เจ้าของบริษัทคนใหม่

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรکاریราคาแพงดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ของ "ไพรม์ เอสเตท กรุ๊ป" บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับแถวหน้าของประเทศ ใบหน้าของ "ชัยวุฒิ" ผู้จัดการสาขาอาวุโสบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคมกริบที่มักใช้มองเหยียดหยามพนักงานระดับล่างกำลังจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาหลักแสนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเข้ามาตรวจงานโดยไม่มีใบนัดหมาย?" ชายวัยกลางคนเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามข่มขวัญผู้มาเยือนด้วยอำนาจที่ตนสั่งสมมานานแรมปี "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของคุณนะ... รณกร!" รณกรปรายตามองแฟ้มเอกสารที่ถูกผลักมาทางเขาอย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขามักจะใช้เวลาตบหน้าพวกอวดดีให้หน้าหงายมานักต่อนักแล้ว "สนามเด็กเล่นงั้นหรือครับ... ชัยวุฒิ" รณกรทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "จำไม่ได้เลยนะครับว่า ผ่านไปแค่สามปี ความจำของคุณจะสั้นถึงขนาดลืมเด็กฝึกงานที่คุณเคยปัดตกใบสมัคร พร้อมกับคำพูดดูถูกเหยียดหยามว่า 'คนอย่างแกไม่มีวันได้เหยียบเข้ามาทำ8านในตึกนี้หรอก' ไปเสียสนิท" ชัยวุฒิหน้าถอดสีทันที นัยน์ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับมา เขาจำรณกรได้แล้ว... ไอ้เด็กหนุ่มยากจนสภาพมอมแมมในวันนั้น วันนี้กลับมายืนอยู่เบื้องหน้าด้วยรัศมีของความมั่งคั่งที่กดดันให้เขาแทบหายใจไม่ออก แต่ด้วยศักดิ์ศรีจอมปลอม ชัยวุฒิยังคงฝืนยืดอกขึ้นเชิดหน้าใส่ "แล้วไงวะ! ต่อให้แกฟلوกได้ดีมีเงินใส่สูทแพงๆ มาเดินเฉิดฉายในตึกนี้ แต่นี่มันอาณาจักรของฉัน! ตำแหน่งผู้จัดการสาขาอย่างฉันมีสิทธิ์ไล่ตะردแกออกไปได้ทุกเมื่อเหมือนที่เคยทำเมื่อสามปีก่อน!" ภายในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ พนักงานระดับสูงหลายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างพากันก้มหน้าเงียบ ไม่กล้าสบตากับเหตุการณ์ตรงหน้า ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็เปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของหญิงสาวในชุดเดรสผ้าไหมสีขาวเรียบหรู "ลลิตา" ภรรยาคู่ชีวิตที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับรณกรมาตั้งแต่สมัยที่เขายังไม่มีแม้แต่เงินกินข้าว เธอเดินเข้ามาเคียงข้างสามีอย่างมั่นคง ปลายนิ้วเรียวสัมผัสเบาๆ ที่แขนเสื้อของรณกร ส่งรอยยิ้มอบอุ่นที่เปี่ยมด้วยพลังใจให้เขา "คุณกรคะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล "เอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดเรียบร้อยดีแล้วค่ะ ทางสำนักงานใหญ่ส่งรหัสผ่านระบบบริหารจัดการทั้งหมดมาให้แล้วนะคะ" ชัยวุฒิขมวดคิ้วแน่น หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินคำว่า 'โอนกรรมสิทธิ์' และ 'ระบบบริหารจัดการของสำนักงานใหญ่' "เดี๋ยว... นี่มันเรื่องอะไรกัน?" ชัยวุฒิเสียงสั่นเล็กน้อย หันไปมองเลขาข้างกายที่ตอนนี้หน้าซีดเผือกยิ่งกว่ากระดาษ รณกรค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น เขาก้าวเข้าไปใกล้ชัยวุฒิทีละก้าว ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันทั้งห้อง "ที่คุณพูดถูกอยู่อย่างหนึ่งครับ... ว่าที่นี่คืออาณาจักร" รณกรแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม "แต่, น่าเสียดายแทนคุณจริงๆ ที่ตึกหลังนี้ ที่ดินทุกตารางเมตร และแม้แต่เก้าอี้ที่คุณกำลังนั่งอยู่... ตอนนี้มันเป็น 'กรรมสิทธิ์ทั้งหมด' ของผม" สิ้นคำพูด รณกรก็หยิบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอด้วยระบบสแกนใบหน้า ก่อนจะกดส่งคำสั่งเสียงอันทรงพลังเชื่อมต่อกับระบบควบคุมส่วนกลางของตึก *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณดิจิทัลดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งอาคาร ไฟในห้องประชุมกะพริบหนึ่งครั้ง ก่อนที่จอภาพ LED ขนาดยักษ์บนผนังจะเปลี่ยนเป็นโลโก้ใหม่ พร้อมข้อความประกาศิต: **"ยินดีต้อนรับท่านประธานรณกร สู่การเข้าซื้อกิจการไพรม์ เอสเตท กรุ๊ป 100%"** ชัยวุฒิเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันที สีหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาเหมือนใบไม้ไหวเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองเพิ่งไล่ "เจ้าของบริษัทคนใหม่" ที่กุมชะตาชีวิตการทำงานทั้งหมดของเขาให้หลุดลอยไป รณกรก้มมองชายที่เคยเหยียบย่ำเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง ก่อนจะหันมาโอบเอวบางของลลิตาเข้ามาชิดกายอย่างทะนุถนอม ความอ่อนโยนกลับคืนสู่ดวงตาของเขาในพริบตาเมื่อมองภรรยาคนสวย "กลับบ้านกันเถอะครับลิลลี่" รณกรเอ่ยกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ผมยังมีเซอร์ไพรส์ใหญ่อีกอย่างรอคุณอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหม่ของเรา" แต่ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวเดินออกไปจากห้องประชุมนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรณกรก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เมื่อเขาก้มลงมองหน้าจอ... ชื่อผู้ส่งที่ปรากฏอยู่ทำเอาดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที *พิมพิศา: "กร... ช่วยฉันด้วย! เจ้าสัวทรงกลดกำลังจะฮุบทุกอย่าง และบริษัทของเธอกำลังจะถูกพวกมันเล่นงาน!"* จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ