ภารกิจเช็กอินรับโบนัส

เสียงกระทบกันของแก้วคริสตัลราคาแพงในห้องจัดเลี้ยงระดับ V.V.I.P. ดังขึ้นท่าเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ไม่ได้พยายามปิดบัง เจ้าสัวทรงกลดนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ สายตาดั่งเหยี่ยวเจ้าเล่ห์มองตรงมายังรณกรด้วยความสมเพชเวทนา ขณะที่พิมพิศา แฟนเก่าผู้เห็นแก่ตัวของเขา ยืนแนบชิดอยู่ข้างกายพลاناتเสียงหัวเราะคิกคักเชิงดูถูก "แกคิดจริงๆ หรือวะไอ้กร ว่าแค่เศษเงินจากการขายแรงงานในไซต์งานก่อสร้าง จะทำให้แกมีปัญญาแม้แต่จะเหยียบเข้ามาหายใจในที่แบบนี้ได้?" เจ้าสัวทรงกลดเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยอำนาจคุกคามที่พร้อมจะบดขยี้มดปลวกให้แหลกคาเท้า พิมพิศายกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นด้วยความเย่อหยิ่ง ดวงตาคู่เดิมที่เคยใช้มองรณกรด้วยความรักในวันยากจน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "ใช่ค่ะพี่กร เลิกฝันกลางวันแล้วก้มหน้ายอมรับความจริงเถอะค่ะ ว่าคนอย่างพี่มันก็แค่ไอ้กระจอกที่ไม่มีวันเอื้อมถึงโลกใบนี้หรอก... ปล่อยลิลลี่เขาไปอยู่กับคนที่คู่ควรเถอะ อย่าพาผู้หญิงเขามาลำบากด้วยเลย" รณกรไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่จะตื่นตระหนกตามที่พวกมันคาดหวัง ชายหนุ่มเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศชั่วขณะ นัยน์ตาคมกริบกวาดตามองคนทั้งสองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองดูตัวตลกที่กำลังเต้นระำด้วยความโง่เขลา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของลลิตาที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงกดดันรอบตัว นิ้วโป้งลูบหลังมือเธอเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและมั่นคง ลลิตาสบตากับเขา ความกลัวในใจมลายหายไปสิ้นเมื่อพบแต่ความหนักแน่นและเชื่อมั่นในดวงตาคู่นั้น เธอยิ้มออกมาบางๆ แล้วพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ "คนเรามักจะมองไม่เห็นภูเขาที่กำลังจะถล่มทับหัวตัวเอง... ก็เพราะมัวแต่แหงนมองก้อนกรวดบนพื้น" รณกรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตาเห็น ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของรณกรก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบพร้อมกับข้อความจากระบบซูเปอร์เศรษฐีที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณ: [ ตรวจพบเงื่อนไขการเช็กอินรายวันสำเร็จ! ] [ ภารกิจประจำวัน: ครอบครองสินทรัพย์มูลค่าสูงในเขตเศรษฐกิจพิเศษ ] [ รางวัลพิเศษ: โอนกรรมสิทธิ์หุ้น 45% ของบริษัท 'คริสตาลิน พร็อพเพอร์ตี้' ยักษ์ใหญ่แห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ เข้าสู่พอร์ตส่วนตัวของท่านเรียบร้อยแล้ว ] [ มูลค่าตลาดปัจจุบัน: 15,000 ล้านบาท ] รณกรปรายตามองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับว่าหุ้นหมื่นล้านนั้นเป็นเพียงเศษเหรียญในกระเป๋าเสื้อ "แกพึมพำอะไรวะไอ้กร? เป็นใบ้ไปแล้วหรือไงหลังจากโดนความจริงกระแทกหน้า?" เจ้าสัวทรงกลดขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดกับท่าทีที่นิ่งสงบเกินไปของอีกฝ่าย รณกรเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าหายAไป แทนที่ด้วยแววตาดุดันและเฉียบขาด "เปล่าหรอกครับ... ผมแค่กำลังคิดว่า บริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในตึกนี้ หน้าตาของเจ้าของใหม่จะทำให้พวกคุณเซอร์ไพรส์ได้มากแค่ไหนกันนะ" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยการเปิดผงาดเข้ามาของเลขาธิการอาวุโสประจำกลุ่มทุนใหญ่ ใบหน้าของชายวัยกลางคนซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก เขาเดินตรงดิ่งผ่านหน้าเจ้าสัวทรงกลดและพิมพิศาไปอย่างไม่1ไยดี ก่อนจะมาหยุดโค้งคำนับให้รณกรอย่างนอบน้อมที่สุดจนหลังแทบขนานกับพื้น "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาละล่ำละลักกล่าวด้วยเสียงสั่นเทา "ตอนนี้คณะผู้บริหารชุดเดิมทั้งหมดถูกปลดพ้นจากตำแหน่งด้วยคำสั่งเร่งด่วน... และผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ที่เพิ่งกว้านซื้อหุ้น 45% เมื่อวินาทีที่แล้วได้เดินทางมาถึงล็อบบี้แล้วครับ!" เจ้าสัวทรงกลดหน้าถอดสี ผุดลุกขึ้นจากโซฟาโดยอัตโนมัติ ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด "ว่ายังไงนะ? ใครหน้าไหนมันกล้าฮุบหุ้นบริษัทฉันในเวลาแบบนี้!" รณกรค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทราคาแพงที่เพิ่งสั่งตัดให้เข้าที่ เขาหันไปมองเจ้าสัวทรงกลดและพิมพิศาที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น พลางยื่นบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดวงเงินขึ้นมาหมุนเล่นในปลายนิ้ว แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ