การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

เสียงครางหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ไม่สามารถกลบเสียงถอนหายใจอันหนักหน่วงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของมหาเศรษฐีผู้เคยยิ่งใหญ่ได้เลย เอกสารนับร้อยฉบับบนโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงระยับ บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า เมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าแสดงกราฟสีแดงฉานที่ดิ่งพสุธาจนถึงขีดสุด บ่งบอกถึงการล่มสลายของอาณาจักรธุรกิจที่ทรงกลดใช้เวลาสร้างมาค่อนชีวิต แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับทำให้เจ้าสัวทรงกลดสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดผวา ร่างท้วมในชุดสูทสั่งตัดพิเศษหันขวับไปมองผู้มาเยือนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความหวาดกลัวระคนกัน ชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงแต่เรียบง่ายก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและไร้เสียง ราวกับภูตผีที่เดินอยู่บนความตายของผู้อื่น รณกร... ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเหยียบย่ำและมองว่าเป็นเพียงมดปลวกไร้ค่า บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องสูง มองลงมาด้วยสายตาที่เรียบเฉย เย็นชา และทรงอำนาจจนน่าขนลุก "แก..." ทรงกลดเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว มือที่เคยถืออำนาจชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ บัดนี้กลับกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "แกทำลายทุกอย่าง... แกใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร!" รณกรไม่ตอบคำถามโง่ๆ นั้น เขากวาดสายตาคมกริบมองสภาพของมหาศาลผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต ก่อนจะหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้ามอย่างใจเย็น ยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับมานั่งพักผ่อนในวันหยุด "เล่ห์เหลี่ยมหรือครับ เจ้าสัวทรงกลด?" รณกรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สิ่งที่ผมทำ เป็นเพียงแค่การ 'คืนกำไร' ให้กับคนที่เคยสั่งสอนผมต่างหาก... จำได้ไหมครับ วันที่คุณเหยียบหัวผมแล้วบอกว่า คนจนอย่างผมต่อให้ดิ้นรนอีกสิบชาติก็ไม่มีวันเอื้อมถึงตระกูลของคุณ" ทรงกลดหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกเมื่อนึกถึงอดีตที่เขาเคยกระทำย่ำยีรณกรไว้อย่างสาหัส ไม่ว่าจะเป็นการกลั่นแกล้งทางธุรกิจ การส่งคนไปข่มขู่ หรือแม้แต่การสนับสนุนพิมพิศาให้ทิ้งรณกรไปอย่างไร้เยื่อใยเพื่อแลกกับเศษเงิน "วันนี้... ผมมาที่นี่ไม่ได้มาเพื่อฟังคำแก้ตัวครับ" รณกรโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องมองตรงไปยังดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของอีกฝ่าย "แต่ผมมาเพื่อเปิดโอกาสสุดท้ายให้คุณ... ก่อนที่ชื่อของ 'ทรงกลด' จะหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ธุรกิจอย่างถาวร" คุกเข่า... คำพูดสั้นๆ เพียงสองคำหลุดออกมาจากปากของรณกร แต่มันหนักอึ้งราวกับภูเขาตกลงมาทับร่างของมหาศาลผู้เคยค้ำฟ้า ทรงกลดเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอัปยศอดสู จะให้เขา ซึ่งเป็นผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ คุกเข่าให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างนั้นหรือ? "แก... แกอย่าได้ใจ It's too much!" ทรงกลดคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ แต่รณกรกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย "Too much งั้นหรือครับ?" รณกรแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ตอนที่คุณสั่งคนไปทำลายชีวิตผมกับภรรยา ตอนที่คุณพยายามบีบคั้นให้เราไม่มีที่ยืน คุณเคยคิดบ้างไหมว่าคำว่า 'Too much' มันหน้าตาเป็นอย่างไร?" ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของรณกร ความยากลำบากที่เขาต้องเผชิญ สายตาดูถูกเหยียดหยามจากสังคม และที่สำคัญที่สุด... หยาดน้ำตาของลลิตา ภรรยาผู้เป็นที่รัก ซึ่งอดทนเคียงข้างเขาในวันที่มืดมนที่สุดโดยไม่เคยปริปากบ่น แม้ในยามที่เขามั่งคั่งและกุมอำนาจล้นฟ้าจากระบบซูเปอร์เศรษฐี สิ่งเดียวที่รณกรไม่เคยลืมคือความรักและความเสียสละของหญิงสาวคนนั้น การที่เขายืนอยู่จุดนี้ได้ ไม่ใช่เพียงเพราะความร่ำรวย แต่เพราะเขาต้องการปกป้องผู้หญิงคนเดียวในโลกที่รักเขาด้วยใจจริง ไม่ใช่เพราะเงินตราเหมือนพิมพิศาที่ตอนนี้สำนึกผิดแทบตายแต่ก็สายเกินไป รณกรหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวยาวแตะหน้าจอเบาๆ ก่อนจะดันสมาร์ทโฟนเครื่องนั้นไปป์ข้ามโต๊ะทำงานให้ทรงกลดดู หน้าจอแสดงผลยอดหนี้คงค้างและคำสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดแบบเรียลไทม์ ซึ่งควบคุมโดยระบบการเงินระดับโลกที่เชื่อมต่อกับบัญชีของรณกรโดยตรง เพียงแค่เขากดปุ่มเดียว ทรัพย์สินที่เหลืออยู่แม้แต่บาทเดียวของตระกูลทรงกลดก็จะมลายหายไปในพริบตา "ผมให้เวลาคุณคิดสามวินาทีครับ เจ้าสัว" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับคมกริบดั่งใบมีด "เลือกที่จะคุกเข่าแล้วกราบขอร้องให้ผมไว้ชีวิตครอบครัวของคุณ... หรือจะนั่งมองอาณาจักรที่สั่งสมมาพังทลายลงต่อหน้าต่อตา จนกลายเป็นบุคคลล้มละลายที่แม้แต่แผ่นดินจะกลบหน้าก็ยังไม่มี" "หนึ่ง..." เสียงนับถอยหลังของรณกรดังขึ้นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ทรงกลดตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ศักดิ์ศรีที่เคยมีถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อความจริงอันโหดร้ายปรากฏชัดเจนว่า เขากำลังเผชิญหน้ากับปีศาจทางการเงินที่ไม่มีทางเอาชนะได้ "สอง..." สายตาของรณกรเยียบเย็นไร้ความปรานี ทรงกลดหอบหายใจถี่กระชั้น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความหวาดกลัวต่อความพินาศเข้าครอบงำจิตใจจนหมดสิ้น ในวินาทีที่รณกรอ้าปากเตรียมจะนับเลขสาม ทรงกลดก็ทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีลงบนพื้น พรหมราคาแพงรองรับเข่าทั้งสองข้างที่ทรุดฮวบลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรง เสียงหัวเข่ากระแทกพื้นดังสะท้อนก้องในความเงียบ "ผม... ผมขอร้อง..." มหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต ก้มหน้าลงจนหน้าผากเกือบชิดพื้น น้ำตาแห่งความอัปยศไหลรินอาบแก้ม "ไว้ชีวิต... ไว้ชีวิตครอบครัวผมด้วยเถSSก... คุณรณกร... ผมยอมแล้ว ผมยอมจำนนทุกอย่าง..." รณกรนั่งมองภาพนั้นด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกสะใจ แต่มันคือความว่างเปล่าและความเด็ดขาดที่ถูกขัดเกลามาอย่างดี เขายסยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความเย่อหยิ่ง แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู ทว่า... ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะจบลงด้วยชัยชนะอันสมบูรณ์แบบ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของรณกรก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ บี๊บ! บี๊บ! รณกรขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายนิ้วชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ข้อความจากระบบแจ้งเตือนภัยคุกคามระดับสูงสุด: *'พบการเคลื่อนไหวผิดปกติของเงินทุนสำรองลึกลับ มูลค่าเกินกว่าทรัพย์สินของเจ้าสัวทรงกลดถึงสิบเท่า กำลังพยายามเจาะเข้าระบบบัญชีหลักของคุณ... และเป้าหมายปลายทางของเงินก้อนนั้น อยู่ที่ห้องพักส่วนตัวของลลิตา!'* ดวงตาของรณกรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากร่างในชั่วพริบตา บรรยากาศภายในห้องทำงานเปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บจนทรงกลดที่คุกเข่าอยู่ถึงกับสะท้านเฮือกด้วยความหวาดผวาโดยไม่ทราบสาเหตุ รณกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบมองทะลุกระจกใสออกไปเบื้องล่าง ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยสงบสุข บัดนี้กลับมีเงาปริศนาบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวเข้าหาเป้าหมายอย่างเงียบเชียบ... เกมนี้ดูเหมือนจะยังไม่จบลงง่ายๆ อย่างที่เขาคิด จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ