รูดบัตรสีดำฟาดหน้า

เสียงแจ้งเตือนจากระบบซูเปอร์เศรษฐียังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรณกร ราวกับเสียงระฆังแห่งชัยชนะที่ถูกตีประกาศกร้าวท่ามกลางสนามรบ *[ตรวจพบเป้าหมายศัตรูคนแรก: เจ้าสัวทรงกลดกำลังเคลื่อนไหว... ปลดล็อกภารกิจระดับ S: ซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลศัตรูภายใน 24 ชั่วโมง!]* ทว่า ในวินาทีนี้ รณกรไม่ได้สนใจตัวเลขมหาศาลหรือแผนธุรกิจร้อยล้านที่ระบบเพิ่งจะโยนใส่มือเขา สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาคมกริบของชายหนุ่ม คือแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวที่นั่งกุมมือตัวเองแน่นอยู่ตรงข้าม ลลิตา ภรรยาผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกัน กำลังก้มหน้ามองรอยขาดที่มุมกระเป๋าถือราคาถูกของเธอ ดวงตาคู่สวยนั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยความกังวลใจ หลังจากที่พวกเขาเพิ่งถูกพนักงานต้อนรับของภัตตาคารหรูระดับมิชลินสามดาวแห่งนี้ ไล่ตะเพิดออกมาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์เมื่อสามสัปดาห์ก่อน เพียงเพราะสภาพเสื้อผ้าที่เก่ามอมแมม "ลิลลี่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน รณกรเอื้อมมือไปกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบนั้นไว้ "วันนี้ผมพาคุณมาทานข้าวแก้ตัว... ร้านเดิม บรรยากาศเดิม แต่รับรองว่าความรู้สึกจะไม่เหมือนเดิมแน่นอนครับ" ลลิตาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นฉายแววลังเลระคนเหนื่อยล้า เธอฝืนยิ้มบางๆ ออกมาเพื่อไม่ให้สามีเป็นห่วง "กรคะ... ที่นี่มันแพงเกินไปนะ อาหารจานหนึ่งราคาเท่ากับค่าเช่าห้องเราครึ่งปีเลย... เราร้านข้างทางก็ได้ค่ะ ลิลลี่ไม่ได้หิวอะไรขนาดนั้น" "ไม่ได้ครับ" รณกรส่ายหน้า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นพร้อมกับประกายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "คนที่เคยเหยียบย่ำคุณ วันนี้จะต้องเป็นคนลุกขึ้นมาต้อนรับเราด้วยสองมือของตัวเอง จำคำผมไว้นะครับ" ผลդ ก้าวแรกที่รณกรพาภรรยาเดินผ่านประตูอัตโนมัติกระจกใสของภัตตาคาร *The Royal Imperial* ความหรูหราอลังการตระการตาภายใต้แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลก็ปรากฏสู่สายตา กลิ่นอายของความมั่งคั่งและชนชั้นสูงตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พนักงานต้อนรับชายในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบคนเดิม ที่เคยใช้หางตามองเหยียดหยามและผายมือไล่พวกเขาออกไปเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน หันขวับมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า แต่เมื่อสายตานั้นกวาดมาเห็นว่าเป็นรณกรและลลิตา รอยยิ้มบริการก็มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยใบหน้าบึ้งตึงและแววตารังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง "อ้าว... นึกว่าใคร" พนักงานคนเดิมเดินเข้ามาขวางทางไว้ด้วยท่าทางวางโต น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นพอให้โต๊ะข้างๆ ได้ยิน "ผมบอกพวกคุณกี่ครั้งแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น หรือที่แจกอาหารฟรี อยากจะมาขอทาน กรุณาไปที่อื่นครับ ที่นี่ลูกค้าระดับ VVIP เขากำลังรับประทานอาหารกันอยู่ เดี๋ยวกลิ่นจนๆ จะติดตัวแขกคนสำคัญของเรา" ลลิตาตัวสั่นเทาด้วยความอับอาย เธอรีบดึงแขนเสื้อสามีเบาๆ "กร... กลับกันเถอะค่ะ ลิลลี่ไม่อยากกินแล้ว..." รณกรไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนตระหง่าน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนริมฝีปาก สายตาคมกริบจ้องมองพนักงานอวดดีราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองเหยื่อในกรง "ถ้าผมบอกว่า วันนี้ผมไม่ได้มาขอทาน แต่ผมมาซื้อ 'ความสุข' ให้ภรรยาผมล่ะครับ คุณจะต้อนรับไหม?" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น่าเกรงขาม พนักงานหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น เรียกความสนใจจากแขกโต๊ะรอบข้างให้หันมามอง "ซื้อความสุข? ฮ่าๆๆ! เงินในบัญชีมึงยังมีถึงร้อยบาทหรือเปล่าเหอะไอ้กระจอก! หรือว่าเก็บขวดขายได้กำไรเลยกล้าใส่เสื้อผ้าเก่าๆ เดินเข้ามาร้านกู? ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาโยนพวกมึงลงถนน!" บรรยากาศในร้านเริ่มอึมครึม สายตานับสิบคู่มองมาที่สองสามีภรรยาด้วยความสมเพชเวทนา บางคนถึงกับส่ายหัวด้วยความรำคาญใจ รณกรไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ราวกับกำลังหยิบของใช้ธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่ง ทว่า วินาทีที่นิ้วเรียวสัมผัสกับผิวสัมผัสเรียบเนียนของโลหะผสมไทเทเนียมสีดำสนิท ไร้ลวดลายใดๆ นอกจากชิปสีทองอร่ามที่สะท้อนแสงไฟ—บัตรเครดิตเซนทูเรียนแบล็กการ์ด (Centurion Black Card) วงเงินไม่จำกัด ที่ระบบซูเปอร์เศรษฐีเพิ่งโอนกรรมสิทธิ์มาให้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว เขาหยิบมันขึ้นมา คีบมันไว้ระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลาง แล้ววางลงบนถาดเงินของพนักงานต้อนรับอย่างแผ่วเบa "เช็คบิลโต๊ะที่ดีที่สุด วิวที่สวยที่สุด และสั่งเมนูแพงที่สุดทั้งหมดในร้านมาให้ภรรยาผมทานครับ" รณกรกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทรงพลังจนพนักงานคนนั้นถึงกับชะงัก พนักงานก้มลงมองบัตรสีดำสนิทในถาดด้วยความงุนงง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ "บัตรพลาสติกปลอมๆ ทำเองสินะ คิดว่าจะเอามาหลอก...!" "แกช่วยรูดดูก่อนเถอะครับ... ถ้าวงเงินไม่พอ เดี๋ยวผมจะซื้อตึกนี้แล้วไล่พวกแกออกในห้าวินาที" ด้วยความรำคาญและอยากจะหักหน้าให้ไอ้หนุ่มจนตรอกนี่อับอายขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี พนักงานต้อนรับรีบหยิบเครื่องรูดบัตรไร้สาย (EDC) ออกมาจากเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น เขาคว้าบัตรสีดำนั้นรูดผ่านเครื่องอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณจากเครื่องรูดบัตรดังขึ้นสั้นๆ แต่ทว่า... หน้าจอสีฟ้าของเครื่องกลับไม่ปรากฏข้อความว่า "ปฏิเสธการทำรายการ" หรือ "ยอดเงินไม่เพียงพอ" อย่างที่พนักงานคนนั้นมั่นอกมั่นใจ วินาทีต่อมา เครื่องพิมพ์ใบเสร็จขนาดเล็กกลับส่งเสียงทำงานรัวเร็ว *แกร๊กๆๆๆๆ...!* กระดาษใบเสร็จสีขาวยาวเหยียดพุ่งทะลักออกมาจากเครื่องอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบและแสดงข้อความสีเขียวเด่นชัด: *[ APPROVED: 1,250,000 THB - สำเร็จ ]* *[ ประเภทบัตร: WORLDWIDE CENTURION UNLIMITED BLACK CARD ]* *[ ยอดคงเหลือในบัญชี: อนันต์ (INFINITY) ]* พนักงานต้อนรับจ้องมองหน้าจอเครื่องรูดบัตรด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบทะหลุดออกมาจากเบ้า เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายทั้งร่างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ตัวเลขหนึ่งล้านสองแสนห้าหมื่นบาทสำหรับค่าอาหารและไวน์ระดับพรีเมียมถูกตัดผ่านไปอย่างง่ายดายราวกับซื้อน้ำเปล่าขวดละสิบบาท! ลลิตาอ้าปากค้าง เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ดวงตากลมโตมองหน้าสามีสลับกับใบเสร็จยาวเหยียดที่กองระพื้นด้วยความไม่เชื่อสายตาตัวเอง รณกรยื่นมือไปหยิบบัตรสีดำสนิทของตนเองกลับมาเก็บใส่กระเป๋าอย่างใจเย็น เขาก้มลงกระซิบข้างหูพนักงานที่ยืนแข็งค้างราวกับถูกสาปเป็นหิน "จำไว้นะครับ... คนที่เราควรเหยียบ ไม่ใช่คนที่ไม่มีเงินในวันนี้ แต่คือคนที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเงยหน้ามองความสำเร็จของเราในวันหน้า" พนักงานคนนั้นเข่าอ่อนยวบทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบซีดเผือดไร้สีเลือด ขณะที่ผู้จัดการร้านที่เห็นเหตุการณ์รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโค้งคำนับเก้าสิบองศาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด รณกรไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาคว้ามือภรรยาคนสวยที่ยังคงสั่นเทด้วยความตื่นตะลึงขึ้นมาจับไว้แน่น แล้วเดินเคียงคู่กันไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่ดีที่สุดริมหน้าต่างกระจกใส ซึ่งมองเห็นวิวทิวทัศน์มหานครยามค่ำคืนได้อย่างชัดเจน ทว่า ในขณะที่รณกรกำลังจะเอื้อมมือไปตักอาหารรสเลิศให้ภรรยา เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาก็สั่นครืดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีแดงฉานเตือนภัยระดับวิกฤต: *[ คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของตระกูลทรงกลด... พวกเขากำลังส่งมือสังหารเข้ามาลอบสังหารคุณในรัศมี 100 เมตร และในขณะเดียวกัน... หญิงสาวผู้เคยทิ้งคุณไปอย่างเลือดเย็น กำลังก้าวเข้ามาในภัตตาคารแห่งนี้แล้ว! ]* รณกรชะงักมือที่กำลังถือช้อนเงิน ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองทางประตูกระจกของภัตตาคารทันทีด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตารวยไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา