนใกล้ตาย โดยมีพิมพิศายืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างบิดา สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองยามมองรณกรในอดีต บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เจ้าสัวทรงกลด มหาเศรษฐีผู้เคยทรงอิทธิพลคับฟ้า กำลังนั่งกุมขมับ มือที่ถือปากกาเซ็นสัญญาถึงกับสั่นเทา หนี้สินก้อนโตที่เกิดจากการเล่นเกมการเงินผิดพลาดและการถูกหักหลังโดยพันธมิตรทางธุรกิจ บีบคั้นให้ตระกูลพิมพิศาต้องล่มสลายลงในชั่วข้ามคืน และผู้ที่จะเข้ามาฮุบกิจการทั้งหมดในราคายกเข่ง ก็ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นเจ้าหนี้รายใหม่ผู้ถือครองตั๋วสัญญาใช้เงินมูลค่าหมื่นล้านบาท "ท่านเจ้าสัวครับ... เวลาหนึ่งนาทีสุดท้ายหมดลงแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจเอ่ยขึ้นจากชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดี รณกรนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ประธาน สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีทอดมองลงมาด้วยความเยือกเย็น ไร้ซึ่งความปรานีต่อผู้ที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาในอดีต พิมพิศากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ก้าวเท้าสั่นๆ เข้ามาใกล้รณกร พร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า นางพญาผู้เคยเย่อหยิ่งในสังคมไฮโซ บัดนี้ต้องคุกเข่าลงข้างกายชายหนุ่มที่นางเคยขับไลไสส่งอย่างไร้เยื่อใย "กร... รณกรคะ... เอ่อ... คุณกรครับ ได้โปรด... เมตตากลุ่มบริษัทของเราสักครั้งเถอะนะคะ เราเคย... เราเคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กันไม่ใช่เหรอคะ?" เสียงของพิมพิศาสั่นเครือ ปนสะอื้นไห้ นางพยายามเอื้อมมือจะไปแตะชายเสื้อสูทของเขาเพื่ออ้อนวอน รณกรปรายตามองเพียงหางตา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน เขาปัดมือของเธอออกอย่างไร้เยื่อใย ราวกับเธอดังเช่นฝุ่นผงที่น่ารังเกียจ "ความรู้สึกดีๆ อย่างนั้นหรือครับ?" รณกรทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราขกับใบมีดโกน "วันที่คุณขับไล่ผมออกจากห้องพักแคบๆ วันที่คุณหัวเราะเยาะความยากจนของผม พร้อมกับโยนแหวนหมั้นทิ้งลงถังขยะ... คุณเคยมีความรู้สึกเมตตาให้ผมบ้างไหมครับ, คุณพิมพิศา?" พิมพิศาหน้าถอดสี พูดไม่ออก ร่างกายสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม ความจริงที่เธอกระทำย่ำยีเขาในอديต ย้อนกลับมาตบหน้าเธออย่างฉาดใหญ่ในวินาทีเป็นวินาทีตายนี้ ความร่ำรวยและอำนาจเงินตราในมือของรณกรเวลานี้ คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการพิพากษาพวกเธอ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากท้องฟ้าด้านนอก แรงลมมหาศาลตีปะทะกระจกหน้าต่างคฤหาสน์จนสั่นกระพือ ทุกคนในห้องสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวด้านนอกอย่างพร้อมเพรียง แรงลมจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์พัดโหมกระหน่ำ ฝุ่นผงปลิวว่อน ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์สว่างจ้า เฮลิคอปเตอร์หรูหราลำยักษ์สกรีนโลโก้ตรามงกุฎทองคำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ "กลุ่มทุนไร้เงา" องค์กรการเงินที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก ค่อยๆ ลดระดับลงจอดสนิทอย่างสง่างาม ประตูห้องโดยสารเปิดออก ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีดำสนิทผู้สง่างาม ก้าวลงมาบนพื้นด้วยความมั่นใจ ลลิตา (ลิลลี่) ภรรยาคู่ชีวิตผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับรณกรมาตั้งแต่ตกระกำลำบาก เธอไม่ได้สวมใส่ชุดราคาถูกหรือก้มหน้าหลบสายตาใครอีกต่อไปแล้ว รัศมีแห่งความมั่งคั่งและความมั่นใจแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอสะกดทุกสายตาให้ต้องเหลียวมอง รณกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รอยยิ้มอ่อนโยนที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาก้าวเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังหญิงสาวที่เดินเคียงคู่มากับบอดี้การ์ดแถวหน้า ก่อนจะหันกลับมามองเจ้าสัวทรงกลดและพิมพิศาที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความช็อกตาค้าง "พวกคุณคิดว่าผมเป็นแค่เจ้าหนี้ธรรมดาอย่างนั้นหรือครับ?" รณกรหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยพลังอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ "ขอแนะนำให้รู้จัก... ประธานกรรมการบริหารตัวจริงแห่งกลุ่มทุนไร้เงา และผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในเครือพิมพิศากรุ๊ป... ภรรยาของผมเองครับ" สิ้นคำพูดนั้น ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลลิตาก้าวเข้ามาในห้องประชุมด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ทรงพลัง เธอมองหน้าพิมพิศาที่กำลังทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวังอย่างแท้จริง จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ