เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัทพิมพิศากรุ๊ป แรงเหวี่ยงนั้นมากพอที่จะทำให้ปากกาหมึกซึมราคาแพงกลิ้งตกลงไปกระแทกพื้นพรมจนหมึกสีดำกระจายเปรอะเปื้อนเนื้อผ้าทอชั้นดี "ฉันให้เวลาแกถึงเที่ยงนี้ หนี้ก้อนโตสามร้อยล้านที่บริษัทของแกค้ำประกันไว้ ถ้าไม่มีเงินสดมากองอยู่ตรงหน้า เตรียมตัวเก็บกระเป๋าไสหัวออกไปจากตึกนี้ได้เลย พิมพิศา!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเจ้าสัวทรงกลดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่ฝั่งตรงข้าม พิมพิศาหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนแทบห้ามเลือดไว้ไม่อยู่ เมื่อไม่กี่เดือนก่อน เธอยังเป็นฝ่ายเชิดหน้าชูตาประกาศตัดความสัมพันธ์กับรณกร ผู้ชายที่เธอเคยตราหน้าว่า "ไอ้กระจอกไม่มีอนาคต" เพื่อมาซุกตัวอยู่ใต้ร่มเงาของมหาเศรษฐีอย่างเจ้าสัวทรงกลด แต่ใครจะคาดคิดว่าสถานการณ์จะพลิกผันราวกับพลิกฝ่ามือ บริษัทของครอบครัวเธอกำลังจะล้มละลาย และคนที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องเธอกลับกลายเป็นคนแรกที่ยื่นดาบมาจ่อคอหอยเธอเสียเอง "ท่านครับ... ขอเวลาฉันอีกสักนิดเถอะค่ะ ฉัน... ฉันกำลังหาทางอยู่" พิมพิศาละล่ำละลักเอ่ยเสียงสั่น พยายามส่งสายตาออดอ้อนหวังพึ่งพาบุรุษผู้ทรงอิทธิพลตรงหน้า "ทางออก? หึ! แกคิดว่าร่างกายไร้ราคาของแกมันมีค่าพอกับเงินสามร้อยล้านหรือไง?" เจ้าสัวทรงกลดแค่น หัวเราะในลำคออย่างดูแคลน สายตากวาดมองเรือนร่างของหญิงสาวด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา "ถ้าไม่มีปัญญาหาก็เตรียมตัวเป็นขอทานข้างถนนได้เลย!" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่ของคณะกรรมการบริหารที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจกใส กลับต้องเบี่ยงเบนความสนใจไปจากเหตุการณ์ภายในห้อง ประกายแสงสีแดงกะพริบวับแวมบนยอดตึกสูงเสียดฟ้า ตามมาด้วยเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนกระจกหน้าต่างจนเกิดรอยร้าว *บรึ้นนนนน—! โฮกกกกกก—!* ไม่ใช่เสียงพายุฝน แต่เป็นแรงลมมหาศาลที่เกิดจากใบพัดขนาดมหึมาของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวระดับ VVIP รุ่นท็อปสุดของโลก ลำตัวเครื่องสีดำด้านสนิทสลักลวดลายตราสัญลักษณ์เฉพาะตัวที่บ่งบอกถึงความมั่งคั่งอย่างไร้ขีดจำกัด ค่อยๆ ลดระดับลงจอดอย่างสง่างามบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ฉุกเฉินกลางตึกระฟ้าของบริษัทพิมพิศากรุ๊ป ซึ่งไม่เคยมีใครได้รับอนุญาตให้ใช้พื้นที่นี้มากว่าทศวรรษ พนักงานนับร้อยชีวิตในสำนักงานใหญ่ต่างลุกขึ้นยืนฮือฮา เสียงซุบซิบนินทาดังระงมราวกับผึ้งแตกแงร่ว ทุกสายตาต่างจดจ้องไปยังประตูห้องโดยสารที่กำลังเปิดออกอย่างช้าๆ ภายในห้องประชุม เจ้าสัวทรงกลดขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขาเดินกระแทกเท้าไปที่กระจกใสเพื่อดูว่าใครบังอาจมารบกวนเวลาอันมีค่าของตน แต่ทันทีที่ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวลงมาจากบันไดเฮลิคอปเตอร์ พร้อมกับแว่นตากันแดดสีดำที่สะท้อนแสงแดดยามเที่ยงจนแสบตา เจ้าสัวทรงกลดถึงกับผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว รณกร... ภาพของชายหนุ่มผู้เคยสวมเสื้อยืดมอมแมมและรองเท้าผ้าใบขาดๆ เมื่อหลายเดือนก่อน ได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงมหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมอำนาจเงินตรามหาศาล รัศมีแห่งความเย่อหยิ่งและทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับราชสีห์ที่กำลังก้าวเข้าสู่ดินแดนของเหยื่อ ข้างกายของรณกรคือลลิตา หญิงสาวผู้เป็นภรรยาคู่ชีวิต วันนี้เธอก้าวเดินเคียงข้างเขาด้วยชุดเดรสผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ ขับเน้นความงดงามและสง่างามจนพนักงานหญิงหลายคนต้องอ้าปากค้างด้วยความอิจฉา รอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้าของลลิตาไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง แต่เต็มไปด้วยความมั่นคงและอบอุ่นของผู้หญิงที่ผ่านความยากลำบากเคียงบ่าเคียงไหล่กับสามีมาจนถึงจุดสูงสุดของชีวิต "ใครอนุญาตให้มันมาจอดตรงนั้น! รปภ.! ไปลากคอมันลงมาซิ!" เจ้าสัวทรงกลดตะโกนลั่นห้องด้วยความเกรี้ยวกราด เส้นเลือดข้างขมับปูดโปนด้วยความโกรธ ทว่า ไม่มีพนักงานคนไหนกล้าขยับตัวแม้แต่คนเดียว เพราะในวินาทีนั้น ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง รณกรก้าวเข้ามาในห้องด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและหนักแน่น กลิ่นอายของความเหนือชั้นแผ่กระจายจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด เขากวาดสายตาคมกริบมองเจ้าสัวทรงกลดที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียด ก่อนจะหยุดสายตาลงที่พิมพิศา หญิงสาวผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเขาอย่างไร้เยื่อใย พิมพิศาอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนสติแทบหลุดลอย เธอกระพริบตาถี่ๆ ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า "ก...กร? เป็นไปได้ยังไง? นาย... นายเอาเงินที่ไหนมาเช่าเฮลิคอปเตอร์ลำนี้? นายแอบขโมยของใครมา?!" คำถามโง่ๆ ที่หลุดออกมาจากปากของพิมพิศาทำให้รณกรหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพช "เช่าเหรอครับพิมพิศา?" รณกรปรายตามองเธอด้วยหางตา "สำหรับคนอื่นอาจจะต้องเช่า แต่สำหรับผม... สิ่งนี้มันเป็นแค่เศษกระดาษชิ้นหนึ่งที่ผมซื้อไว้จ่ายตลาดแก้เบื่อเท่านั้นเองครับ" "แก! ไอ้สวะ!" เจ้าสัวทรงกลดตบโต๊ะเสียงดังลั่น พยายามใช้บารมีข่มขวัญ "อย่ามาปากดีแถวนี้ แกคิดว่ามีเงินแค่ซื้อเฮลิคอปเตอร์แล้วจะทำเป็นผยองได้งั้นรึ? บริษัทพิมพิศากรุ๊ปแห่งนี้กำลังจะล้มละลาย และฉันคือเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุด หนี้สามร้อยล้านที่นี่ แกมีปัญญาจ่ายหรือไงวะ!" รณกรไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น ควักกระเป๋าเสื้อสูทหยิบการ์ดสีดำขลิบทองอร่ามที่มีสัญลักษณ์รูปมงกุฎเพชรออกมา บัตรเครดิตอัลตร้าเอ็กซ์คลูซีฟวงเงินไม่จำกัดที่ทั่วโลกมีเพียงสามใบเท่านั้น เขาวางบัตรใบนั้นลงบนโต๊ะกระจกอย่างแผ่วเบา แต่เสียงกระทบของมันกลับดังสะท้อนก้องในความรู้สึกของทุกคน "สามร้อยล้านเหรอครับ?" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเฉียบคมบาดลึก "สำหรับพวกคุณมันคือเงินก้อนโตที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก แต่สำหรับผม..." เขายื่นมือไปโอบไหล่ลลิตาอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ ก่อนจะหันกลับมาสบตาเจ้าสัวทรงกลดด้วยแววตาดุดัน "...มันเป็นแค่เศษเงินทอนที่ผมยินดีจะจ่าย เพื่อซื้อตึกทั้งหลังนี้... แล้วไล่พวกคุณออกไปให้พ้นหน้าผมในวินาทีนี้เลยครับ!" สิ้นคำพูดของรณกร ลลิตายกมือขึ้นลูบแขนสามีเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความสะใจอย่างเงียบงัน ขณะที่เจ้าสัวทรงกลดและพิมพิศาหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง โทรศัพท์มือถือรุ่นพิเศษในกระเป๋าเสื้อของรณกรก็สั่นขึ้นเบื้องหน้าต่อหน้าต่อตาผู้คนนับร้อยที่ยืนอออยู่หน้ากระจก หน้าจอแสดงผลข้อความจากระบบซูเปอร์เศรษฐีที่แจ้งเตือนยอดเงินคงเหลือล่าสุด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นอย่างชัดเจน... *[แจ้งเตือนระบบ: ท่านได้ทำการซื้อกิจการทั้งหมดของ 'พิมพิศากรุ๊ป' สำเร็จเรียบร้อยแล้ว ยอดเงินคงเหลือในบัญชีปัจจุบัน: ∞ (อนันต์)]* รณกรเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์เล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าสัวทรงกลดที่กำลังยืนตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แล้วเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น... "ดูเหมือนว่า... ตอนนี้ผมกลายเป็นเจ้าของใหม่ของบริษัทนี้อย่าง2สมบูรณ์แบบแล้วนะครับ และในฐานะเจ้านายคนใหม่... ผมขอเชิญพวกคุณสองคน 'ไสหัวออกไป' จากตึกของผม ณ บัดนี้ครับ" จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ