พ่ายแพ้ราบคาบ

"ห้าพันล้าน... แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับการซื้อเศษซากศักดิ์ศรีที่พวกคุณเหยียบย่ำมาตลอดชีวิตของผมนะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ของตระกูลทรงกลด บรรยากาศรอบโต๊ะประชุมยาวทำจากไม้มะฮอกกานีชั้นดีเงียบกริบ ชนิดที่แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังฟังดูดังเกินไป เจ้าสัวทรงกลด มหาเศรษฐีผู้เคยผูกขาดตลาดอสังหาริมทรัพย์และกุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด มือเหี่ยวย่นสั่นเทาจนเกือบถือแก้วชาไม่อยู่ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยาม เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด พิมพิศา แฟนเก่าผู้เห็นแก่ตัวของรณกร ซึ่งยืนอยู่มุมห้องด้วยชุดแบรนด์เนมราคาแพงระยับ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ปากสั่นพาบๆ พูดไม่ออกสักคำ ภาพของชายหนุ่มยากจนที่เธอเคยทิ้งอย่างไม่ใยดีเมื่อไม่กี่เดือนก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องหน้าในฐานะ "ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด" ที่กุมชะตากรรมทั้งหมดของตระกูลเธอไว้ในกำมือ รณกรปรายตามองเอกสารสิทธิ์ในมือด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่าพายุฝนตั้งเค้า ความนิ่งเฉยนี่เองที่บดขยี้ความมั่นใจของตระกูลทรงกลดจนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี เบื้องหลังของรณกรคือ ลลิตา ภรรยาคู่ชีวิตผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาในยวันที่เขาไม่มีแม้แต่บาทเดียว มือเรียวบางของเธอสวมกอดแขนแกร่งของสามีไว้แน่น ดวงตากลมโตมองภาพตรงด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ เธอยังจำวันที่พวกเขาต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตได้ดี แต่วินาทีนี้ ชายที่เธอรักสุดหัวใจกำลังพลิกฝ่ามือสร้างอาณาจักรด้วยอำนาจเงินมหาศาลที่เหนือจินตนาการ [ติ๊ง! ระบบซูเปอร์เศรษฐีตรวจพบการทำธุรกรรมสำเร็จ] [ยอดเงินเข้าบัญชี: 10,000,000,000 บาท] [สถานะปัจจุบัน: ครอบครองหุ้น 51% ของบริษัท ทรงกลด โฮลดิ้ง จำกัด เป็นที่เรียบร้อย] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของรณกร รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็น เขาไม่ได้รีบร้อน เขารู้ดีว่าความสะใจที่แท้จริงไม่ใช่การตะโกนด่าทอ แต่เป็นการทำให้ศัตรูเห็นว่าพวกมันพ่ายแพ้ต่อ "ตัวเลขในบัญชี" ที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึง "คุณ... คุณกรครับ เรื่องหุ้นทั้งหมดนี่ มันอาจจะมีความเข้าใจผิดกันเล็กน้อย..." ทนายความประจำตระกูลทรงกลดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพื่อประนีประนอม "เข้าใจผิดงั้นหรือครับ?" รณกรทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ของเขาทำเอาทนายความคนนั้นสะดุ้งเฮือก "ตอนที่พ่อตาของคุณ... อ้อ ไม่สิ เจ้าสัวทรงกลด ส่งคนไปไล่ที่ร้านขายของชำเล็กๆ ของภรรยาผม ตอนที่พวกคุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนที่ไม่มีทางสู้ นั่นก็คือความเข้าใจผิดด้วยหรือเปล่าครับ?" เจ้าสัวทรงกลดกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลย หุ้นส่วนใหญ่ในมือรณกรหมายความว่ารณกรสามารถปลดเขาออกจากตำแหน่งประธานกรรมการได้ทันทีด้วยปลายนิ้ว อำนาจที่สะสมมาหลายสิบปีพังทลายลงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที "แก... ไอ้สารเลว!" พิมพิศาตะโกนกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก เธอลุกขึ้นพุ่งเข้ามาหมายจะตบหน้ารณกร แต่การเคลื่อนไหวของเธอกลับช้าเกินไป รณกรแม้แต่จะชายตามองก็ยังไม่ทำ ลลิตาขยับตัวเข้ามาบังหน้าสามีเล็กน้อย พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว ผู้หญิงที่เคยดูถูกรณกรว่ายากจนข้นแค้น บัดนี้ไม่มีค่าแม้แต่จะยืนอยู่ในสายตาของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว "รักษามารยาทด้วยนะครับ คุณพิมพิศา" รณกรเอ่ยเสียงเรียบ "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และคุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนหายใจร่วมห้องเดียวกับผมด้วยซ้ำ... ระบบครับ จัดการเคลียร์พื้นที่ให้เรียบร้อยที" สิ้นคำสั่งของรณกร ประตูห้องประชุมก็เปิดผางออกอย่างแรง ร่างของชายชุดดำนับสิบคนเดินเรียงแถวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม พวกเขาคือบอดี้การ์ดระดับพระกาฬที่ระบบจัดเตรียมไว้ให้เพื่อความปลอดภัยสูงสุดของรณกร "เชิญแขกที่ไม่ได้รับเชิญออกไปให้หมดครับ" รณกรออกคำสั่งสั้นๆ พิมพิศาและทนายความถูกหิ้วปีกออกไปจากห้องอย่างไม่ไยดี เสียงกรีดร้องโวยวายค่อยๆ เงียบหายไปตามทางเดิน เหลือเพียงเจ้าสัวทรงกลดที่ทรุดร่างลงนั่งพับเพียบกับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ความเป็นมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายแก่ผู้พ่ายแพ้ต่อเกมธุรกิจอย่างราบคาบ รณกรเดินเข้าไปใกล้เจ้าสัวทรงกลดที่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาหวาดกลัว เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน "จำไว้นะครับเจ้าสัว... เงินซื้อได้ทุกอย่าง แม้แต่บัลลังก์ที่ท่านเคยภูมิใจ" รณกรยืดตัวขึ้นเต็มความสูง โอบเอวบางของลลิตาเข้ามาแนบชิดอย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นจากร่างของภรรยาคือสิ่งเดียวที่มีความหมายสำหรับเขาในโลกใบนี้ ทั้งสองก้าวเดินออกจากห้องประชุมท่ามกลางความเงียบงันและสายตาที่หวาดหวั่นของคณะกรรมการที่เหลือ ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวพ้นประตูอาคารเพื่อขึ้นรถส่วนตัว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรณกรก็สั่นขึ้นอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีในบันทึก แต่สิ่งที่ทำให้รณกรต้องชะงักฝีเท้าลงทันที คือข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอก่อนที่เขาจะกดรับสาย— *[ผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่: ปริศนาแห่งตระกูลบูรพา ได้เข้าซื้อหุ้นอีก 49% ที่เหลือทั้งหมดแล้ว และกำลังรอพบคุณ ณ บัดนี้]* จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ