เสียงแจ้งเตือนจากระบบเงินล้าน

เศษกระดาษแผ่นบางที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปลิวว่อนตกลงแทบเท้า รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของพิมพิศาช่างบาดลึกและน่าสมเพชในเวลาเดียวกัน กลิ่นอายของความจนตรอกและหยาดเหงื่อแห่งความสิ้นหวังตลบอบอวลอยู่ในห้องเช่าแคบๆ นี้ ทว่ารณกรกลับไม่ได้ก้มลงมองเศษเงินเยียวยานั้นแม้แต่ปลายหางตา สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างบางของลลิตาที่กำลังใช้มือสั่นเทากดซับเลือดบริเวณมุมปากของตนเอง ความเจ็บปวดจากการถูกตบตีไม่ได้เทียบเท่ากับความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจของรณกรแม้แต่น้อย "กร... ไม่เป็นไรค่ะ ลิลลี่ทนได้..." เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยกระซิบ พร้อมกับรอยยิ้มฝืนๆ ที่พยายามส่งมาเพื่อปลอบประโลมเขา แม้ว่าดวงตากลมโตคู่นั้นจะเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความชอกช้ำ ลลิตาสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขามาตลอดสามปี ยอมทิ้งชีวิตสุขสบายเพื่อมาจมปลักอยู่ในห้องเช่าสี่เหลี่ยมเก่าๆ โดยไม่เคยปริปากบ่นสักคำ แต่วันนี้... เธอกลับต้องมาตกระกำลำบากและถูกคนใจร้ายดูถูกเหยียดหยามต่อหน้าต่อตา เพียงเพราะเขาไม่มีเงินแม้แต่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลแม่ในยามวิกฤต ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านดั่งลาวาใต้พื้นพิภพ รณกรกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาคมกริบทอประกายความเยียบเย็นที่แม้แต่พิมพิศาและชายร่างใหญ่ชุดสูทที่เป็นบอดี้การ์ดของเธอยังต้องผะผ่าว "จำใส่กะโหลกไว้ซะนะรณกร แกมันก็แค่ไอ้ขยะไร้ค่า ชาตินี้ไม่มีวันเงยหน้าอ้าปากได้หรอก!" พิมพิศากล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงกรีดร้องด้วยความสะใจ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินเชิดใส่ ออกจากห้องเช่าแคบๆ ไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่บาดลึกโสตประสาท ประตูกระแทกปิดลง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องสี่เหลี่ยมอับทึบ รณกรค่อยๆ คุกเข่าลงโอบกอดร่างของลลิตาไว้แนบอก อ้อมแขนที่เคยรู้สึกว่าอ่อนแอและไร้พลังในยามนี้กลับสั่นเทด้วยความมุ่งมั่น มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของภรรยาอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นจากหยาดน้ำตาของหญิงสาวที่ซบหน้าลงกับไหล่ของเขา ในวินาทีที่ชีวิตดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของเหวอเวจี ความมืดมิดที่รายล้อมราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นกังวานอยู่ในห้วงความคิดของรณกร ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางฤดูร้อน *[ติ๊ง! ตรวจพบความมุ่งมั่นระดับสูงสุดและเงื่อนไขทางจิตใจผ่านเกณฑ์ระบบซูเปอร์เศรษฐี... ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ!]* *[ยินดีต้อนรับ ‘รณกร’ สู่ระบบซูเปอร์เศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก ระบบพร้อมพลิกชะตาชีวิตของคุณให้เหนือกว่ามหาเศรษฐีพันล้านในพริบตา]* รณกรชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ภาพโฮโลแกรมสีทองอร่ามเรืองแสงขึ้นในม่านตาของเขาอย่างเงียบเชียบ โดยที่ลลิตายังคงไม่รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงมหัศจรรย์นี้ *[ขอแสดงความยินดี! ท่านได้รับเงินประเดิมบัญชีแรกสำหรับเริ่มต้นภารกิจ จำนวน 100,000,000 บาท (หนึ่งร้อยล้านบาทถ้วน) โอนเข้าสู่บัญชีธนาคารส่วนตัวของท่านเรียบร้อยแล้ว กรุณาตรวจสอบข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร]* แทบจะวินาทีเดียวกันนั้นเอง โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าหน้าจอแตกยับที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ก็สั่นครืดคราดติดต่อกันหลายครั้ง หน้าจอสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความสลัวของห้อง *[KBank]: บัญชีออมทรัพย์เลขที่ XXX-X-XX342-X ได้รับเงินโอนเข้า 100,000,000.00 บาท จากผู้โอน [ระบบซูเปอร์เศรษฐีสากล] ยอดเงินคงเหลือใช้ได้จริง 100,000,000.00 บาท* รณกรจ้องมองตัวเลขเก้าหลักบนหน้าจอโทรศัพท์ สมองของเขาขาวโพลนไปชั่วขณะ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม กลิ่นอายของความยากจนที่เคยเกาะกุมวิญญาณราวกับถูกชะล้างด้วยกระแสธารแห่งอำนาจเงินตรามหาศาล หนึ่งร้อยล้านบาท! เงินจำนวนที่คนธรรมดาต้องทำงานทั้งชีวิตก็ไม่มีวันหามาได้ แต่มันกลับนอนนิ่งอยู่ในบัญชีของเขาแล้วในเวลานี้ นี่ไม่ใช่ความฝัน... รอยขีดข่วนบนหน้าจอโทรศัพท์และน้ำตาอุ่นๆ ของลลิตาที่ซบอยู่บนอกคือเครื่องยืนยันความจริงอันสั่นสะเทือน รณกรสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดในชีวิต ความอ่อนแอและความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรอยยิ้มมุมปากที่เหยียดยาวขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์และเด็ดขาด ดวงตาคมกริบทอประกายแสงสีทองสะท้อนความมั่งคั่งที่พร้อมจะแผดเผาพวกที่เคยเหยียบย่ำให้ราบคาบ "ลิลลี่..." รณกรเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันนุ่มนวลและเปี่ยมด้วยความรักหากแต่ทรงพลังจนหญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ "คะ... กร มีอะไรเหรอคะ" ลลิตาถามเสียงสั่น เจือความกังวลในแววตา รณกรไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขายกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเนียนของภรรยาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากขณะที่นิ้วเรียวกดเปิดแอปพลิเคชันธนาคารและกดปุ่มสั่งการบางอย่างด้วยความรวดเร็ว ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหันขัดจังหวะความเงียบในห้องเช่า รณกรหันไปมองบานประตูไม้เก่าๆ ที่สั่นไหวตามแรงเคาะ ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่จะดังขึ้นก้องทางเดินด้านนอก และเสียงโทรศัพท์มือถือของลลิตาก็แผדเสียงดังลั่นขึ้นมาตัดผ่านบรรยากาศ หน้าจอโทรศัพท์ของลลิตาแสดงข้อความจากโรงพยาบาลรัฐขนาดใหญ่ที่แม่ของเธอกำลังรักษาตัวอยู่: *"เรียนญาติผู้ป่วย ทางโรงพยาบาลได้รับการชำระค่ารักษาพยาบาลยอดรวม 2,500,000 บาทเต็มจำนวนเรียบร้อยแล้ว และทางเราได้ทำการย้ายผู้ป่วยไปยังห้องพักฟื้นพิเศษวีไอพีในทันที..."* ลลิตาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา เธอหันขวับมามองสามีที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกอัดแน่นจนพูดไม่ออก รณกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาวยาวทาบทับไปทั่วห้องแคบๆ ร่างกายที่เคยดูซูบผอมบัดนี้กลับแผ่ซ่านรังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างปิดไม่มิด เขาก้มลงกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของคนฟังเต้นระรัว "เตรียมตัวเก็บกระเป๋าเถอะครับ... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป จะไม่มีใครหน้าไหนบนโลกใบนี้ กล้าแม้แต่จะมองหน้าเธอด้วยสายตาดูถูกอีกต่อไป" และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของรณกรก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: *[ตรวจพบเป้าหมายศัตรูคนแรก: เจ้าสัวทรงกลดกำลังเคลื่อนไหว... ปลดล็อกภารกิจระดับ S: ซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลศัตรูภายใน 24 ชั่วโมง!]* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเปลี่ยนชะตากรรมนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!