บทเรียนราคาแพง

เสียงกRีดร้องแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงวีไอพีของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว เม็ดเงินมูลค่ามหาศาลนับพันล้านที่เคยเป็นเครื่องค้ำจุนความมั่นใจของพิมพิศา บัดนี้ได้มลายหายไปในพริบตา ราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดสาดจนพังครืนไม่เป็นท่า "มันเป็นไปไม่ได้! ฉันไม่เชื่อ! พวกแก... พวกแกต้องร่วมมือกันโกงฉันแน่ๆ!" พิมพิศาในชุดราตรีแบรนด์เนมราคาแพงลิบลิ่ว ซึ่งยับยู่ยี่จากการทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ซึ่งศักดิ์ศรี เธอใช้เล็บที่ตกแต่งอย่างประณีตจิกทึ้งลงบนพรมราคาแพง น้ำตาและเครื่องสำอางราคาแพงไหลปะปนเปื้อนเปรอะใบหน้าจนดูไม่ได้ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูถูกเหยียดหยาม บัดนี้เบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ เบื้องหน้าของเธอคือรณกร ชายหนุ่มผู้ที่เธอเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้ความปรานีเมื่อไม่นานมานี้ ในอดีตเขาเป็นเพียงชายหนุ่มยากจนข้นแค้นที่เธอเขี่ยทิ้งเหมือนเศษขยะเพื่อไปซบอกเจ้าสัวทรงกลด มหาศาลผู้ทรงอิทธิพล แต่ในวินาทีนี้ รณกรในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูปเนื้อดี กำลังยืนกอดอกมองลงมาที่เธอด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเวทนา ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว... มีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "โกงงั้นหรือครับ, คุณพิมพิศา?" รณกรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขามจนคนที่ได้ยินต้องสะท้าน "คำนี้ดูจะดูถูกมันสมองของผม และดูถูกกฎแห่งกรรมเกินไปหน่อยนะครับ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันคือดอกผลจากเมล็ดพันธุ์ที่คุณเป็นคนหว่านลงไปเองทั้งสิ้น" ข้างกายของรณกรคือลลิตา หญิงสาวผู้เป็นภรรยาคู่ชีวิต ลลิตายืนสงบนิ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย มือบางของเธอวางท่อนแขนไว้อย่างมั่น คงบนแขนแกร่งของสามี แววตาของเธอไม่มีความสะใจหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเข้าใจในสัจธรรมของชีวิต ว่าคนเราย่อมได้รับในสิ่งที่ตนเองกระทำเสมอ ลลิตาไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากซ้ำเติมใดๆ เพราะการยืนหยัดเคียงข้างรณกรในจุดที่สูงที่สุดในวันนี้ คือการตบหน้าที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับผู้หญิงที่เคยดูแคลนความยากจนของพวกเขา "กร... กรขา!" พิมพิศาคลานเข่าเข้าไปหา ร้องไห้ฟูมฟายพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าชายกางเกงสูทของชายหนุ่ม แต่รณกรกลับถอยหลังหลบครึ่งก้าวอย่างรังเกียจราวกับเธอกำลังแพร่เชื้อโรคใส่ "ช่วยฉันด้วย... เธอเคยรักฉันไม่ใช่เหรอกร? จำวันเก่าๆ ที่เราเคยลำบากด้วยกันไม่ได้แล้วหรือ? ฉัน... ฉันแค่ทำผิดพลาดไป ช Aช่วยฉันสักครั้งเถอะนะ ปลดหนี้ให้ฉันที ฉันยอมเป็นทาสรับใช้คุณ... ยอมทำทุกอย่างเลย!" เสียงสะอื้นไห้ปะปนกับเสียงกรีดร้องขอความเห็นใจดังระงม ภาพลักษณ์ไฮโซผู้สูงศักดิ์มลายหายสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้พ่ายแพ้ต่อเกมการเงินที่เธอเป็นคนเริ่มต้นเอง รณกรก้มมองหญิงสาวที่เคยเป็นอดีตคนรักด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เขานึกย้อนไปถึงวันที่เขาเคยคุกเข่าขอร้องให้เธออยู่เคียงข้างในวันที่แม่ของเขาล้มป่วย วันที่เขาไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อข้าวกล่องประทังชีวิต แต่วันนั้น สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือรอยยิ้มเยาะหยัน คำพูดดูถูกเหยียดหยาม และการเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย "ความรักที่คุณพูดถึง มันตายไปตั้งแต่วันที่คุณโยนเงินใส่หน้าผมแล้วล่ะครับ, พิมพิศา" รณกรกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนแผลเป็นเก่า "คุณบอกว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง... และวันนี้ เงินของผมก็กำลังซื้อความพินาศของคุณเช่นกัน มันยุติธรรมดีไม่ใช่หรือครับ?" เจ้าสัวทรงกลดที่ถูกตำรวจเศรษฐกิจควบคุมตัวอยู่ไม่ไกลนัก ได้แต่ยืนหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาไม่แพ้กัน อาณาจักรธุรกิจมูลค่าหมื่นล้านของเขาพังทลายลงภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ด้วยปลายนิ้วสัมผัสบนหน้าจอสมาร์ทโฟนของรณกรผู้กุมระบบซูเปอร์เศรษฐี การกว้านซื้อหุ้น การถอนทุน และการฟ้องล้มละลายถูกดำเนินการอย่างเฉียบขาด ไร้ทางสู้ และไร้ซึ่งความปราณีใดๆ พิมพิศาร้องไห้จนแทบขาดใจตายเมื่อตระหนักได้ว่า ไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ จะช่วยเธอได้อีกต่อไป ทรัพย์สินทั้งหมดถูกอายัด บัญชีธนาคารติดลบมหาศาล และเพื่อนฝูงไฮโซที่เคยรายล้อมต่างพากันตีตัวออกห่างราวกับเธอเป็นอณูเชื้อโรค เธอกลายเป็นตัวคนเดียวในโลกกว้างที่เต็มไปด้วยหนี้สินท่วมหัวและตราบาปที่ไม่มีวันลบเลือน รณกรหันมามองหน้าลลิตาภรรยาที่รัก เขาสบตากับเธอด้วยรอยละมุนที่อบอุ่นต่างจากเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว มือหนายื่นไปกุมมือเรียวนุ่มของภรรยาขึ้นมาสัมผัสเบาๆ "เรากลับกันเถอะครับ ลิลลี่ ที่นี่อากาศเริ่มไม่ค่อยบริสุทธิ์แล้วล่ะครับ" ลลิตายิ้มรับบางๆ พยักหน้าตกลงอย่างว่านอนสอนง่าย ทั้งสองคนหันหลังให้กับห้องโถงที่เต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญและคราบน้ำตา ปล่อยให้พิมพิศานั่งกอดเข่าสะอื้นไห้จมอยู่กับกองเพลิงแห่งความโลภที่เธอเป็นคนจุดขึ้นมาเผาผลาญตัวเอง ทว่า ในขณะที่รณกรและลลิตากำลังก้าวเดินไปที่ลิฟต์ส่วนตัวเพื่อลงไปยังชั้นจอดรถ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบซูเปอร์เศรษฐีในสมาร์ทโฟนของรณกรก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนยอดเงินถอนออกปริศนาจำนวนห้าหมื่นล้านบาทจากบัญชีลับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน... และชื่อผู้รับปลายทางที่ปรากฏบนหน้าจอ กลับเป็นชื่อของบุคคลที่รณกรคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสี่ปีก่อน! จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ