เกมเดิมพันร้อยล้าน

เสียงหัวingเยาะเย้ยถากถางในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลทรงกลดยังไม่ทันจางหาย เจ้าสัวทรงกลดก็กระแทกแก้วกาแฟพอร์צלินราคาแพงลงบนโต๊ะไม้สักทองจนเกิดเสียงดังลั่น สร้างความสะดุ้งสะเทือนให้แก่บรรดาคณะกรรมการบริหารที่นั่งตัวลีบอยู่รอบโต๊ะ "แกคิดว่าเงินไม่กี่สิบล้านที่แกหามาได้จากการเก็งกำไรชั่วครั้งชั่วคราว จะทำให้แกมีสิทธิ์มานั่งร่วมโต๊ะเจรจากับฉันอย่างนั้นหรือ รณกร?" เจ้าสัวทรงกลดเค้นเสียงหัวIเราะในลำคอ สายตากวาดมองชายหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าด้วยความดูแคลนระคนสมเพช ข้างกายของรณกร ลลิตายังคงยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ มือเรียวบางของเธอสอดประสานเข้ากับฝ่ามืออุ่นของสามีแน่น แม้ใบหน้าสวยหวานจะฉายแววความกังวลอยู่บ้างยามเมื่อมองไปยังหุ้นส่วนรายใหญ่หลายสิบคนที่พากันส่งสายตากดดัน แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะปล่อยมือจากผู้ชายคนนี้... ผู้ชายที่เคยไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวสารยามยาก แต่กลับเป็นคนเดียวที่กุมหัวใจของเธอไว้อย่างมั่นคง รณกรแย้มรอยยิ้มบางเบา มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นตรงที่ทรงพลัง ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มีอิทธิพลอันดับต้นๆ ของเมืองด้วยความรู้สึกขบขันระคนสมเพช "สิบล้านหรือครับ เจ้าสัวทรงกลด... สำหรับท่านมันอาจจะเป็นเงินก้อนโตที่ต้องใช้เวลาหาทั้งชีวิต แต่สำหรับผม มันเป็นแค่เศษเงินทอนที่ผมโยطاتทานให้ขอทานข้างถนนเสียมากกว่านะครับ" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่งทำเอาพิมพิศา ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้องในฐานะที่ปรึกษาพิเศษถึงกับแค่นเสียงเหยียดหยาม เธอส่งสายตาจิกกัดไปยังลลิตา ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเชิดหน้าชูตาเอ่ยแทรกขึ้นมาทันที "1สติเฟื่องไปใหญ่แล้วรณกร! นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงกล้ามาพูดจาอวดดีต่อหน้าเจ้าสัว ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินอย่างนาย วันนี้คงสติหลุดเพราะเห็นตัวเลขในบัญชีมันติดลบจนเพ้อเจ้อสินะ ลลิตา เธอเองก็ตาบอดสนิทที่ยังทนอยู่กับไอ้ขยะไร้ค่าคนนี้!" ลลิตาหันขวับไปมองหน้าพิมพิศา แววตาคู่สวยไหววับด้วยความโกรธกรุ่น แต่ก่อนที่เธอจะได้กล่าววาจาใดโต้ตอบ รณกรก็ยกมือขึ้นแตะไหล่ภรรยาเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม สัมผัสอบอุ่นนั้นส่งกระแสความมั่นใจพรั่งพรูเข้ามาในจิตใจของลลิตาทันที จนเธอนิ่งสงบลงและยอมถอยหลัง1ก้าวเพื่อให้สามีได้จัดการเรื่องนี้ด้วยวิธีของเขาเอง รณกรหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าสัวทรงกลด รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา "ในเมื่อท่านคิดว่าผมเป็นแค่เด็กอมมือที่ไม่มีปัญญาทำอะไรได้... งั้นเรามาทำสัญญาเดิมพันกันสักตั้งไหมครับ" รณกรกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ "ภายในเวลาห้านาทีต่อจากนี้ ผมจะใช้เงินสดซื้อหุ้นในเครือตระกูลทรงกลดครึ่งหนึ่ง... ทั้งหมด 50 เปอร์เซ็นต์เต็ม!" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาก็ระเบิดขึ้นทั่วห้องประชุม บรรดากรรมการบริหารต่างพากันส่ายหัวด้วยความขบขัน บ้างก็หัวIเราะร่าราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขันที่สุดในรอบปี เพราะมูลค่าหุ้นครึ่งหนึ่งของตระกูลทรงกลดนั้นสูงถึงห้าร้อยล้านบาท! ต่อให้เป็นมหาเศรษฐีติดอันดับท็อปเท็นของประเทศ ก็ไม่มีทางระดมเงินสดจำนวนมหาศาลขนาดนี้ได้ภายในเวลาแค่ห้านาทีอย่างแน่นอน เจ้าสัวทรงกลดผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาฉายแววเหี้ยมเกรียมและสะใจ "ดี! กล้าหาญมากไอ้หนู! ถ้าแกทำได้ภายในห้ามนทีจริง ฉันจะคุกเข่ากราบขอขมาแกถึงกลางห้องนี้เลย แต่ถ้าแกทำไม่ได้... แกกับเมียนั่งเน่าๆ ของแก ต้องไสหัวออกจากตึกนี้ พร้อมกับเซ็นสัญญายกทรัพย์สินทุกอย่างที่แกมีให้ฉันทั้งหมด!" "ตกลงครับ" รณกรตอบรับทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว [ติ๊ง! ระบบซูเปอร์เศรษฐีตรวจพบเงื่อนไขการท้าทายระดับ SSS กำลังปลดล็อกฟังก์ชัน "กวาดซื้อตลาดทุนแบบไร้ขีดจำกัด"] เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในห้วงความคิดของรณกร พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นมัน นาฬิกาบนผนังห้องประชุมเริ่มเดินถอยหลัง... 04:59... 04:58... รณกรหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวยาวกดเข้าไปยังแอปพลิเคชันการเงินส่วนบุคคลที่เชื่อมต่อกับระบบลับของเขาโดยตรง ลلิตายืนมองสามีด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวเขามาตลอด แต่เดิมพันครั้งนี้มันใหญ่หลวงเกินกว่าจะจินตนาการได้ 03:30... 03:29... พิมพิศายืนกอดอกรอหัวIเราเยาะในวินาทีที่ความพ่ายแพ้มาเยือน เธอเตรียมคำพูดถากถางไว้เป็นร้อยคำเพื่อเหยียบย่ำรณกรให้จมดิน 01:15... 01:14... รณกรกดปุ่มยืนยันคำสั่งซื้อครั้งสุดท้ายด้วยท่าทีสบายราวกับกำลังกดสั่งซื้อสินค้าออนไลน์ราคาหลักร้อย 00:03... 00:02... 00:01... *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือของเจ้าสัวทรงกลดดังขึ้นทำลายความเงียบงันในห้องประชุมอย่างกะทันหัน ชายชราขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหยิบขึ้นมารับสายด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ "มีอะไร! ฉันกำลังประชุมสำคัญอยู่!" เสียงปลายสายหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ท่านครับ! แย่แล้วครับท่าน! มี... มีผู้ถือหุ้นปริศนากวาดซื้อหุ้นสามัญของเราไป50%รวดเดียวในเสี้ยววินาที ระบบการเงินของบริษัทกำลังจะล่มสลายเพราะคำสั่งซื้อบล็อกเชนที่ไม่ทราบที่มาครับท่าน!" เจ้าสัวทรงกลดหน้าถอดสี โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา รณกรเก็บสมาร์ทโฟนเข้ากระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประธาน ชำเลืองมองเจ้าสัวที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เวลาห้านาทีหมดลงแล้วนะครับ... เจ้าสัวทรงกลด" รณกรยื่นมือไปโอบเอวบางของลลิตาเข้ามาชิดกายอย่างทะนุถนอม ก่อนที่ประตูห้องประชุมจะเปิดผางออกพร้อมกับร่างของชายชุดสูทสีดำนับสิบคนที่เดินเรียงแถวเข้ามาโค้งคำนับให้รณกรอย่างพร้อมเพรียง "ยินดีต้อนรับท่านประธานคนใหม่สู่ตระกูลทรงกลดครับ!" เสียงตะโกนก้องดังสนั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้น จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ