ก้าวแรกที่ผิดพลาด

เสียงล็อกเกียร์โลหะที่ดัง *“คลิก”* สะท้อนก้องกังวานในความมืดมิด ชั่ววินาทีนั้น ธันวารับรู้ได้ทันทีว่าระบบตรรกะและอัลกอริทึมทั้งหมดที่เขาคำนวณมาตลอดทาง... พลาดเป้าอย่างสมบูรณ์แบบ อากาศภายในห้องใต้ดินที่ถูกปิดตายเริ่มบางเบาลง กลิ่นอับชื้นของสนิมและดินปืนเคลือบคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก หน้าจอสมาร์ตโฟนในมือของเขาดับวูบลงพร้อมกับสัญญาณชีพจรข้อมูลที่ถูกตัดขาดจากภายนอกโดยสมบูรณ์ บนผนังเบื้องหน้า จอแอลอีดีขนาดเล็กกะพริบแสงสีแดงถี่กระชั้น พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่เริ่มเดินเครื่องจากหกสิบวินาที *59... 58... 57...* "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองครับ... คุณธันวา" เสียงทุ้มต่ำที่บันทึกไว้ล่วงหน้าผ่านลำโพงซ่อนรูปดังขึ้นเยาะเย้ย ท่ามกลางความกดดันระดับสูงสุดที่บีบอัดจนแก้วหูอื้ออึง ธันวาไม่ได้ตื่นตระหนกจนเสียศูนย์ สมองส่วนหน้าของโปรไฟล์เลอร์อัจฉริยะยังคงทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประเมินโครงสร้างทางกายภาพของกับดักชิ้นนี้ พื้นห้องที่เขาเหยียบอยู่เป็นแผ่นเหล็กไฮดรอลิกที่มีกลไกการยุบตัวตามน้ำหนัก ด้านบนคือเพดานคอนกรีตเสริมเหล็กที่กำลังเคลื่อนตัวต่ำลงมาทีละน้อยด้วยแรงกดมหาศาล หากคำนวณจากอัตราเร่งและน้ำหนักของแผ่นปูน อีกสามสิบวินาที ร่างกายของเขาจะถูกบดอัดจนแหลกเหลว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องมืดทึบอย่างละเอียดรอบคอบ เขาสังเกตเห็นรอยเชื่อมต่อของโลหะที่ไม่สนิทบริเวณมุมห้อง และสายไฟแรงดันสูงที่เดินลอยไว้อย่างลวกๆ ซึ่งเป็นจุดอ่อนทางวิศวกรรมที่ฆาตกรจงใจทิ้งไว้ หรืออาจจะเป็น... กับดักซ้อนกับดักที่ออกแบบมาเพื่อล่อให้เหยือกก้าวพลาดเข้าไปในวงจรไฟฟ้าแรงสูง "อย่าขยับครับธันวา" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว รินลดากระโจนลงมาจากช่องระบายอากาศด้านบนอย่างเงียบเชเชียบราวกับเงา ร่างเพรียวบางในชุดปฏิบัติการสีดำสนิทเคลื่อนไหวด้วยความคล่องแคล่วและแม่นยำ ทักษะระดับอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษของเธอถูกงัดออกมาใช้ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย "รินลดา... คุณลงมาทำไม ที่นี่อันตรายเกินไป ระบบความปลอดภัยถูกรีเซ็ตแล้ว" ธันวาเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่แววตาของเขากลับสะท้อนความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น "ถ้าฉันไม่ลงมา คุณคงกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้คอนกรีตแผ่นนี้ไปแล้วล่ะครับโปรไฟล์เลอร์" รินลดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยว มือเรียวยาวหยิบเครื่องมือถอดรหัสขนาดพกพาออกมาจากกระเป๋าคาดเอวอย่างรวดเร็ว เวลาบนหน้าจอดิจิทัลลดลงเหลือเพียง 24วินาที เสียงกลไกเฟืองเหล็กบดเข้าหากันดังสนั่นหวั่นไหว เศษฝุ่นและละอองปูนร่วงกราวลงมาประจันหน้า ความกดอากาศที่เพิ่มสูงขึ้นทำให้ลมหายใจเริ่มติดขัด "โครงสร้างนี้ควบคุมด้วยระบบเซ็นเซอร์ความดันคู่ครับ" ธันวาปรับตัวเข้าสู่โหมดร่วมมืออย่างรวดเร็ว ดวงตาจดจ้องไปยังกล่องควบคุมไฟที่อยู่ห่างออกไปสองเมตร "ถ้าเราตัดสายไฟสีแดง ผิดพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว กระแสไฟฟ้าสามหมื่นโวลต์จะวิ่งผ่านแผ่นเหล็กที่เรายืนอยู่ทันที" "ฉันรู้..." รินลดาเอ่ยสั้นๆ เธอนั่งคุกเข่าลงบนแผ่นเหล็กที่สั่นระริก เหงื่อเม็ดโตไหลซึมลงตามกรอบหน้าคมคาย ปลายนิ้วเรียวที่ถือคีมตัดโลหะพิเศษไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย แม้ความตายจะอยู่ห่างไปแค่เอื้อมก็ตาม นี่คือบททดสอบความเชื่อใจและเคมีที่หลอมรวมกันระหว่างนักแกะรอยผู้ยึดมั่นในเหตุผลกับอดีตสายลับผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน ทั้งสองคนประสานสายตากันเพียงเสี้ยววินาที ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ เพิ่มเติม ความเข้าใจอันลึกซึ้งถูกส่งผ่านผ่านทางแววตา "สาม... สอง..." *คลิก!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงตัดผ่านฉนวนยาง ร่างของรินลดากระตุกเล็กน้อยจากแรงสะท้อนของกระแสไฟฟ้าที่รั่วไหล แต่เธอกลับใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของธันวาไว้แน่น แล้วออกแรงดึงสุดกำลังส่งร่างของเขากลิ้งหลุดพ้นจากรัศมีของแผ่นเหล็กที่ยุบตัวลงมาพอดิบพอดี *โครมใหญ่!* แผ่นปูนเพดานกระแทกเข้ากับพื้นเบื้องล่างอย่างรุนแรงจนเกิดแรงสั่นสะเทือนสะท้านไปทั้งตึก ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมอีกครั้งท่ามกลางกลิ่นไหม้ของฉนวนไฟฟ้า ธันวานอนหอบหายใจ อกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยขีดข่วนและคราบฝุ่นหนาเตอะ เขายันตัวลุกขึ้นช้าๆ ก่อนจะหันไปมองสหายร่วมเป็นร่วมตายที่นอนหอบอยู่ไม่ไกลกันนัก รินลดายันข้อศอกขึ้นพยุงตัว ใบหน้าเปื้อนเขม่าดำแต่รอยยิ้มมุมปากยังคงมีความเย่อหยิ่งและมั่นใจในแบบฉบับของเธอ "รอดตัวไปอีกหนึ่งรอบนะครับ... คุณธันวา" รินลดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย เพื่อผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียด ธันวาถอนหายใจยาวเหยียด แววตาที่เคยเย็นชาทอประกายความอบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่ง เขายื่นมือออกไปดึงร่างของเธอให้ลุกขึ้นยืน "ขอบคุณครับรินลดา... ถ้าไม่มีคุณ ผมคงคำนวณพลาดไปจริงๆ" ทว่า ในขณะที่ความโล่งใจกำลังแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความตึงเครียด หน้าจอสมาร์ตโฟนที่เคยดับสนิทไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า! หน้าจอไม่ได้แสดงข้อความขู่ฆ่าแบบเดิม แต่มันปรากฏภาพถ่ายดาวเทียมแบบเรียลไทม์ของ "ห้องนิรภัยลับ" ใต้ดินอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ลึกลงไปใต้ฐานทัพเก่าที่พวกเขาเคยคิดว่าถูกทำลายไปแล้ว และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... มีจุดสีแดงกะพริบแสดงรหัสสัญญาณชีพของบุคคลที่สาม ซึ่งเป็นคนใกล้ชิดในอดีตที่ธันวาคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อนกำลังยืนอยู่ ณ ที่แห่งนั้น พร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากระบบที่ดังขึ้นผ่านลำโพงโทรศัพท์ว่า... *“ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบขั้นที่สอง... พี่ชาย”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากับเรามา ณ ที่นี้นะครับ