ปากของจอมยุทธ์ไร้กระบี่

"ตลกสิ้นดี... อาจารย์ผู้ทรงคุณธรรมแห่งสำนักกระบี่เซียน ผู้ถือคติ 'ฟาดฟันอธรรมพิทักษ์ฟ้าดิน' แต่ยามวิกาลกลับส่งสุนัขรับใช้สวมหน้ากากกระบี่หักมาควักโลหิตลูกศิษย์ในสำนักตัวเอง ดูท่าว่าคำสอนเรื่องคุณธรรมของท่านประมุขคงจะมีราคาถูกยิ่งกว่าเศษกระดาษชำระเสียอีกกระมัง?" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด หลี่มู่เหวินไม่ได้ขยับกายถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว มือซ้ายยังคงถือไหสุราเก่าคร่ำคร่า ส่วนมือขวาคีบพัดกระดาษซอมซ่อเอาไว้ ปรายตามองเงาดำนับร้อยที่แผ่ปราณมารเข้มข้นจนพื้นศิลาอารามร้าวราน เซียนจิ้งจื่อใบหน้าซีดเผือด ร่างอรชรสะท้านเฮือก ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งยามเหมันต์บัดนี้สั่นไหวระริก นางมองหน้ากากรูป "กระบี่หัก" บนใบหน้าของหัวหน้ามือสังหาร ภายใต้ความเงียบงันคือพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำในอก วิชากระบี่วารีไร้ลักษณ์ที่นางฝึกฝนมาตลอดชีวิต ล้วนถ่ายทอดมาจากบุรุษผู้สวมหน้ากากนั้น เหตุใด... เหตุใดผู้เป็นอาจารย์จึงกลายเป็นผู้ชักใยเงาทมิฬเหล่านี้? "หลี่... หลี่มู่เหวิน เจ้าหุบปากเน่าๆ ของเจ้าเดี๋ยวนี้!" เซียนจิ้งจื่อเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างบางสั่นเทาด้วยความโกรธและแรงกดดันจากจิตสังหารรอบด้าน ตบะที่สะสมมานับสิบปีคล้ายกำลังจะพังทลายลงในชั่วพริบตา ความศรัทธาที่นางยึดมั่นมาตลอดชีวิตกำลังถูกเหยียบย่ำด้วยความจริงอันโหดร้าย "หุบปากงั้นหรือ?" หลี่มู่เหวินหันมามองนาง รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏขึ้นที่มุมปาก แววตาคมกริบดั่งกระบี่ที่ซ่อนฝักฉายประกายล้ำลึก "แม่นางจิ้งจื่อ ท่านยังหลอกตัวเองอยู่อีกหรือ? ความจริงก็อยู่ตรงหน้า ปราณมารสายนี้มีแต่ 'เคล็ดกระบี่กลืนวิญญาณ' ของสำนักท่านเท่านั้นจึงจะฝึกสำเร็จ มือสังหารพวกนี้ไม่ได้มาเพื่อฆ่าข้า... แต่พวกมันมาเพื่อฆ่าพยานผู้รู้เห็นความลับดำมืดของเจ้าสำนักผู้สูงส่งต่างหาก!" "บังอาจ!" หัวหน้ามือสังหารสวมหน้ากากกระบี่หักคำรามลั่น เสียงนั้นแหบพร่าดั่งภูตผีจากขุมนรก ปราณมารสีดำทมิฬระเบิดออกจากร่างจนผนังอารามพังครืนลงมาเป็น1แถบ กรงเล็บมหึมาที่หลอมรวมจากไอความตายพุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของหลี่มู่เหวินด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ ฉากต่อสู้อันดุดันตระการตาเปิดฉากขึ้นในเสี้ยวลมหายใจ! หลี่มู่เหวินไม่แม้แต่จะหลบหลีก เขายกไหสุราขึ้นกระดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะสะบัดชายแขนเสื้อ ปราณสุราอันร้อนแรงดั่งสุริยันแผ่พุ่งออกเป็นคลื่นกระแทก ปะทะกับกรงเล็บมารจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดทำให้ฝุ่นควันตลบอบอวล เศษศิลาปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ "วิชากระบี่ไร้ลักษณ์ กระบวนท่าที่สาม... สายน้ำตัดจันทรา!" เซียนจิ้งจื่อไม่อาจทนดูการดูถูกอาจารย์และสถานการณ์ที่บีบคั้นได้อีกต่อไป นางกรีดเสียงร้องลั่น กระบี่วิเศษในมือชักออกจากฝักเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้าอัศจรรย์ ทว่า... จิตใจที่สั่นคลอนทำให้กระบวนท่าของนางติดขัด ลมปราณตีกลับจนนางกระثอกโลหิตคำโตออกมา "จิ้งจื่อ! เจ้าโง่เง่าหรืออย่างไร? ยามนี้จิตใจเจ้าว้าวุ่น ฝืนใช้กระบวนท่านี้รังแต่จะทำให้ธาตุไฟเข้าแทรก!" หลี่มู่เหวินพุ่งกายเข้าประชิดร่างบางในพริบตา มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัว ป้องกันกระบี่มารที่พุ่งสวนเข้ามาได้อย่างเฉียดฉิว ไออุ่นจากร่างกายของบุรุษผู้กวนประสาทปะทะเข้ากับแผ่นหลังของนาง ทำให้เซียนสาวสะท้านเฮือก "ปล่อยข้า... ข้าจะฆ่ามัน!" เซียนจิ้งจื่อดิ้นรน ดวงตาแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "ฆ่าบิดามารดาเจ้าสิ! มองดูให้ดี... นั่นไม่ใช่ภาพลวงตา" หลี่มู่เหวินกระซิบข้างใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มนุ่มทรงพลังดึงสติของนางให้กลับคืนมา "ดูวิชาที่พวกมันใช้... มันคือ 'กระบี่พิสุทธิ์กลืนโลหิต' วิชาต้องห้ามที่สูญหายไปเมื่อสามร้อยปีก่อน คนที่รู้เคล็ดวิชานี้ในยุทธภพไม่ได้มีแค่เจ้าสำนักของเจ้าคนเดียวหรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้เซียนจิ้งจื่อเบิกตากว้าง นางหันไปมองเงาดำที่รายล้อมอีกครั้ง และในวินาทีนั้นเอง... หัวหน้ามือสังหารก็ค่อยๆ ยกมือขึ้นปลดหน้ากากกระบี่หักออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้เงาจันทร์ ใบหน้านั้น... ทำให้เซียนจิ้งจื่อแทบหยุดหายใจ ร่างทั้งร่างชาดิ่งราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ "ท่าน... ท่านอาจอ... เป็นไปไม่ได้!" หลี่มู่เหวินหรี่ตาลง รอยยิ้มกวนประสาทเลือนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความเยือกเย็นอันน่ากลัว "ดูท่าว่า... ยุทธภพกำลังจะมีเรื่องสนุกระดับพลิกแผ่นดินเกิดขึ้นเสียแล้วสิครับ" ...และก่อนที่เซียนจิ้งจื่อจะได้เอ่ยสิ่งใดต่อ พื้นดินเบื้องล่างอารามร้างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยก มหาปราณกระบี่อันไร้ขอบเขตสายหนึ่งพุ่งทะลุขึ้นมาจากใต้พื้นดิน ตรงเข้าจู่โจมร่างของทั้งสองคนด้วยเจตంటาสังหารอันบริสุทธิ์ที่แม้แต่เซียนจิ้งจื่อก็ยังต้องหวาดผวา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ยุทธภพอันลึกล้ำนี้ไปด้วยกันนะครับ