กับดักความทรงจำ

เสียงคีย์บอร์ดของแมคบุ๊กโปรถูกกดทับด้วยความหนักหน่วงเป็นจังหวะเดียว—*ต๊อก... ต๊อก... แกร็ก* ในห้องทำงานที่มืดสลัว มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนลงบนกรอบแว่นและใบหน้าอันเคร่งเครียดของธันวา โปรไฟล์เลอร์หนุ่มกำลังจ้องมองพิกัดบนแผนที่ดิจิทัลที่ถูกปักหมุดด้วยสีแดงฉาน จุดที่เจ็ด... และเป็นจุดเดียวกับที่เคยเกิดเหตุการณ์เมื่อสิบหี่ปีก่อน แฟ้มคดีอาชญากรรมหมายเลข 048-A ถูกเปิดค้างไว้บนหน้าจอข้างๆ รายละเอียดสำนวนการสอบสวนในอดีตระบุชัดเจนถึงความไร้ร่องรอยของคนร้าย ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของธันวาเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความซับซ้อนของอัลกอริทึมการอำพรางตัว แต่มันคือ "รอยกรีด" บนกระจกหน้าต่างของที่เกิดเหตุ ซึ่งมีองศาและน้ำหนักมือตรงกันกับคดีที่เขากำลังไล่ล่าอยู่ในปัจจุบันอย่างน่าขนลุก "คุณกำลังใช้ความรู้สึกส่วนตัวมาทับซ้อนกับข้อมูลดิบอีกแล้วนะ ธันวา" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของรินลดาดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้อง เธอพิงสะโพกเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แขนเรียวทั้งสองข้างกอดอกไว้หลวมๆ ดวงตาคู่คมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองโปรไฟล์เลอร์หนุ่มนิ่งสนิท เธอผ่านสนามรบมาโชกโชน ย่อมมองออกทันทีว่าความนิ่งเงียบของเขากำลังแบกรับแรงกดดันระดับไหน ธันวาไม่ตอบทันที นิ้วเรียวยาวของเขายังคงเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ เขากลืนก้อนความขົມขื่นลงคอ ปมในอดีตที่ฝังรากลึกในใจเกี่ยวกับการสูญเสียครอบครัวจากเหตุฆาตกรรมอำมหิตที่ไม่เคยปิดคดีได้ เริ่มส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจในปฏิบัติการครั้งนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ภาพรอยยิ้มสุดท้ายของมารดาก่อนที่บ้านจะถูกเผาทำลายผุดขึ้นมาในห้วงความคิด มันคือจุดบอดทางจิตวิทยาที่เขามักจะเตือนตัวเองไม่ให้ก้าวล่วง แต่ในวินาทีนี้... อัลกอริทึมของฆาตกรรายนี้กำลังจงใจลากเขาเดินกลับไปสู่หลุมศพทางจิตวิญญาณนั้นด้วยตัวเอง "ผมไม่ได้ใช้ความรู้สึก รินลดา" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนาราวกับหุ่นยนต์ พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ข้อมูลทางสถิติและพฤติกรรมศาสตร์ระบุว่า ฆาตกรต่อเนื่องมักจะกลับมายังจุดเริ่มต้นเสมอ นี่คือรูปแบบที่คาดเดาได้ตามหลักโปรไฟล์ลิ่ง" "แต่ฆาตกรคนนี้ไม่ได้ทำตามตำราที่คุณอ่านมาตั้งแต่เรียนจบหรอกนะ" รินลดาเดินเข้ามาใกล้ โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นดินปืนลอยแตะจมูก "เขากำลังเล่นงานจุดอ่อนของคุณ เขารู้ว่าคุณคือใคร รู้ว่าคุณสูญเสียอะไรไป และเขากำลังใช้มันสร้างกับดักความทรงจำเพื่อขัดขวางการตัดสินใจของคุณ... ดูมือคุณสั่นพะวงขนาดนั้น คุณคิดว่าผมไม่เห็นหรือไง?" ธันวาชะงัก สายตาเหลือบมองมือขวาที่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เขาหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาสู่ระบบเหตุผล โลกทัศน์ที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดว่า "ข้อมูลไม่เคยโกหกใคร" กำลังถูกสั่นคลอนด้วยเงาในอดีตที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต ในฐานะโปรไฟล์เลอร์ เขาคือผู้ถอดรหัสความคิดของมนุษย์ แต่ในยามนี้ เขากลับกลายเป็นเหยื่อที่ติดอยู่ในอัลกอริทึมความทรงจำของตนเองเสียเอง "ถ้าเราไม่ไปที่จุดเกิดเหตุนั้น..." ธันวาเอ่ยเสียงเบາ สายตาจับจ้องไปที่พิกัดสีแดงบนหน้าจอ "เราก็จะพลาดโอกาสเดียวที่จะกระชากหน้ากากมัน แต่ถ้าเราไป... ความเสี่ยงที่ผมจะสูญเสียการควบคุมตัวเองมีสูงถึงเจ็ด puluh เปอร์เซ็นต์" รินลดาวางมือเรียวลงบนบ่ากว้างของเขา แรงกดเบาๆ นั้นอบอุ่นและหนักแน่นพอที่จะดึงสติของเขากลับมาสู่ความเป็นจริง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์ที่ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง "เราจะไป... แต่เราจะไม่ไปในฐานะเหยื่อที่วิ่งตามเกมของมัน" รินลดาแย้มรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเชื่อมั่นในตัวสหายร่วมรบ "จำไว้ว่าคุณไม่ได้ไขคดีนี้คนเดียว ธันวา ถ้าคุณเริ่มหลงทางในอดีต... ฉันจะเป็นคนดึงคุณกลับมาปัจจุบันเอง" ธันวามองรอยยิ้มนั้น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของคดีฆาตกรรม เขาพยักหน้ารับช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อปัดเป่าภาพอดีตให้ออกไปจากสมอง "ตกลง... เราจะไปที่นั่น" ธันวาพูดพร้อมกับปิดแฟ้มคดีเก่าลง "เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม เราจะไปรื้อกับดักที่มันวางไว้กัน" ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังลุกขึ้นเตรียมตัวเพื่อออกเดินทางไป0ยังพิกัดเป้าหมาย เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงก็ดังลั่นขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ถูกตัดการเชื่อมต่อจากอินเทอร์เน็ตไปแล้ว หน้าจอสีดำมืดสนิทค่อยๆ ปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงสดขึ้นทีละบรรทัดด้วยโค้ดคำสั่งที่ไม่รู้จัก *[ระบบตรวจพบการเข้าถึงจากภายนอก: IP Address ไม่ระบุตัวตน]* *[กำลังอัปโหลดข้อมูลความทรงจำส่วนบุคคลของเป้าหมาย: 10%... 50%... 90%...]* *[การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์: ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ธันวา]* ไฟนีออนในห้องกะพริบไหวรุนแรงก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ท่ามกลางเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังก้าวเข้ามาล้อมรอบห้องทำงานของพวกเขาจากทุกทิศทุกทางอย่างเงียบเชียบ! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปมปริศนากับผมมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!