ข่าวหน้าหนึ่งสะเทือนวงการ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กกระทบพื้นโต๊ะกระจกราคาแพงในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลทรงกลดดังสนั่น หักล้างความเงียบงันที่ปกคลุมบรรยากาศอันตึงเครียดมานานร่วมชั่วโมงได้อย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเจ้าสัวทรงกลดในยามนี้ไร้ซึ่งร่องรอยของความเย่อหยิ่งจองหองเช่นในอดีต ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือสั่นเทา ตัวเลขสีแดงฉานที่วิ่งดิ่งลงเหวอย่างไร้เบรก พร้อมกับกราฟมูลค่าหุ้นของกลุ่มบริษัททรงกลดโฮลดิ้งส์ที่ร่วงติดฟลอร์ติดต่อกันเป็นวันที่สาม กำลังประกาศความพินาศย่อยยับแบบเรียลไทม์ "มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง... ใครเป็นคนปล่อยข่าววงในพวกนี้ออกมา!" เสียงแหบพร่าตวาดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด แต่ไร้ซึ่งพลังอำนาจที่จะสั่งการใครได้อีกต่อไป บรรดาคณะกรรมการบริหารและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าปริปากพูดความจริงที่โหดร้ายว่า ต้นตอของข่าวฉาวหน้าหนึ่งที่กำลังเขย่าขวัญตลาดหุ้นทั่วประเทศในเช้าวันนี้ ไม่ใช่การรั่วไหลแบบอุบัติเหตุ แต่มันคือ "การฆาตกรรมทางเศรษฐกิจ" ที่ถูกวางแผนไว้อย่างแยบยลโดยบุคคลที่พวกเขาเคยเหยียบย่ำ บนหน้าจอโทรทัศน์ขนาดมหึมาติดผนังห้องประชุม พาดหัวข่าวตัวอักษรสีแดงฉานของสำนักข่าวเศรษฐกิจยักษ์ใหญ่ทั่วประเทศกำลังรัวประกาศซ้ำแล้วซ้ำเล่า: *[ด่วนที่สุด! ขุดรากถอนโคนอาณาจักรทรงกลด: แฉบัญชีลับฟอกเงิน, การติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐ, และคดีฉ้อโกงประชาชนมูลค่ากว่าหมื่นล้าน!]* *[หุ้นทรงกลดดิ่งเหวกู้วิกฤตไม่กลับ ผู้ถือหุ้นแห่เทขายจนระบบล่ม ตลาดหลักทรัพย์จ่อสั่งพักการซื้อขายถาวร!]* ภาพถ่ายเอกสารทางราชการ ใบเสร็จรับเงินใต้โต๊ะ และคลิปเสียงสนทนาลับที่มัดตัวเจ้าสัวทรงกลดและเครือข่ายทุจริตแบบดิ้นไม่หลุด ถูกเผยแพร่สู่สาธารณชนอย่างต่อเนื่อง ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเดินไป มูลค่าทรัพย์สินนับหมื่นล้านของตระกูลทรงกลดกำลังมลายหายไปราวกับควันไฟ ในขณะเดียวกัน ที่เพนต์เฮาส์หรูหราใจกลางมหานคร ซึ่งมองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงได้แบบ 360 องศา บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความสงบและไออุ่นอันแตกต่างอย่างสิ้นเชิง รณกรยืนอยู่ริมกระจกใสบานยักษ์ มือขวาถือแก้วกาแฟอุ่นๆ ขณะที่มือซ้ายกำลังเลื่อนดูสรุปรายงานความเคลื่อนไหวทางตลาดการเงินผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสะใจอย่างไร้เหตุผล แต่มันคือรอยยิ้มของชายผู้ทวงคืนความยุติธรรมให้แก่หยาดเหงื่อและคราบน้ำตาในอดีต ด้านหลังของเขา ลลิตากำลังเดินถือเสื้อสูทเนื้อดีเข้ามาสวมให้ด้วยความทะนุถนอม ดวงตากลมโตคู่นั้นมองแผ่นหลังกว้างของสามีด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความรักและความภาคายิ่งกว่าครั้งไหนๆ "คุณกรคะ... เอ่อ... คุณดูกลุ่มแชทสังคมไฮโซตอนนี้หรือยังคะ" ลลิตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความประหลาดใจเล็กน้อย พร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือของเธอให้ดู หน้าจอแสดงข้อความในกลุ่มไลน์ตระกูลใหญ่และกลุ่มพันธมิตรธุรกิจที่เคยเย่อหยิ่ง ตอนนี้กำลังระเบิดเป็นเสียงเดียวกันด้วยความตื่นตระหนก บ้างก็โทรศัพท์เข้ามาขอความช่วยเหลือ บ้างก็พากันโพสต์ตัดพ้อต่อชะตากรรมที่พวกเขากำลังเผชิญ รณกรปรายตามองหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะหินอ่อน เขาหันกลับมาโอบร่างบางของภรรยาเข้าสู่อ้อมกอดอย่างธรรมชาติ ปลายจมูกโด่งคมก้มลงสูดดมความหอมจากกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ "ปล่อยให้พวกเขาริ้นรนไปเถอะครับ ลิลลี่" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล อบอุ่น และราบเรียบ ตัดกับความพินาศระดับชาติที่กำลังเกิดขึ้นข้างนอกอย่างสิ้นเชิง "คนเราเมื่อปลูกพืชพิษ ย่อมต้องได้กินผลพิษเป็นธรรมดา ผมแค่... ช่วยเร่งกระบวนการให้มันสุกงอมเร็วขึ้นนิดหน่อยเท่านั้นเองครับ" ลลิตาซบใบหน้าลงกับอกแกร่งของสามี มือเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบเอวสอบของเขาแน่น ความรู้สึกหวาดกลัวต่ออำนาจมืดของตระกูลทรงกลดที่เคยเกาะกินจิตใจมาเนิ่นนาน บัดนี้ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเชื่อมั่นอย่างสนิทใจว่า ผู้ชายคนนี้... สามีของเธอคนนี้ คือผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้อย่างแท้จริง "ลิลลี่ไม่เคยกลัวเลยค่ะ... ตั้งแต่วันที่เราไม่มีอะไรเลย จนถึงวันนี้ ลิลลี่รู้เสมอว่าคุณกรทำได้" เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบaแต่หนักแน่น รณกรยิ้มรับ เขาก้มลงจูบหน้าผากมนของภรรยาอย่างอ่อนโยน ก่อนที่เสียงเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบซูเปอร์เศรษฐีในหัวของเขาจะดังขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารระดับโลกที่ส่งตรงเข้าสู่โทรศัพท์มือถือของเขา *[แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจกวาดล้างอิทธิพลมืด "ตระกูลทรงกลด" สำเร็จลุล่วง 100%]* *[สินทรัพย์คงเหลือและหุ้นส่วนที่ถูกยึดครองทั้งหมด โอนเข้าสู่บัญชีหลักของท่านเรียบร้อยแล้ว มูลค่าสุทธิปัจจุบัน: เพิ่มขึ้น 350%]* ในวินาทีนั้นเอง เสียงกริ่งประตูหน้าเพนต์เฮาส์ระดับ V.I.P. ก็ดังขึ้นติดต่อกันอย่างรัวเร็วและกระวนกระวาย ราวกับมีคนกำลังพยายามหนีตายมาเคาะขอความช่วยเหลือ รณกรยังคงยืนกอดภรรยาไว้นิ่งๆ สายตาคมกริบมองไปยังประตูทางเข้าที่สะท้อนเงาของใครบางคนผ่านกระจกฝ้า ประตูกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงผลักอันตระหนก ร่างของพิมพิศาในสภาพชุดแบรนด์เนมยับเยี้ยม ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างประณีตตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและเครื่องสำอางที่ไหลเยิ้ม เธอยืนหอบหายใจโยนตัวสั่นเทาอยู่ที่หน้าประตู ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี "กร... พี่กรคะ! ช่วยฉันด้วย! ช่วยพ่อฉันด้วย!" พิมพิศากรีดร้องเสียงหลง ใบหน้าซีดเผือดขณะพยายามจะคลานเข้ามาจับชายกางเกงของรณกร "บริษัทกำลังจะล้มละลาย ธนาคารอายัดบัญชีหมดแล้ว... ทุกคนทิ้งเราหมดแล้ว! มีแต่คุณ... มีแต่คุณคนเดียวที่จะช่วยพวกเราได้แล้วนะ!" รณกรก้มมองหญิงสาวที่เคยเหยียดหยามความจนของเขาอย่างเย็นชา ดวงตาคมกริบไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจใดๆ ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนอยู่ใต้ฝ่าเท้า "ช่วย?" รณกรทวนคำด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่เยือกเย็นจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณพิมพิศาครับ... คนที่เคยบอกว่าผมเป็นแค่ไอ้ขยะไร้ค่าในวันนั้น คือใครกันล่ะครับ?" พิมพิศาหน้าถอดสี ร่างกายสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิมเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับรณกรที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือเธอ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบคนที่เดินเข้ามาล้อมรอบตัวเธอไว้ทุกด้านอย่างมิดชิด ก่อนที่พิมพิศาจะได้เปล่งเสียงร้องขอชีวิตออกมาร, หน้าจอโทรศัพท์มือถือของรณกรก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่ทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายลงมา: *[คำสั่งซื้อกิจการเครือทรงกลดทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ ท่านได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานกรรมการบริหารคนใหม่โดยสมบูรณ์แบบ]* *[การประชุมสามัญผู้ถือหุ้นนัดพิเศษกำลังจะเริ่มขึ้นในอีก 3 นาทีข้างหน้า... และท่านคือผู้กุมกุญแจสำคัญที่จะตัดสินว่าตระกูลทรงกลดจะยังคงมีตัวอยู่บนแผนที่ธุรกิจต่อไปหรือไม่]* รณกรยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอันตราย เขากดรับสายโทรศัพท์สายตรงจากห้องประชุมใหญ่ที่ปลายสายกำลังรอคอยคำสั่งประกาศิตจากเขาด้วยลมหายใจระทึก "สวัสดีครับท่านประธาน... พวกเราพร้อมรับคำสั่งแล้วครับ" เสียงสั่นเครือของผู้บริหารเก่าแก่ดังลอดออกมาจากลำโพง จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ