สายตาที่เย็นชา

"ฉันบอกว่า จะขอคุยกับคุณรณกรเป็นการส่วนตัว! หูหนวกกันหรือไงถึงไม่ยอมให้ฉันเข้าห้องประชุมใหญ่!" เสียงแหลมสูงของพิมพิศาดังแหวกลดทอนบรรยากาศอันหรูหราของชั้นบนสุดแห่งตึก "แกรนด์ ทาวเวอร์" เธอยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูบานคู่แกะสลักลายมังกรทอง ชุดเดรสแบรนด์เนมราคาหลักแสนที่ตั้งใจสวมมาเพื่อข่มขวัญผู้คนดูไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อเผชิญหน้ากับการรักษาความปลอดภัยระดับทหารรับจ้างที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบ ลลิตายืนอยู่ไม่ห่างจากตรงนั้น ร่างระหงในชุดสูททำงานสีครีมเรียบหรูทว่าทรงพลัง เธอมองหญิงสาวผู้เคยเหยียบย่ำสามีของเธอด้วยสายตานิ่งสงบ มือเรียวบางยกขึ้นกอดอก ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กดดันพิมพิศาจนลมหายใจเริ่มติดขัด ลลิตาไม่ต้องเอ่ยคำดูถูกใดๆ สักคำ เพราะสถานะและรอยยิ้มบางๆ บนเรียวปากของเธอก็เพียงพอที่จะกรีดแทะความมั่นใจของพิมพิศาให้แหลقสลายเป็นจุล "คุณพิมพิศาครับ ที่นี่ไม่ใช่ตลาดสด และคุณก็ไม่มีนัดหมาย กรุณากลับไปเสียเถอะครับ ก่อนที่ผมจะต้องใช้มาตรการที่รุนแรงกว่านี้" หัวหน้าทีม รปภ. เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงใจต่ออดีตคุณหนูไฮโซแม้แต่น้อย "แก! กล้าดียังไงมาไล่ฉัน! รู้ไหมว่าฉันเคยเป็นใคร... ฉันเคยเป็น—" ปัง! เสียงประตูกระจกนิรภัยบานยักษ์ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงพอเหมาะ รณกรก้าวออกมาจากห้องประชุมด้วยท่าทีสง่างาม ร่างสูงโปร่งในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษเข้ารูป ข้อมือซ้ายสวมนาฬิกา Patek Philippe รุ่นหายากที่สะท้อนแสงไฟเพดานระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตากลับไม่ใช่ความมั่งคั่งเหล่านั้น แต่เป็นแววตาคู่คมที่ว่างเปล่า เย็นชา และเฉียบขาดดุจใบมีดโกนอาบยาพิษ ทันทีที่เห็นหน้าอดีตคนรัก พิมพิศาก็รีบปรับสีหน้าเป็นความน่าสงสาร น้ำตาคลอเบ้าอย่างรวดเร็วราวกับเปิดก๊อก เธอก้าวเข้าไปหาเขาหมายจะคว้าแขนเสื้อสูทตามความคุ้นเคยเดิม "กรคะ... ช่วยพิมด้วยเถอะค่ะ เจ้าสัวทรงกลดกำลังจะไล่ล่าพวกเรา บริษัทของครอบครัวพิมกำลังจะล้มละลายเพราะคุณ... เอ่อ หมายถึง พิมรู้ว่ากรโกรธพิมเรื่องในอดีต แต่กรก็เคยรักพิมไม่ใช่เหรอคะ? ช่วยเหลือพิมกับครอบครัวสักครั้งเถอะนะกร ถือว่าเห็นแก่ความหลังของเรา..." รณกรหยุดเดิน ก้มมองมือเรียวที่พยายามเอื้อมมาแตะชายเสื้อของตนด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนมอง "เศษฝุ่น" ข้างถนน เขาไม่ได้ถอยหนีด้วยความตกใจ และไม่ได้ปัดป้องด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากลับยืนนิ่งสนิทปล่อยให้ความเงียบงันแผ่ขยายออกไปจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน บรรยากาศในโถงทางเดินเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน "ความหลัง?" รณกรทวนคำ เสียงทุ้มต่ำกังวานก้อง สะท้อนความเยียบเย็นจนพิมพิศาถึงกับสะดุ้งเฮือก "คุณยังมีหน้ามาพูดคำนี้กับผมอีกหรือครับ พิมพิศา วันที่คุณเลือกเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มดูถูกเหยียบย่ำผมในร้านอาหารวันนั้น คุณน่าจะรู้ดีว่าคำว่า 'ความหลัง' ระหว่างเรามันถูกฝังกลบไปพร้อมกับความยากจนของผมในวันนั้นแล้ว" "กร... พิม..." "จำได้ไหมครับวันที่ผมคุกเข่าอ้อนวอนขอให้คุณอยู่ช่วยกันสร้างอนาคต คุณบอกว่าอะไรนะ? คุณบอกว่า 'ความรักกินไม่ได้หรอก กร นายมันก็แค่ไอ้กระจอกที่ไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้' ประโยคนี้ยังก้องอยู่ในหัวผมทุกครั้งที่ผมเซ็นเช็คซื้อบริษัทที่ครอบครัวคุณเคยภาคภูมิใจ" รณกรยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เป็นรอยยิ้มของผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง พิมพิศาหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก เธอกัดฟันกรอดด้วยความอัปยศอดสู ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีต่อหน้าลลิตา ภรรยาผู้เคียงบ่าเคียงไหล่รณกรในวันที่ตกต่ำที่สุด "คุณมันใจร้าย... กร คุณมันเลือดเย็น!" พิมพิศากรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจ เมื่อรู้ว่าไม่อาจใช้ไมตรีอดีตมาหลอกล่อเขาได้อีกต่อไป รณกรหันไปมองหัวหน้า รปภ. ด้วยหางตา น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจจนทุกคนต้องก้มหัวรับคำสั่ง "ผมไม่อนุญาตให้ขยะเปียกมาชะล้างสายตาภรรยาผม เชิญเธอออกไปจากตึกนี้ เดี๋ยวนี้ครับ" "รับทราบครับท่านประธาน!" สิ้นคำสั่ง ร่างของพิมพิศาก็ถูกการ์ดร่างยักษ์สองคนเข้าประกบล็อคแขนอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เธอส่งเสียงกรีดร้องโวยวายลั่นโถงทางเดิน พยายามดิ้นรนสุดชีวิตรองเท้าส้นสูงหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง ภาพลักษณ์ไฮโซผู้สูงศักดิ์มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวสติแตกคนหนึ่งที่ถูกลากถูออกไปอย่างไร้เยื่อใย ลลิตาก้าวเข้าไปใกล้สามี มือเรียวเอื้อมไปจัดปกเสื้อสูทให้เขาเบาๆ แววตาฉายประกายความภูมิใจและความรักลึกซึ้ง "คุณทำเกินไปหรือเปล่าคะคุณสามี?" ลลิตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ "สำหรับคนอื่นอาจจะเกินไปครับลิลลี่ แต่สำหรับคนที่เคยเหยียบย่ำหัวใจคุณ... นี่ถือว่าผมใจดีมากแล้ว" รณกรโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม สายตาทอดมองไปยังลิฟต์แก้วที่พิมพิศาเพิ่งถูกลากตัวหายลับไป ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับคืนสู่ความสงบ โทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษหน้าจอไพลินในกระเป๋าเสื้อสูทของรณกรก็สั่นครืดขึ้นมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบซูเปอร์เศรษฐีดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองคำเปล่งประกายลอยเด่นขึ้นกลางอากาศเฉพาะในสายตาของเขา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความเคลื่อนไหวทางบัญชีลับระดับทวีป] [เป้าหมาย: เจ้าสัวทรงกลดทำการโอนถ่ายทรัพย์สินก้อนสุดท้ายมูลค่า 50,000 ล้านบาท ไปยังบัญชีนอกชายฝั่งเพื่อเตรียมหลบหนี] [คำสั่งระบบอัตโนมัติ: ทำการอายัดเส้นทางการเงินทั้งหมดทันที และส่งพิกัดตำแหน่งปัจจุบันของเป้าหมายให้หน่วยรบพิเศษเข้าควบคุมตัว] รณกรหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เขากดหน้าจอปลายนิ้วสัมผัสยืนยันคำสั่งด้วยความเร็วแสง ก่อนจะกระซิบเบาๆ ข้างหูภรรยาคนสวย "ลิลลี่ครับ... เกมกระดานนี้ ดูท่าว่าจะจบเร็วกว่าที่เราคิดเสียอีกนะ" จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ