เสียงกรีดร้องของความสิ้นหวัง

เสียงปรบมือในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลทรงกลดดังขึ้นเพียงสามครั้ง แต่มันกลับก้องกังวานบาดลึกราวกับเสียงเคาะโลงศพของอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหมื่นล้าน "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วครับ เจ้าสัวทรงกลด" รณกรยืนอยู่ตรงหัวโต๊ะประชุมในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากมิลาน เนื้อผ้าสีดำสนิทขับเน้นให้ร่างสูงสง่าดูทรงอำนาจและเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม สายตาคมกริบกวาดมองผู้บริหารระดับสูงที่กำลังหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ดวงตาของเขาไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยว แต่มันว่างเปล่าและเด็ดขาด ราวกับพญายมที่กำลังตรวจบัญชีรายชื่อคนตาย บนหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ ตัวเลขสีแดงฉานกำลังวิ่งพล่าน หุ้นของบริษัททรงกลดกรุ๊ปดิ่งลงเหวอย่างไร้แรงพยุง ในเวลาเพียงแค่สิบนาทีที่ผ่านมา ระบบซูเปอร์เศรษฐีในมือของรณกรได้กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดที่ถูกเทขายออกมาอย่างไร้ความปรานี และในวินาทีนี้ เขาคือผู้ถือหุ้นใหญ่ที่ถือสิทธิ์ขาดในการชี้ชะตาทุกตารางนิ้วของตระกูลนี้ ลลิตายืนเคียงข้างเขา มือเรียวบางในชุดเดรสเรียบหรูสอดประสานอยู่กับมือหนาของรณกรอย่างมั่น คง เธอมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ต่างจากอดีตที่พวกเขาเคยถูกขับไล่ออกมาจากตึกนี้ด้วยความอัปยศอดสู ในวันนั้น ลลิตากำมือรณกรที่สั่นเทาด้วยความจนตรอก แต่วันนี้ มือคู่นั้นอบอุ่นและเต็มไปด้วยพลังแห่งการปกป้องที่ไม่มีใครหน้าไหนสั่นคลอนได้ "แก... แกทำอะไรลงไป! นี่มันการฮุบกิจการแบบผิดกฎหมาย!" เจ้าสัวทรงกลดคำรามลั่น ใบหน้าชราภาพบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว เขาพยายามจะลุกขึ้นยืนค้ำหัว แต่ข้อเข่ากลับสั่นเทาจนต้องทิ้งตัวลงนั่งกระแทกเก้าอี้ตามเดิมเมื่อตระหนักได้ว่า บัญชีธนาคารทุกแห่งของตระกูลถูกอายัดเรียบร้อยแล้วด้วยอำนาจเงินมหาศาลที่เหนือกว่ากฎหมายใดๆ ในประเทศนี้ "ผิดกฎหมายหรือครับ?" รณกรเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยิ้มเยาะอย่างเหนือชั้น "ในโลกธุรกิจ คนที่มีเงินมากกว่าคือผู้กำหนดกฎต่างหากล่ะครับท่านเจ้าสัว... และตอนนี้ ผมคือคนๆ นั้น" พิมพิศา ซึ่งนั่งอยู่มุมห้อง ทรุดฮวบลงจากเก้าอี้ ร่างบางสั่นสะท้านราวกับใบไม้ไหวในพายุหลงฤดู ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงตอนนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เธอมองหน้ารณกรด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สภาพของชายหนุ่มที่เธอเคยเหยียบย่ำ ดูถูก และทิ้งขว้างอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายเดือนก่อน บัดนี้กลับกลายเป็นเทพเจ้าที่กุมความเป็นความตายของตระกูลเธอเอาไว้ในกำมือ "กร... รณกรคะ..." พิมพิศาคลานเข้าไปหาด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอาบแก้ม "เรา... เราเคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กันนะ กรช่วยตระกูลฉันด้วยเถอะนะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ..." รณกรก้มมองหญิงสาวที่เคยเห็นแก่ตัวและเหยียบย่ำหัวใจเขา สายตาของเขาราบเรียบไร้เยื่อใย ราวกับกำลังมองเศษฝุ่นที่ติดอยู่ใต้รองเท้า "คุณพิมพิศาครับ" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ตอนที่คุณไล่ผมออกจากห้องเช่าทึบๆ ด้วยคำว่า 'ไอ้จนตรอก' คุณน่าจะรู้ว่าโลกนี้มันกลม และวงล้อแห่งโชคชะตานั้นหมุนเร็วกว่าที่คุณคิด... น่าเสียดาย ที่ผมไม่ใช่คนใจกว้างพอจะให้อภัยปลิงที่เกาะกินความพยายามของคนอื่นหรอกนะครับ" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจของพิมพิศา เธออ้าปากค้าง ร่างกายชาวาบไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนเมื่อตระหนักได้ว่า ความเย่อหยิ่งและวัตถุนิยมที่เธอสะสมมาตลอดชีวิต ได้พังทลายลงด้วยน้ำมือของคนที่เธอเคยเหยียบย่ำอย่างเลือดเย็น เจ้าสัวทรงกลดหน้าถอดสีเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นเมื่อรู้ว่าครอบครัวกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง ทรัพย์สิน คฤหาสน์หรู รถซูเปอร์كار และชื่อเสียงที่สั่งสมมาหลายชั่วอายุคน มลายหายไปในพริบตา เสียงหอบหายใจอย่างรุนแรงดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุม ลลิตาบีบมือรณกรเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ รณกรหันมาสบตากับภรรยาแสนรัก แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและลึกซึ้งในเสี้ยววินาที เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "กลับบ้านกันเะอลิลลี่ บ้านของเราที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ทว่า ในขณะที่รณกรกำลังจะหมุนตัวพาภรรยาเดินออกจากห้องประชุมนรกแห่งนี้ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผדเสียงสั่นเตือนขึ้นมา รณกรหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากระบบซูเปอร์เศรษฐี เป็นการแจ้งเตือนระดับฉุกเฉินสูงสุด พร้อมกับพิกัด GPS ที่ระบุตำแหน่งใจกลางคฤหาสน์ส่วนตัวของเขาเอง—คฤหาสน์ที่ควรจะมีเพียงแค่ความสงบสุขของเขากับลลิตา ภาพบนกล้องวงจรปิดที่ส่งตรงเข้าสู่มือถือของรณกร ปรากฏร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิท กำลังยืนอยู่หน้าห้องนอนของลลิตา พร้อมกับถือสิ่งของบางอย่างที่ทำให้รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของรณกรแข็งค้างไปในทันที... จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ