ในห้องเย็น

หยดน้ำค้างบนขอบถาดสเตนเลสสตีลไม่ได้ร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วงธรรมดา แต่มันค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปตามความลาดชันสามองศาของห้องเก็บศพสำนักงานนิติเวช กลิ่นฟอร์มาลีนที่ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกติดลบสิบแปดองศาเซลเซียส ไม่ได้ทำให้ธันวารู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย สิ่งที่ดึงดูดสายตาคู่คมของโปรไฟล์เลอร์หนุ่มในเวลานี้ คือรอยกรีดบนผิวหนังของร่างไร้วิญญาณตรงหน้า ซึ่งถูกคำนวณองศาและทิศทางไว้อย่างแม่นยำราับถูกควบคุมด้วยอัลกอริทึมของคอมพิวเตอร์ "คุณกำลังคิดว่ารอยแผลพวกนี้ไม่ได้เกิดจากฝีมือมนุษย์ใช่ไหมล่ะ ธันวา" เสียงรองเท้าบูททหารกระทบพื้นยางดังขึ้นเบา ๆ รินลดาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องข้าง แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววระแวดระวัง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องเย็นปิดตายแห่งนี้ ก่อนจะเอื้อมมือไปปรับวาล์วควบคุมความชื้นบนผนังเพื่อลดเสียงฮัมของคอมเพรสเซอร์ที่ดังรบกวนสมาธิ "มนุษย์เป็นคนลงมือทำครับริน แต่แรงบันดาลใจและแบบแผนการจัดวาง... ถูกป้อนเข้าไปในสมองของฆาตกรผ่านระบบเครือข่ายปิดอีกที" ธันวาตอบโดยละสายตาจากศพตรงหน้าไม่ได้ นิ้วเรียวยาวสวมถุงมือยางยกขึ้นแตะขอบแว่นตาที่สะท้อนแสงไฟ "ดูวิถีการแทงสิครับ รอยมีดลึกสามเซนติเมตรเท่ากันทุกจุด ราวกับซอฟต์แวร์ประเมินความหนาแน่นของชั้นไขมันแล้วสั่งให้ข้อมือขยับด้วยแรงที่เท่ากันเป๊ะ ๆ ไม่มีผิดเพี้ยน" ห้องเย็นแห่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อรักษาหลักฐานทางชีววิทยา แต่มันกลับกลายเป็นห้องทดลองทางจิตวิทยาขนาดย่อมที่ฆาตกรจงใจทิ้งข้อความปริศนาไว้ ธันวาวิเคราะห์โครงสร้างทางความคิดของฆาตกรผ่านหลักจิตวิทยาเชิงพฤติกรรม (Behavioral Analysis) ร่วมกับระบบฐานข้อมูลที่เขาพัฒนาขึ้นเอง การสืบสวนในสถานที่ปิดตายเช่นนี้มีข้อจำกัดเรื่องอากาศและความกดดัน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ตัดสิ่งเร้าภายนอกออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงตรรกะและเหตุผลดิบ ๆ ที่ต้องงัดข้อกันระหว่างเขากับเงาของฆาตกร รินลดาไขว้มือไว้ด้านหลัง สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วผนังห้องที่ว่างเปล่า "ระบบระบายอากาศของที่นี่ถูกบล็อกสัญญาณจากภายนอกโดยสมบูรณ์ ถ้ามีใครกำลังแฮกเข้ามาควบคุมอุณหภูมิห้องเพื่อแช่แข็งหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่เรากำลังดูอยู่... เราคงไม่รู้ตัวจนกว่ามันจะสายเกินไป" "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องรีบไขปริศนาชุดตัวเลขสี่หลักที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลนี้ครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด เขาดึงแท็บเล็ตเฉพาะกิจออกมาเชื่อมต่อกับพอร์ตข้อมูลที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะชันสูตร หน้าจอแสดงผลรันโค้ดภาษาไพธอนที่วิ่งด้วยความเร็วสูงเพื่อแกะรอยสัญญาณไอพีปริศนาที่พยายามเจาะเข้าระบบมาเป็นระยะ บรรยากาศภายในห้องเย็นกดดันขึ้นเรื่อย ๆ ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มกลายเป็นไอสีขาวจาง ๆ เนื่องจากระบบทำความเย็นทำงานหนักผิดปกติ อุณหภูมิลดฮวบลงมาที่ลบยี่สิบสององศาอย่างไร้สาเหตุ รินลดาขยับตัวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของธันวาโดยสัญชาตญาณ มือเรียวแตะที่ด้ามปืนพกใต้เสื้อแจ็คเก็ตเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งไม่คาดฝัน "ธันวา... ระบบความปลอดภัยหลักของอาคารเพิ่งถูกรีเซต" เสียงกระซิบของรินลดาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความตึงเครียด "ไม่ใช่การแฮกจากภายนอก... แต่มีคนกำลังใช้งานรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบจาก *ข้างใน* ตึกนี้" ธันวาชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ด ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความครุ่นคิด สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่รวบรวมมาตั้งแต่บทแรก จนกระทั่งฟันเฟืองชิ้นสุดท้ายลงล็อกเข้าที่อย่างสมบูรณ์ ไม่มีใครในหน่วยงานนี้ที่มีสิทธิ์เข้าถึงรหัสระดับนั้น... ยกเว้นบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วจากคดีเมื่อสัปดาห์ก่อน ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตในมือของธันวาไม่ได้แสดงผลโค้ดการถอดรหัสอีกต่อไป แต่มันกลับตัดภาพไปที่กล้องวงจรปิดภายในห้องควบคุมหลัก ซึ่งปรากฏเงาร่างของชายสวมเสื้อคลุมสีเข้มกำลังยืนยันตัวตนด้วยม่านตา รหัสข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก **[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงโปรโตคอลลับ SSS - อัลกอริทึมควบคุมจิตใจมนุษย์กำลังอัปโหลดเวอร์ชันใหม่]** ก่อนที่ธันวาจะได้เอ่ยปากเตือนรินลดา ประตูเหล็กหนาหนักของห้องเย็นก็ปิดล็อกกระแทกเสียงดังสนั่น พร้อมกับไฟนีออนสีขาวที่กะพริบถี่รัวแล้วดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากระบบฉุกเฉินที่สาดส่องลงบนใบหน้าของร่างไร้วิญญาณบนเตียง ซึ่งในวินาทีนั้นเอง... เปลือกตาของศพที่ควรจะปิดสนิทกลับค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ฉีกกว้างขึ้นทีละน้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ