การล่มสลายของตระกูลใหญ่

เสียงค้อนประมูลไม้เนื้อแข็งกระทบลงบนฐานโต๊ะดังสนั่น กังวานบาดแก้วหูของผู้คนที่นั่งอัดแน่นอยู่ภายในห้องประมูลลับระดับ VVIP ของสถาบันการเงินหลวง บรรยากาศภายในห้องเวลานี้เย็นเยียบเสียจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ แม้เครื่องปรับอากาศจะถูกตั้งไว้ที่อุณหภูมิมาตรฐาน ทว่าความหนาวเหน็บที่แท้จริงนั้นมาจากความตื่นตระหนกและหวาดผวาที่เกาะกุมขั้วหัวใจของทุกคน "สิบหมื่นล้านครั้งที่หนึ่ง... สิบหมื่นล้านครั้งที่สอง..." เสียงประกาศของเจ้าหน้าที่ประมูลสั่นเครือ ฝ่ามือที่ถือค้อนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะกวาดสายตามองไปยังชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่แถวหน้าสุดด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ราวกับว่าตัวเลขมหึมาที่กำลังถูกเคาะขายนั้น เป็นเพียงราคาของกาแฟสักแก้วข้างทาง รณกรปรายตามองเอกสารสิทธิ์ในมือ เล่มแล้วเล่มเล่าที่เคยเป็นสมบัติอันภาคภูมิใจของตระกูลทรงกลด บัดนี้กำลังถูกรวบรวมมาไว้ใต้ชื่อของเขา ทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลที่สั่งสมมาหลายชั่วอายุคน อาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว และหุ้นในเครือข่ายโทรคมนาคมยักษ์ใหญ่ กำลังจะเปลี่ยนมือในค่ำคืนนี้ ด้านหลังของรณกร ลลิตายืนเคียงข้างด้วยชุดเดรสเรียบหรูสีมรกต ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววซับซ้อน เธอมองแผ่นหลังกว้างที่อบอุ่นและพึ่งพาได้เสมอนี้ด้วยความรู้สึกตื้นตัน ภาพจำในวันที่พวกเขายังต้องนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบ่งกันประทังชีวิตยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ ทว่าวันนี้ ชายหนุ่มผู้เคยถูกเหยียดหยามว่าเป็นไอ้กระจอกไร้ค่า กลับกำลังใช้อำนาจเงินซื้ออาณาจักรของคนที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาไว้ใต้ฝ่าเท้าได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "สิบหมื่นล้าน... ขาย!" เสียงค้อนเคาะลงครั้งสุดท้าย พร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากบรรดาเศรษฐีและนักลงทุนที่มาร่วมสังเกตการณ์ ปั้ง! ประตูห้องประมูลถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยความตกใจ เจ้าสัวทรงกลดในสภาพเส้นผมยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพรงด้วยความคลุ้มคลั่งและโกรธแค้นจนเส้นเลือดปูดโปนขมับ เขาพยายามพุ่งตัวเข้ามาด้านใน ทว่าถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์ของระบบสกัดกั้นเอาไว้ด้วยการผลักเพียงครั้งเดียวจนล้มคว่ำไม่เป็นท่า "ไอ้กร! แก... แกทำอะไรลงไป!" เจ้าสัวทรงกลดแผดเสียงคำรามลั่น ลืมภาพลักษณ์มหาศาลผู้ทรงอิทธิพลไปจนหมดสิ้น เขากระเสือกกระสนคลานเข้ามาเกาะขากางเกงของรณกร "ทรัพย์สินพวกนั้น... นั่นมันหยาดเหงื่อของตระกูลฉัน! แกไม่มีสิทธิ์เอาไป! ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน!" รณกรก้มมองชายชราผู้เคยหยิ่งผยองด้วยสายตาราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธแค้น ไร้ซึ่งความเยาะเย้ย มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด เขาดึงขากางเกงกลับช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีด "หยาดเหงื่อหรือครับ? น่าเสียดายนะครับเจ้าสัว ที่หยาดเหงื่อของพวกท่าน มันแลกมาด้วยคราบน้ำตาของคนอื่นที่ถูกพวกท่านเหยียบย่ำ วันนี้... ผมแค่ทวงคืนความยุติธรรมในแบบที่เงินซื้อได้ก็เท่านั้นเอง" พิมพิศาที่ยืนหลบอยู่มุมเสาด้านหลัง น้ำตานองหน้าด้วยความสิ้นหวัง เธอมองอดีตคนรักที่เธอเคยทิ้งอย่างไม่ใยดีด้วยความรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผา หากเธอยังเลือกทางเดินเดิม หากเธอไม่โง่เขลาวิ่งตามเปลือกนอกของความร่ำรวยจอมปลอม วันนี้... ตำแหน่งเคียงข้างมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมคนนี้คงเป็นของเธอ "กร... คะ... ช่วยฉันด้วย เธอยังจำเรื่องของเราได้ใช่ไหม..." พิมพิศาโผเข้าหาด้วยความหวังสุดท้าย น้ำตาไหลพรากอาบแก้ว รณกรไม่ได้แม้แต่จะชายตามองเธอ ลลิตาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างระหงยืนบังรัศมีสายตาของสามีไว้ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น่าเกรงขาม "คุณพิมพิศาครับ ที่ตรงนี้... ไม่มีพื้นที่สำหรับคนที่มองเห็นคุณค่าของคนอื่นจากจำนวนเงินในบัญชีหรอกนะครับ กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วย" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดแม้แต่คำเดียว รณกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทสีดำสนิทให้เข้าที่ ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมา หน้าจอปรากฏแอปพลิเคชันระบบซูเปอร์เศรษฐีที่กำลังกระพริบแสงสีทองเรืองรอง "จัดการขั้นตอนสุดท้ายให้เรียบร้อย" รณกรเอ่ยคำสั่งสั้นๆ ผ่านสายตาที่มองไปยังผู้จัดการฝ่ายทรัพย์สินของสถาบันการเงิน เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง หน้าจอ LED ขนาดใหญ่บนผนังปรากฏยอดเงินคงเหลือที่เป็นอนันต์ พร้อมกับข้อความอนุมัติการโอนกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลทรงกลดเข้าสู่ชื่อของรณกรอย่างสมบูรณ์แบบ ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟฉุกเฉินสีแดงส้มก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว ประตูนิรภัยด้านหลังห้องประมูลค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นร่างปริศนาของบุคคลในเงาดำผู้กุมอำนาจลึกลับอีกกลุ่มก้อนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังรณกรโดยเฉพาะ... จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ