รางวัลพิเศษจากระบบ

เสียงปรบมือในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลทรงกลดดังขึ้นเพียงประปราย ทว่าเต็มไปด้วยความหวาดผวา ร่างของเจ้าสัวทรงกลดทรุดฮวบลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกยามมองหน้าจอมือถือที่แสดงยอดหนี้มหาศาลซึ่งถูกซื้อกิจการทั้งหมดด้วยปลายนิ้วของรณกร ศัตรูระดับกลางที่เคยเหยียบย่ำเขา บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษธุลีในกำมือ รณกรยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งสอดไว้ในกระเป๋ากางเกงสูทสั่งตัดพิเศษ สีหน้าของเขาไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง มีเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบมองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นด้วยความสมเพชเวทนา "เกมจบแล้วครับ เจ้าสัวทรงกลด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนผู้บริหารคนอื่นๆ ในห้องต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ลลิตาที่ยืนเคียงข้างเขาในชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตา ส่งยิ้มบางๆ ให้สามี มือเรียวเล็กเอื้อมมาจับมือหนาของรณกรไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอยังคงเป็นพลังใจเดียวที่ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ท่ามกลางโลกแห่งอำนาจและเงินตรา ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบซูเปอร์เศรษฐีดังขึ้นในโสตประสาทของรณกร พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสสีทองที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา [ ตรวจพบความสำเร็จระดับสูง: กวาดล้างอิทธิพลของกลุ่มทุนทรงกลดเสร็จสิ้น ] [ ระบบทำการประเมินรางวัลพิเศษเพื่อตอบแทนความมั่งคั่งที่เพิ่มขึ้น ] [ ท่านได้รับสิทธิ์ครอบครอง: เกาะส่วนตัว 'พาราไดซ์ เวลส์' พื้นที่ 500 เอเคอร์ พร้อมโฉนดถูกต้องตามกฎหมาย ] [ ท่านได้รับสิทธิ์ครอบครอง: ซูเปอร์ยอชต์ระดับไฮエンド รุ่น "The Phantom Shadow" มูลค่า 4,500 ล้านบาท จอดเทียบท่าพร้อมใช้งาน ณ ท่าเรือยอชต์หลวง ] รณกรเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ระบบนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยจริงๆ การกวาดล้างศัตรูระดับกลางครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้ธุรกิจของเขาขยายตัวอย่างไร้ขีดจำกัด แต่ยังมอบสินทรัพย์ระดับอภิมหาเศรษฐีที่ต่อให้ทำงานทั้งชาติก็ไม่มีทางเอื้อมถึงมาให้ฟรีๆ พิมพิศาที่ยืนหลบมุมอยู่หลังเสาในห้องประชุม ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งยระทอและดูถูกเหยียบย่ำรณกรในอดีต บัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียดายอย่างสุดซึ้ง เธอมองตามหลังรณกรและลลิตาที่กำลังเดินออกจากห้องประชุมด้วยความสง่างามราวกับราชาและราชินี ภาพของชายหนุ่มผู้เคยใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ซอมซ่อ วิ่งรอกทำงานพาร์ทไทม์เพื่อหาเงินมาให้เธอช้อปปิ้ง ซ้อนทับกับมหาเศรษฐีผู้กุมชะตาชีวิตคนนับหมื่นในปัจจุบัน หัวใจของพิมพิศาเจ็บแปลบจนแทบหายใจไม่ออก เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโลภและความอิจฉาริษยาแผดเผาจิตใจจนมอดไหม้ เธอก้าวเท้าสั่นเทาพยายามจะเข้าไปหาเขา แต่กลับถูกบอดี้ว่าードร่างยักษ์สองคนขวางทางไว้ด้วยสายตาไร้เยื่อใย "อย่าแม้แต่จะก้าวเข้ามาใกล้สามีของฉันค่ะ... อ้ะ!" พิมพิศาเผลอหลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อลลิตาหันกลับมามองด้วยแววตานิ่งสนิท แต่เต็มไปด้วยอำนาจที่กดดันจนเธอต้องถอยหลังกรูด ลลิตามองผู้หญิงที่เคยเป็นแฟนเก่าของสามีด้วยความเวทนา ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน "จำไว้นะครับพิมพิศา คนที่เคยถูกคุณเหยียบย่ำในวันนั้น วันนี้เขาอยู่สูงเกินกว่าที่คุณจะแหงนมองแล้ว" รณกรโอบเอวบางของลลิตาเบาๆ พาเดินออกจากตึกระฟ้าแห่งนั้น ท่ามกลางเสียงแฟลชจากบรรดานักข่าวที่รุมล้อมเข้ามาอย่างเนืองแน่น แต่ไม่มีใครกล้าล้ำเส้นเข้ามาใกล้เกินกว่าระยะที่ได้รับอนุญาต รถโรลส์-รอยซ์สีดำเงางามจอดรอเทียบท่าอยู่เบื้องหน้า พนักงานขับรถในชุดสูทรีบวิ่งลงมาเปิดประตูให้ด้วยความนอบน้อม "เราจะไปไหนกันต่อดีคะคุณกร?" ลลิตาเอ่ยถามขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากตึกอย่างนุ่มนวล เธอนอนซบศีรษะลงบนไหล่กว้างของสามีสูดดมกลิ่นกายหอมสะอาดที่คุ้นเคย รณกรยกย่องมุมปากรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก "ผมได้รางวัลพิเศษจากระบบมา เป็นเกาะส่วนตัวกับเรือยอชต์หรู... สนใจไปล่องเรือชมพระอาทิตย์ตกดินกันสักหน่อยไหมครับ คุณผู้หญิงของผม" ลลิตาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น "คุณนี่มีเซอร์ไพรส์ให้ตลอดเลยนะคะ... แต่ฉันขอเตรียมชุดบิกินีสวยๆ ไว้ถ่ายรูปก่อนนะ" ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถหรูเลี้ยวเข้าสู่ท่าเรือยอชต์ส่วนตัวที่ถูกปิดกั้นพื้นที่อย่างไร้รอยต่อ เบื้องหน้าของพวกเขาคือซูเปอร์ยอชต์ขนาดมหึมา "The Phantom Shadow" ลำเรือสีดำด้านสะท้อนประกายแสงแดดยามบ่ายราวกับสัตว์ประหลาดแห่งท้องทะเลลึก มันใหญ่โตและหรูหราจนลลิตาต้องอ้าปากค้างด้วยความตะลึง งملการออกแบบล้ำอนาคตผสมผสานกับความคลาสสิกทำให้เรือลำนี้ดูโดดเด่นเหนือเรือลำใดในท่าเรือ รณกรจูงมือภรรยาเดินขึ้นสะพานเทียบเรือ ทันทีที่เท้าสัมผัสกับพื้นดาดฟ้าเรือ ระบบก็ส่งเสียงยืนยันสิทธิ์ความเป็นเจ้าของทันที ประตูห้องควบคุมและห้องสวีทส่วนตัวเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ พนักงานต้อนรับและกัปตันเรือนับสิบชีวิตยืนเรียงแถวโค้งคำนับต้อนรับนายเหนือหัวคนใหม่ด้วยความเคารพสูงสุด "ยินดีต้อนรับครับท่านรณกร และคุณลลิตา พวกเราพร้อมนำพาท่านสู่เกาะพาราไดซ์ เวลส์ แล้วครับ" กัปตันเรือวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น รณกรพยักหน้ารับอย่างพอใจ เขากำลังจะพาภรรยาไปดื่มด่ำกับความสงบสุขบนเกาะส่วนตัว ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อสั่งการระบบนำทาง เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขากลับดังขึ้นแทรกขัดจังหวะ หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้า... เป็นเบอร์แปลกที่ไม่เคยบันทึกไว้ แต่รหัสพื้นที่ระบุชัดเจนว่าเป็นหมายเลขจากเรือนจำความมั่นคงสูงสุด ที่ซึ่งเจ้าสัวทรงกลดถูกส่งตัวไปเมื่อครู่ รณกรขมวดคิ้วเล็กน้อย กดรับสายโดยไม่ลังเล เสียงหอบหายใจอย่างบ้าคลั่งและเสียงหัวเราะเยือกเย็นดังลอดออกมาจากปลายสาย "รณกร... แกคิดว่าแกชนะฉันจริงๆ งั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ... แกยังไม่รู้สินะว่าสิ่งที่แกกำลังจะไปเยือน... เกาะพาราไดซ์ เวลส์ ที่ระบบของแกมอบให้... แท้จริงแล้วมันซ่อนอะไรอยู่ใต้ดิน!" รณกรชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันที สัญชาตญาณฮันเตอร์เตือนภัยพุ่งพล่านถึงขีดสุด จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ