สุราหรือยาพิษ

กลิ่นอายของสุราหมื่นลี้อวลกำจายอยู่เบื้องหน้า ทว่าสิ่งที่หยดลงบนพื้นหินอ่อนกลับมิใช่หยาดน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์ หากแต่เป็นโลหิตสีดำคล้ำที่ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน "หลี่มู่เหวิน... เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก กล้าใช้พิษสลายวิญญาณเจ็ดราตรีปลิดชีพเจ้าสำนักเหลียนซาน" เสียงคำรามกึกก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวสะท้อนไปทั่วห้องโถงใหญ่ของพรรคกระบี่สวรรค์ ร่างของผู้อาวุโสไท่ฮุ่ยยืนหยัดตระหง่าน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ดวงตาทอประกายอำมหิตจ้องมองบุรุษผู้ถือไหสุราในมือด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งออกมาเป็นระลอก หลี่มู่เหวินปัดเศษฝุ่นที่บ่าเสื้อเบาๆ นัยน์ตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อยริมฝีปากหยักแย้มยิ้มเยาะหยันตามนิสัยอันกวนประสาทของตน ทว่าภายในใจกลับลอบประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตามองไหสุราที่ตนเพิ่งยกดื่มไปเมื่อครู่ รสชาติของมันเจือจางความเผ็ดร้อนด้วยกลิ่นออสตราชาด... สมุนไพรหายากที่ถูกใช้เป็นสื่อกลางในการชักนำพิษสลายวิญญาณ *แผนการช่างแยบยลนัก...* หลี่มู่เหวินคิดในใจ รอยยิ้มบนมุมปากลึกซึ้งขึ้น "ผู้อาวุโสไท่... สุราดีมีไว้ให้คนคอแข็งดื่ม มิใช่ให้หมาบ้ามาเห่าหอนเช่นท่าน" หลี่มู่เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เจ้าสำนักเหลียนซานธาตุไฟเข้าแทรกตายคาเบาะบำเพ็ญเพียร เหตุใดจึงโยนขี้โคลนกองโตมาให้ข้าผู้เป็นเพียงนักดื่มยาจกยากไร้เล่า?" "สามหาว!" ผู้อาวุโสไท่ฮุ่ยตบโต๊ะข้างกายจนแหลกละเอียดเป็นจุล เศษไม้ปลิวว่อนไปทั่วอากาศ "หลักฐานคาตาเช่นนี้ ยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ! ศิษย์ในพรรคต่างเห็นเจ้าก้าวเข้าไปในเรือนพักของท่านเจ้าสำนักก่อนที่เขาจะสิ้นใจเพียงชั่วก้านธูป!" รอบกายพวกเขา เหล่าศิษย์พรรคกระบี่สวรรค์ต่างชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบกันดังระงม แสงประกายเย็นเยียบของคมกระบี่นับร้อยพุ่งเป้ามาที่จุดศูนย์กลาง ซึ่งมีร่างของจอมยุทธ์พเนจรยืนพิงเสาไม้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ราวกับคมกระบี่เหล่านั้นเป็นเพียงลมพัดผ่าน ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องโถงก็พลันหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาจากประตูใหญ่ สรรพเสียงทั้งปวงเงียบลงทันทีราวกับถูกมนต์สะกด ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะโปรยปรายก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบไว้ด้วยปิ่นหยกสลักลายกระบี่ เซียนจิ้งจื่อปรากฏกายขึ้นแล้ว นางกวาดสายตาคมปลาบมองสภาพภายในห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของหลี่มู่เหวิน สายตาคู่นั้นเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ทว่าลึก ภายในประกายตากลับไหววูบคล้ายคลื่นใต้น้ำ หลี่มู่เหวินลอบถอนหายใจยาวนาน เขารู้ดีว่าต่อหน้าสตรีผู้นี้ การใช้คารมคมคายเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอที่จะกลบเกลื่อนกลิ่นอายความน่าสงสัยที่ถูกจัดฉากไว้อย่างสมบูรณ์แบบนี้ได้ "จิ้งจื่อ... เจ้ามาก็ดีแล้ว รีบสังหารมารร้ายผู้นี้เสีย!" ผู้อาวุโสไท่ฮุ่ยประสานมือคารวะนางด้วยความเคารพ "มันใช้พิษชั่วช้าสังหารเจ้าสำนักเหลียนซานเพื่อแย่งชิงคัมภีร์กระบี่เก้าสวรรค์!" เซียนจิ้งจื่อไม่เอี่ยยวาจา นางก้าวเข้ามาใกล้หลี่มู่เหวินทีละก้าว กลิ่นอายกระบี่เย็นเยียบแผ่ออกจากร่างจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้านางเริ่มจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ นางหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่เอื้อมมือ สัมผัสได้ถึงกลิ่นสุราที่ผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ บนตัวเขา "เจ้าทำจริงหรือ?" น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งร่องรอยของอารมณ์ใดๆ ทว่าแฝงความกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าของหลี่มู่เหวิน หลี่มู่เหวินเงยหน้าสบตาคู่สวยที่เคยสะท้อนเงาของเขาในยามค่ำคืนอันเงียบสงบ รอยยิ้มกวนประสาทเลือนหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงแววตากรุ้มกริมที่ซ่อนประกายความจริงจังไว้ภายใน "หากข้าบอกว่าข้าเพียงแค่มาดื่มสุราชมจันทร์ เจ้าจะเชื่อคำพูดของคนไร้สำนักเช่นข้าหรือไม่เล่า... แม่นางจิ้งจื่อ?" หลี่มู่เหวินกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเย้าหยอกตามเคย แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด เซียนจิ้งจื่อไม่ตอบคำถาม ร่างบางขยับวูบ มือเรียวดั่งหยกขาวเอื้อมไปแตะที่ด้ามกระบี่ประจำกาย ปลายกระบี่สั่นระริกส่งเสียง "กริ๊ง" ราวกับเสียงเตือนภัยจากยมโลก ไอเย็นแผ่พุ่งจนละอองน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงสู่พื้น ทว่า แทนที่จะชักกระบี่เข้าใส่เขา นางกลับสะบัดแขนเสื้อซัดพลังปราณกระบี่สายหนึ่งออกไปด้านข้างอย่างเฉียบพลัน! *เคร้ง!* ประกายไฟสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเงาดำสายหนึ่งที่พุ่งทะยานออกมาจากคานหลังคา ร่างนั้นสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน ก่อนจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เลือดสีแดงฉานทะลักออกจากปากของมือสังหารปริศนาผู้นั้นทันที "ผู้ใดส่งเจ้ามา!" ผู้อาวุโสไท่ฮุ่ยหน้าถอดสี ตะโกนลั่นด้วยความตกใจ มือสังหารลึกลับหัวเราะออกมาอย่างน่าเวทธานัยน์ตาเบิกโพรงด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เลือดสีดำจะทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด ร่างของมันสั่นกระตุกอย่างรุนแรงและแน่นิ่งไปในพริบตา—พิษฆ่าตัวตายชนิดเดียวกับที่ใช้ปลิดชีพเจ้าสำนักเหลียนซาน! หลี่มู่เหวินหรี่ตาลงรอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เขามองไปยังผู้อาวุโสไท่ฮุ่ยที่กำลังแสดงพิรุธทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด "ดูท่า... สุราในไหของข้าวันนี้ จะรสชาติขื่นขมเกินไปเสียแล้วกระมัง" หลี่มู่เหวินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันไปสบตากับเซียนจิ้งจื่อที่ยังคงถือด้ามกระบี่นิ่งงัน ทว่า ในวินาทีที่ความจริงกำลังจะกระจ่างชัดเจน เสียงระฆังเตือนภัยเก้าคราก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากยอดเขาเบื้องหลัง ท้องนภาที่เคยไร้เมฆหมอกพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต อักขระโบราณนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นบนม่านฟ้า กดทับอาณาเขตพรรคกระบี่สวรรค์จนสั่นสะเทือน เงาร่างอันยิ่งใหญ่ของบุคคลผู้หนึ่งก้าวเดินผ่านมิติออกมาจากรอยแยกบนท้องฟ้า พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่สะเทือนไปทั่วทั้งยุทธภพ "ฮ่าๆๆๆ... หลี่มู่เหวิน ในที่สุดพวกเราก็ได้พบกันเสียที เจ้าลูกหลานทรพีแห่งตระกูลหลี่!" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ยุทธภพอันลึกล้ำนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ เซียนสุราเมามาย