เบาะแสจากอดีต

กลิ่นอานิสงส์ของดินปืนเก่าและกลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารคดีที่ถูกเก็บรักษาไว้ใต้ดินนับทศวรรษ ลอยอบอวลอยู่รอบตัวในระยะประชิด จนธันวาต้องยกมือขึ้นปัดฝุ่นละอองที่ลอยเค្វ้งอยู่กลางอากาศออกเบาๆ แว่นตากรอบโลหะสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากเพดานห้องใต้ดินที่ผุกร่อน ความเงียบงันที่ปกคลุมบรรยากาศรอบตัวไม่ได้ทำให้เขาสบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม สัญชาตญาณดิบของโปรไฟล์เลอร์กลับร้องเตือนว่า ทุกย่างก้าวที่เขาเหยียบลงไปบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบนี้ กำลังพาเขาเดินเข้าสู่สนามรบเชิงจิตวิทยาที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "อย่าเดินชิดมุมซ้ายเกินไปครับธันวา ตรงนั้นไม่มีสัญญาณกล้องวงจรปิดก็จริง แต่มันเป็นจุดอับที่คนร้ายมักใช้ซุ่มโจมตีจากการศึกษาพฤติกรรมในคดีชุดก่อน" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดดังมาจากด้านหลัง รินลดาในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำทะมัดทะแมงก้าวตามมาติดๆ มือขวาของเธอวางอยู่ใกล้ด้ามปืนพกพกซ่อนใต้ร่มผ้าอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างของอาคารร้างเขตชานเมืองด้วยความระแวดระระวังสูงสุด เธอนั่นเองที่เป็นคนนำทางเขามายังสถานที่ลับแห่งนี้ เพื่อพบกับบุคคลที่กุมความลับทั้งหมดของอัลกอริทึมลวงฆ่า ธันวาหยุดเดินชั่วขณะ เขากวาดสายตาวิเคราะห์โครงสร้างทางสถาปัตยกรรมของตึกร้างแห่งนี้อย่างรวดเร็ว ระบบระบายอากาศ ความกว้างของทางเดิน และระยะห่างระหว่างเสาคอนกรีต ทุกอย่างถูกประมวลผลผ่านสมองอันปราดเปรื่องของเขาอย่างเป็นระบบ เหตุผลรองรับทุกการเคลื่อนไหวถูกสร้างขึ้นในเสี้ยววินาที "คุณมั่นใจแค่ไหนว่าพยานคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ รินลดา" ธันวาเอ่ยถามโดยไม่หันกลับไปมอง น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่เจือไปด้วยความสงสัยเชิงวิเคราะห์ "ข้อมูลที่เราได้จากโค้ดตัวสุดท้าย มันชี้เป้ามาที่นี่ก็จริง แต่มันดูง่ายดายเกินไปสำหรับเกมที่อัลกอริทึมนั้นสร้างขึ้น" รินลดาเดินมาหยุดยืนเคียงข้าง แววตาของเธอดูลึกล้ำและเต็มไปด้วยร่องรอยของอดีตที่ยังไม่ได้รับการชำระล้าง เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความขมขื่นและความมุ่งมั่น "ไม่มีอะไรที่ง่ายดายหรอกครับธันวา... โดยเฉพาะเมื่อเรากำลังdealกับคนประเภทเดียวกับฉัน อดีตเจ้าหน้าที่ที่รู้ดีว่าองค์กรนั้นซ่อนซากศพไว้ที่ไหนบ้าง พยานคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เขารู้จักอัลกอริทึม 'Pandora-V' ตั้งแต่บรรทัดแรกที่มันถูกเขียนขึ้นด้วยซ้ำ" เธอนำทางเขาต่อไปยังประตูเหล็กบานหนาที่ปิดสนิท บริเวณบานประตูกลไกดิจิทัลถูกทำลายด้วยคีมตัดลวด แต่ยังมีร่องรอยการเชื่อมปิดด้วยกุญแจมือเหล็กกล้าที่ขึ้นสนิม รินลดาก้าวเข้าไปใกล้ เธอใช้มือลูบไล้ไปตามรอยเชื่อมนั้นเบาๆ ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ถอดรหัสขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ "ถอยหลังไปหนึ่งก้าวครับธันวา ระบบรักษาความปลอดภัยสำรองของที่นี่อาจจะยังทำงานอยู่" ธันวาทำตามอย่างว่าง่าย เขารู้ดีว่าความรู้เรื่องเทคโนโลยีของรินลดานั้นเฉียบคมไม่แพ้ทักษะการต่อสู้ สมองของเขาเริ่มคำนวณความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นหลังประตูบานนี้เปิดออก พยานคนสำคัญจะเป็นใคร? ชายผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ฆาตกรรมหมู่เมื่อสิบปีก่อน หรืออาจจะเป็นอดีตนักพัฒนาซอฟต์แวร์ที่ทรยศองค์กร? ไม่ว่าจะเป็นใคร บุคคลผู้นี้จะต้องมีกุญแจสำคัญในการไขปริศนาการตายของครอบครัวเขาอย่างแน่นอน *คลิก! เสียงกลไกภายในประตูดีดตัวเปิดออกพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยเบาๆ ที่ดังขึ้นแบบขัดจังหวะ* กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ พวยพุ่งออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังประตู รินลดาดึงปืนออกจากซองอย่างรวดเร็ว เธอส่งสัญญาณมือให้ธันวารออยู่ด้านหลัง แล้วก้าวเท้าเข้าไปในห้องมืดเป็นคนแรก แสงไฟฉายขนาดเล็กส่องสว่างขึ้น กวาดผ่านผนังห้องที่เต็มไปด้วยกระดานข่าวสารและรูปถ่ายคดีอาชญากรรมที่ถูกโยงเส้นด้ายสีแดงโยงใยไปทั่ว ราวกับรังของแมงมุม ธันวาก้าวตามเข้าไป ดวงตาคู่คมกวาดมองทุกรายละเอียดในห้องนั้นอย่างไม่ละสายตา โต๊ะทำงานไม้เก่าๆ ตรงกลางห้องมีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นเก่าที่หน้าจอยังคงสว่างวาบด้วยข้อความโค้ดประหลาด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของโปรไฟล์เลอร์หนุ่มเต้นระรัวไม่ใช่หน้าจอคอมพิวเตอร์นั้น... หากแต่เป็นร่างของชายชราคนหนึ่งที่นั่งฟุบอยู่บนโต๊ะทำงาน ศีรษะของเขาพิงแนบกับกองเอกสาร ร่างกายไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว และที่ลำคอมีรอยไหม้เกรียมจากกระแสไฟฟ้าแรงสูง "ระวัง!" รินลดาอุทานเสียงดัง พร้อมกับกระโจนเข้าประชิดตัวธันวาแล้วดึงตัวเขากลิ้งหลบไปยังมุมห้องทันที *ตูมมม!* แรงระเบิดขนาดเล็กจากใต้โต๊ะทำงานทำงานขึ้นอย่างฉับพลัน เปลวไฟสีส้มพวยพุ่งทำลายข้าวของในห้องจนกระจัดกระจาย เศษไม้และเศษกระดาษลอยว่อนไปทั่วอากาศ ควันหนาทึบสีดำพวยพุ่งขึ้นปกคลุมเพดานทันที ธันวารู้สึกถึงความร้อนที่แผดเผาข้างแก้ม รินลดาใช้ร่างกายของเธอปกป้องเขาไว้ครึ่งหนึ่งจากแรงกระแทก เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง ธันวาค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นยืน เขากวาดสายตาสำรวจความเสียหายด้วยความรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นตัว พยานคนสำคัญเสียชีวิตก่อนที่พวกเขาจะได้สนทนาด้วยซ้ำ! นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือ "การฆ่าตัดตอน" ที่ถูกคำนวณเวลาไว้อย่างแม่นยำด้วยอัลกอริทึม "เราตกหลุมพราง..." รินลดากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด พลางสำรวจร่องรอยรอบห้อง "มันไม่ได้รอเราอยู่ที่นี่ แต่มันรู้ว่าเราจะมา และตั้งค่าระบบทำลายตัวเองไว้ล่วงหน้าแล้ว" ธันวาไม่ตอบทันที เขาก้มตัวลงหยิบเศษกระดาษชิ้นหนึ่งที่ยังไม่ถูกไฟไหม้จนหมดจากพื้น มันเป็นกระดาษบันทึกข้อความลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำ ตัวอักษรภาษาอังกฤษไม่กี่ตัวที่ถูกเขียนไว้อย่างรีบร้อนแต่ชัดเจน: *“THE ALGORITHM IS WATCHING YOU FROM INSIDE”* *(อัลกอริทึมกำลังเฝ้ามองคุณอยู่จากข้างใน)* และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าที่ควรจะดับลงเพราะแรงระเบิด กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีแดงฉาน ข้อความบนหน้าจอเปลี่ยนไปเป็นสัญลักษณ์รูปตาข่ายดิจิทัลที่กำลังกะพริบถี่ๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของธันวา ราวกับมันกำลังหัวเราะเยาะความพยายามของพวกเขา [ ตรวจพบเป้าหมายภารกิจ: ล้มเหลว ] [ เริ่มต้นโปรโตคอลการไลล่าระดับ SSS: ผู้ล่าและผู้ถูกล่าสลับสถานะทันที ] [ เวลาที่เหลือรอดก่อนการลบตัวตนของคุณออกจากระบบ: 03:00 นาที ] ธันวาเงยหน้าขึ้นมองรินลดาที่กำลังหันขวับไปทางประตูทางเข้าห้องใต้ดินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เสียงฝเท้าจำนวนมากกำลังวิ่งกรูเข้ามาตามทางเดินมืดมิดด้านนอก เสียงเหล็กกระทบกันและเสียงปลดล็อกกระสุนปืนดังสะท้อนก้องเข้ามาใกล้ทุกที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ