พักผ่อนบนเกาะสวรรค์

เสียงสะท้อนของคลื่นซัดกระทบหาดทรายสีขาวละเอียดดังคลอเบาๆ ภายในวิลล่าเหนือน้ำสุดหรูระดับเจ็ดดาว เม็ดทรายที่นี่ถูกคัดสรรมาอย่างดีจนแทบไม่มีเศษเปลือกหอยคมๆ ให้ระคายเคืองเท้า ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของรณกรในวินาทีนี้ หาใช่ทัศนียภาพอันงดงามของหมู่เกาะส่วนตัวมูลค่าหลายหมื่นล้านไม่ หากแต่เป็นแผ่นหลังบอบบางที่กำลังยืนรับลมทะเลอยู่ที่ริมระเบียงกระจกใส รณกรก้าวเข้าไปเงียบๆ ราวกับเงา เขาไม่ได้สร้างซุ่มเสียงใดๆ ให้รบกวนช่วงเวลาอันเงียบสงบนั้น ก่อนจะสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างนุ่มนวล สัมผัสอุ่นซ่านที่แนบชิดทำให้ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะผ่อนคลายลง ลลิตายิ้มบางๆ มือเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาสัมผัสหลังมือของเขาที่กุมอยู่บนหน้าท้องน้อย "คุณกร... ฉันยังคิดว่านี่คือความฝันอยู่เลยค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ เจือความรู้สึกเหลือเชื่อ ดวงตากลมโตทอประกายสะท้อนผืนน้ำสีครามเบื้องหน้า "จากวันที่เราต้องนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบ่งกันประทังชีวิตในห้องเช่าแคաբๆ... มาถึงตอนนี้ เกาะส่วนตัวแห่งนี้ ทะเลสีครามไร้ผู้คนรบกวน... มันไกลเกินกว่าที่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเคยจินตนาการไว้มาก" รณกรซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่คุ้นเคย น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยตอบด้วยความจริงจังและอ่อนโยน "มันไม่ใช่ความฝันครับ ลิลลี่... และต่อให้มันเป็นความฝัน ผมก็ไม่มีวันยอมตื่นเด็ดขาด" เขาหมุนร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากัน ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ถูกลมทะเลพัดมาปรקיข้างแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม "ทุกสิ่งที่ผมทำ ทุกอำนาจและเงินตราที่หลั่งไหลเข้ามาในมือ... มันมีความหมายก็เพราะมีคุณอยู่เคียงข้างตั้งแต่จุดที่ต่ำที่สุดต่างหากครับ" ลลิตาสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและมั่นคง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ผ่านสงครามธุรกิจและการห้ำหั่นกับพวกตระกูลใหญ่มาอย่างโชกโชนแค่ไหน สายตาที่เฉียบคมและเด็ดขาดเวลาอยู่ต่อหน้าศัตรู ถูกเก็บซ่อนไว้มิดชิดเหลือไว้เพียงความอ่อนโยนยามที่อยู่กับเธอเพียงลำพัง "คนเจ้าเล่ห์... พูดจาแบบนี้บ่อยๆ ระวังฉันจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้นนะคะ" เธอแกล้งค้อนใส่เบาๆ อย่างหมั่นไส้ แต่รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มบนริมฝีปากกลับปฏิเสธความสุขในใจไม่ได้ รณกรหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาส่อประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที "ถ้าหลงจนโงหัวไม่ขึ้น... ผมยิ่งชอบใจใหญ่สิครับ" พูดจบก็โน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากอุ่นร้อนบนเรียวปากบางของภรรยาอย่างแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะทวีความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นตามอารมณ์ที่โหยหา ลลิตาเผยoriรับสัมผัสหวานล้ำนั้นอย่างเต็มใจ แขนเรียวโอบกอดรอบลำคอแกร่งแน่น ปล่อยให้คลื่นลมและแสงแดดยามบ่ายเป็นพยานให้กับความรักที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งทั้งสองผละออกจากกันด้วยความเสียดายเล็กน้อย รณกรจูงมือลลิตาเดินลงจากวิลล่าสู่ชายหาดส่วนตัวที่มีการจัดเตรียมโต๊ะอาหารค่ำริมทะเลแบบไพรเวทไว้รอท่า อาหารทะเลสดใหม่ระดับพรีเมียมถูกปรุงโดยเชฟมิชลินสตาร์ที่บินตรงมาเพื่อพวกเขาสองคนโดยเฉพาะ ไวน์ชั้นเลิศส่งกลิ่นหอมกรุ่นเคล้าไปกับบรรยากาศยามพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่สาดแสงสีส้มอมชมพูอาบไล้ผืนน้ำ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างโรแมนติก เสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของรณกรก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ รณกรขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ที่มีคนกล้าขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของเขา เขากดรับสายโดยไม่มองหน้าจอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกไปเรียบๆ แต่ทรงพลังจนปลายสายสะดุ้ง "มีเรื่องอะไร... ถ้าไม่สำคัญพอ คุณเตรียมตัวรับผลที่จะตามIด้เลย" "ท่านประธานรณกรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงเลขาฯ ส่วนตัวร้อนรนจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ทางฝั่งของกลุ่มทุนตระกูลหลินจากต่างประเทศ ที่เราคาดว่าล้มละลายไปแล้ว... จู่ๆ พวกเขาก็เคลื่อนย้ายเงินทุนก้อนมหึมาเข้าสู่ตลาดหุ้นในประเทศ และเป้าหมายของพวกมันคือการเข้าซื้อกิจการในเครือทั้งหมดของเราแบบไม่ทันตั้งตัวครับ!" รณกรชะงักไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาคมกริบวาดประกายเย็นเยียบขึ้นมาทันที รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ยหยัน "ตระกูลหลินงั้นรึ? คิดว่าหนีไปกบดานต่างประเทศแล้วจะรอดพ้นเงื้อมมือผมไปได้สินะ..." ลลิตาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของสามี เธอวางแก้วไวน์ลงช้าๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะคุณกร?" รณกรวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ช้อนตาขึ้นมองภรรยาสุดที่รักด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงทันทีราวกับคนละคน เขาส่ายหัวเบาๆ "ไม่มีอะไรหรอกครับที่รัก แค่มีแมลงตัวเล็กๆ บินเข้ามาหาที่ตายเท่านั้นเอง" เขายื่นมือไปกุมมือเรียวของเธอไว้ บีบเบาๆ เพื่อให้ความมั่นใจ ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ลวดลาย (Black Card) ออกมาวางบนโต๊ะอาหาร พร้อมกับกดเปิดหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อจัดการบางอย่างด้วยมือเดียวอย่างรวดเร็ว ในวินาทีนั้นเอง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มแหวกอากาศเข้ามาใกล้ชายหาดวิลล่า แรงลมตีน้ำทะเลกระจาย เป็นสัญญาณว่ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญ หรือไม่ก็สถานการณ์บางอย่างกำลังพุ่งเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วสูง รณกรเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบน นัยน์ตาคมฉายแววท้าทายขณะที่นิ้วเรียวกำลังกดอนุมัติการทำธุรกรรมมูลค่าแสนล้านบนหน้าจอ จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ