ไล่ออกในสามวินาที

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพิมพิศาในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศยังคงก้องกังวาน บรรยากาศรอบโต๊ะประชุมหรูหราเต็มไปด้วยสายตากดูถูกเหยียดหยามจากเหล่าผู้บริหารที่พร้อมใจกันพยักหน้าตามคำสั่งของ "ประจักษ์" ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการจอมยโส ผู้ซึ่งใช้อำนาจในทางมิชอบมาโดยตลอด "รณกร แกคิดว่าแกเป็นใคร ถึงกล้าเอาเอกสารขยะนี่มาเสนอโครงการ? คนอย่างแกต่อให้ทำงานไปอีกสชาติก็ไม่มีปัญญาซื้อแม้แต่กระเบื้องปูพื้นห้องน้ำตึกนี้หรอกนะ!" ประจักษ์กระแทกแฟ้มเอกสารลงกับโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ลلิตา (ลิลลี่) หญิงสาวผู้เป็นภรรยาคู่ชีวิตที่นั่งเคียงข้างรณกรมาตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธ มือเรียวบางเอื้อมไปกุมมือหนาของสามีไว้เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและพลังใจ แม้เนื้อตัวของเธอจะสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงกดดันรอบ รณกรปรายตามองหน้าผู้จัดการจอมหยิ่งด้วยแววตานิ่งสงบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของสถานที่แห่งนี้ไว้ทั้งหมดในกำมือผ่าน "ระบบซูเปอร์เศรษฐี" ที่เพิ่งปลุกพลังขึ้นมา "คุณประจักษ์ครับ..." รณกรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้เสียงซุบซิบในห้องเงียบลงทันที "คุณบอกว่าผมไม่มีปัญญาซื้อกระเบื้องปูพื้นห้องน้ำ... แต่คุณลืมไปหรือเปล่าครับว่า ตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของโฉนดที่ดินและหุ้นใหญ่ร้อยละ 51 ของบริษัทแห่งนี้" สิ้นคำพูดนั้น เสียงหัวเราะลั่นก็ระเบิดขึ้นจากปากของประจักษ์และพิมพิศาที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ด้านหลัง "ฮ่าๆๆ! ฝันกลางวันหรือไงไอ้กร! แกเนี่ยนะเจ้าของบริษัท? ประธานกรรมการเพิ่งอนุมัติให้ฉันไล่แกออกเมื่อกี้เอง!" ประจักษ์ตบโต๊ะฉาดใหญ่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสะใจ "ยาม! เข้ามาลากคอสองสามีภรรยาตกอับนี่ออกไปจากตึกซะ!" ทว่า ประตูห้องประชุมกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รอให้รบกวนเวลา ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ซึ่งเป็นประธานกรรมการบริหารตัวจริงเสียงจริง วิ่งหน้าตื่นเหงื่อท่วมตัวเข้ามาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อกวาดมองหาเป้าหมาย "ท่านประธาน... มาทำไมครับเนี่ย ให้ผมจัดการไอ้พวกนี้เอง..." ประจักษ์รีบปั้นหน้ายิ้มเข้าไปต้อนรับผู้บริหารระดับสูง เพียะ! เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวจนทุกคนในห้องสะดุ้งสุดตัว ประจักษ์หน้าหันไปตามแรงตบ เลือดกำเดาไหลซึมที่มุมปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความมึนงงและตกตะลึง "ไอ้โง่ประจักษ์! แกกล้าดียังไงมาพูดจาต่ำทรามกับท่านประธานรณกร!" ประธานกรรมการบริหารตะคอกใส่หน้าลูกน้องคนสนิทด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะรีบวิ่งไปคุกเข่าลงต่อหน้ารณกรตัวสั่นงก "ท่านรณกรครับ ผมขอโทษที่ปล่อยให้คนไร้สมองพวกนี้เสียมารยาทกับท่าน!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที พิมพิศาหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก รณกรปรายตามองประจักษ์ที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างใจเย็น "ผมให้เวลาคุณสามวินาที... เก็บของแล้วไสหัวออกไปจากบริษัทของผม" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่น่าเกรงขาม "และสิทธิประโยชน์ โบนัส รวมถึงหุ้นทั้งหมดที่คุณเคยได้... ถูกริบคืนเข้าบริษัททันทีอย่างไร้ความปรานี" ประจักษ์หน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย เขาอ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยคำขอร้องแต่ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ลẫกซึ้งและทรงอำนาจดั่งพญายมของรณกร ลลิตามองภาพตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ หยาดน้ำใสคลอเบ้าตาด้วยความตื้นตันใจที่สามีของเธอกลับมายืนหยัดได้อย่างสง่างามที่สุด รณกรหันไปหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับขึ้นมาถือไว้ในมือ เรียวตากวาดมองไปยังทุกคนในห้องที่กำลังคุกเข่าและก้มหัวให้เขาอย่างยอมจำนน นิ้วแกร่งกดลงบนเครื่องรูดบัตรอัตโนมัติเพื่อซื้อตึกสำนักงานแห่งนี้ทั้งหลังในพริบตาเดียว... เสียงเตือนจากระบบดัง "ติ๊ง!" พร้อมกับไฟสีเขียวที่สว่างวาบขึ้น บ่งบอกถึงการทำธุรกรรมมูลค่ามหาศาลที่ผ่านฉลุยอย่างไร้ที่ติ รณกรแย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อยขณะที่กุมมือภรรยาที่รักยิ่งไว้แน่น ...จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ครับ