บันทึกที่หายไป

"หากเจ้ายังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว โลหิตบนปลายกระบี่ของข้าจักมิใช่หยดน้ำค้างบนยอดไผ่อีกต่อไปแล้วนะครับคุณชายหลี่" น้ำเสียงเยียบเย็นดั่งหิมะพันปีดังขึ้นในความมืดมิดของห้องลับใต้ดิน กลิ่นอายกระบี่อันคมกริบแผ่ซ่านกดทับจนแผ่นหลังของหลี่มู่เหวินรู้สึกเยียบเย็นเสียดกระดูก ทว่าในมือของจอมยุทธ์พเนจรผู้กวนประสาทกลับยังคงคีบไหสุราหมักร้อยปีไว้มั่น รอยยิ้มมุมปากของเขาปรากฏขึ้นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว แม้เบื้องหน้าจะคือปลายกระบี่เยือกแข็งที่จ่ออยู่ตรงชีพจรที่คอหอยก็ตามที หลี่มู่เหวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นคมกริบเหลือบมองสตรีผู้ยืนถือกระบี่ด้วยแววตาระคนเอ็นดูและท้าทายในคราวเดียวกัน "แม่นางจิ้งจื่อ... ใจเย็นลงสักนิดเถิด การถือกระบี่ต้อนรับสหายร่วมเป็นร่วมตายเช่นนี้ ดูอย่างไรก็ไม่สมกับเป็นทายาทสำนักกระบี่เย็นชาผู้ผดุงคุณธรรมเลยสักนิด อีกอย่าง... หากเจ้าแทงลงมาจริงๆ ใครเล่าจะช่วยเจ้าไขปริศนาลับสมองกลของวังหลวงที่อยู่ตรงหน้าเล่าจริงไหมครับ?" เซียนจิ้งจื่อขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคู่สวยฉายแววระแวดระวัง นางปรายตามองแผ่นกระดาษโบราณสีเหลืองกรอบที่หลี่มู่เหวินเพิ่งดึงออกมาจากช่องลับใต้ฐานรูปปั้นศิลา มันคือแผ่นหนังมนุษย์ที่ถูกสลักด้วยอักขระปราณโบราณ ลายเส้นหยักคดเคี้ยวซับซ้อนราวกับเส้นเลือดฝอย แต่มันกลับไม่ใช่แผนที่ปรกติ... แต่มันคือแผนผังการสร้าง "ปืนใหญ่อัคคีสวรรค์" อาวุธลับต้องห้ามที่ราชสำนักซ่อนเร้นไว้เพื่อทำลายล้างยุทธภพ "เจ้าพบมันได้อย่างไร?" เซียนจิ้งจื่อเอ่ยถาม เสียงของนางยังคงราบเรียบ ทว่าแรงกดดันจากลมปราณที่แผ่ออกมาจากตัวนางลดลงไปส่วนหนึ่งแล้ว "ความลับของบุรุษ ย่อมไม่เปิดเผยต่อสตรี... เว้นแต่ว่านางผู้นั้นจะยอมรินสุราให้ข้าสักจอก" หลี่มู่เหวินกล่าวด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ผ่อนคลาย เขายกไหสุราขึ้นจิบอึกหนึ่งอย่างสำราญใจ ก่อนจะโยนไหสุราอีกไหที่ซ่อนไว้ในเสื้อคลุมให้หญิงสาว นางรับไว้ด้วยความตกใจเล็กน้อยแต่ก็คว้าไว้ได้ทัน "ไร้สาระ" นางพ่นลมหายใจออกทางจมูก แม้จะเอ่ยเช่นนั้นแต่นางก็ยังเปิดจุกไหแล้วดื่มเข้าไปอึกหนึ่งเพื่อขับไล่ไอความหนาวเหน็บจากใต้ดิน พลังปราณอุ่นร้อนจากสุราบำเพ็ญเพียรไหลซ่านไปทั่วร่าง ทำให้สีหน้าของนางดูผ่อนคลายลงบ้าง หลี่มู่เหวินหันกลับมาสนใจแผ่นหนังมนุษย์ในมือ แววตาที่เคยพกความกวนประสาทเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังล้ำลึกอย่างน่าประหลาด นิ้วเรียวยาววาดผ่านอักขระบนแผ่นหนังทีละตัว เสียงลมปราณภายในกายของเขาหมุนวนสอดประสานกับกลไกโบราณรอบห้อง จนเกิดเสียง "คลิก... คลิก..." ดังขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับเฟืองจักรวาลกำลังขยับขับเคลื่อน "เจ้ากำลังทำอะไร?" เซียนจิ้งจื่อขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายหอมเย็นประจำกายของนางลอยปะปนกับกลิ่นสุราหมัก สร้างบรรยากาศแปลกประหลาดขึ้นในห้องแคบๆ แห่งนี้ "กำลังเปิดประตูสู่นรก... หรือไม่ก็สวรรค์ ก็สุดแล้วแต่ว่าเบื้องบนจะเมตตาพวกเราแค่ไหนนะครับ" หลี่มู่เหวินกล่าวตอบเสียงเบา นิ้วสุดท้ายของเขาจิ้มลงไปที่จุดชีพจรกลไกตรงกลางภาพ *ครืนนน—!* พื้นศิลาเบื้องล่างสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ผนังห้องลับแยกตัวออกเผยให้เห็นหีบเหล็กกล้าโบราณที่สะท้อนประกายแสงสีนิลประหลาด ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งสองต้องหยุดหายใจมิใช่ตัวหีบ... แต่เป็นเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วตรงหน้าหีบเหล็กนั้น! เงาร่างนั้นค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก พร้อมกับกระบี่ในมือที่อาบย้อมด้วยโลหิตสดๆ หยดลงกระทบพื้นศิลาเป็นจังหวะน่าสะพรึงกลัว... ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางฝ่าฟันขอบเขตยุทธภพมาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ เซียนสุราเมามาย