ถูกทิ้งในวันฝนตก

"เพลียพิม... เราเลิกกันเถอะค่ะ รณกร คุณให้สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้หรอกนะ" เสียงประกาศิตนั้นไม่ได้กรีดลงบนหัวใจของรณกรด้วยความเจ็บปวดเจียนตายอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับทิ้งร่องรอยของความว่างเปล่าและความสมเพชเวทนาไว้เบื้องลึกในดวงตาคมกริบที่สะท้อนภาพหยาดฝนโปรยปรายลงมากระทบผิวกระจกใสของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวใจกลางมหานคร เบื้องหน้าของเขาคือพิมพิศา หญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาหลักแสนที่เขาเพิ่งกัดฟันยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อเก็บเงินซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อเดือนก่อน หล่อนยืนคลอเคลียอยู่กับชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยที่สวมสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี นามว่า "ธนาธร" นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เจ้าของโครงการหลายพันล้าน รณกรก้มมองรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนและโคลนของตัวเอง มือทั้งสองข้างที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวซีดๆ กำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ไม่ใช่เพราะเขาโกรธเกลียด แต่เป็นเพราะเขาเพิ่งตาสว่าง ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาทำงานพาร์ทไทม์วันละสิบหั่วโมง ยอมเป็นไอ้โง่รับจ้างแบกหาม ยอมอดนอนเพื่อติวหนังสือให้พิมพิศาจนเธอเรียนจบเกียรตินิยมและได้ทำงานในบริษัทระดับโลก แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาในวันที่เขาถังแตกและล้มป่วยลง ก็คือคำดูถูกเหยียดหยามและการเขี่ยทิ้งราวกับสิ่งของไร้ค่า "จำไว้นะรณกร... คนอย่างนายมันก็เป็นได้แค่ไอ้ขี้แพ้ก้นครัว ชาตินี้ทั้งชาติ นายไม่มีปัญญาแม้แต่จะเหยียบเข้ามาในล็อบบี้โรงแรมนี้ด้วยซ้ำ เลิกเกาะแกะฉันสักที น่าสมเพช!" พิมพิศากล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับเขามันเป็นเศษฝุ่นใต้รองเท้าหล่อน ธนาธรหัวเราะเยาะในลำคออย่างผู้มีชัย พร้อมกับโยนธนบัตรสีม่วงปึกหนึ่งลงบนพื้นแอ่งน้ำต่อหน้ารินรกร "เอานี่ไป... ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาที่เธอเคยมาเป็นไอ้โง่คั่นเวลาให้คุณพิมเขานะไอ้หนุ่ม เอาไปซื้อข้าวกินแล้วก็ไสหัวไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคนจนอย่างแก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เม็ดฝนยังคงสาดซัดลงมาอย่างบ้าคลั่ง ทว่าภายในอกของรณกรกลับมีความร้อนระอุพุ่งพล่านราวกับลาวาใต้พิภพที่รอวันปะทุ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเยارเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่ทำให้พิมพิศาถึงกับขนลุกซู่โดยไร้สาเหตุ "เงินแค่นี้... เก็บไว้ซื้อโลงศพให้ตัวเองเถอะครับ คุณธนาธร" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ากลับทรงพลังจนอีกฝ่ายผะหนีบถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลาย เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ดังขึ้นในโสตประสาทของรณกรก็หยุดทุกการเคลื่อนไหวของโลกใบนี้ [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันถึงขีดสุด... เงื่อนไขผ่าน!] [ระบบมหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด (Supreme Tycoon System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ!] [ยินดีด้วยครับท่านรณกร ท่านได้รับ "บัตรเครดิตสีดำอนันต์ (Infinite Black Card)" วงเงินเริ่มต้น: 1,000,000,000 บาท (หนึ่งพันล้านบาทถ้วน) ไม่มีวันหมดอายุ สามารถใช้จ่ายได้ทุกสกุลเงินทั่วโลกอย่างไร้เงื่อนไข!] [ของขวัญต้อนรับสมาชิกใหม่: สิทธิ์ความเป็นเจ้าของโรงแรมแกรนด์ริเวียร่า (สถานที่ที่ท่านยืนอยู่ ณ ปัจจุบัน) ถูกโอนเข้าสู่กรรมสิทธิ์ของท่านเรียบร้อยแล้ว!] รณกรนิ่งงั้นไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของพิมพิศา ในจังหวะนั้นเอง ผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมหรูแห่งนั้นวิ่งหน้าตาตื่นกระหืดกระหอบฝ่าสายฝนเข้ามา พร้อมกับสมุดบัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่และกุญแจทองคำสำรอง เขาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้ารณกรท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในบริเวณนั้นทันที! "ยินดีต้อนรับครับท่านประธาน... โรงแรมแห่งนี้และหุ้นทั้งหมดถูกโอนมาเป็นของท่านอย่างสมบูรณ์แล้วครับ!" พิมพิศาและธนาธรอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงจนแทบถล่นออกจากเบ้า ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างฉับพลัน รณกรก้าวเข้าไปใกล้พิมพิศาที่กำลังยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เขาดึงบัตรสีดำสนิทที่สะท้อนประกายแสงไฟระยิบระยับออกมาจากกระเป๋าเสื้อ หยิบมันขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ก่อนจะเสียบมันลงไปในเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์ที่ผู้จัดการโรงแรมถือถวายให้อย่างนอบน้อม เสียง "ติ๊ด!" ดังขึ้นอย่างก้องกังวาน พร้อมกับหน้าจอที่แสดงยอดเงินคงเหลืออันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้พิมพิศาเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นในทันที! "คุณบอกว่าผมไม่มีปัญญาแม้แต่จะเหยียบเข้ามาที่นี่ใช่ไหมครับ... พิมพิศา?" รณกรโน้มตัวลงกระซิบข้างหูอดีตแฟนสาวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ "แต่น่าเสียดายจัง... ตอนนี้ผมเป็นเจ้าของโรงแรมนี้แล้ว และผมกำลังจะไล่ 'สุนัข' อย่างพวกคุณออกไปให้พ้นหน้าผมเดี๋ยวนี้!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเริ่มต้นของการพลิกชะตานี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!