การเดิมพันด้วยหุ้น

เสียงก้าวเท้าของหนังรองเท้าคัทชูแบรนด์หรูที่กระทบลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาวับของห้องประชุมใหญ่ ดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายสำหรับใครบางคนในที่นี้ค่ะ สายตาทุกคู่ในห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้าน ต่างเบนพุ่งตรงไปยังทิศทางเดียวกัน—ประตูลิฟต์แก้วส่วน VIP ที่เพิ่งเปิดออก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้มจากอิตาลี ก้าวผ่านธรณีประตูนั้นออกมาด้วยท่าทีที่ทั้งสง่างามและทรงอำนาจจนน่าขนลุก ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้มอุ่นๆ มีเพียงมุมปากที่ยกขึ้นเป็นเส้นตรงเยือกเย็น แววตาคู่คมกวาดมองผู้ถือหุ้นรุ่นลายครามที่เคยนั่งไขว่ห้างวางอำนาจเมื่อนาทีที่แล้ว ก่อนที่ร่างนั้นจะหยุดยืนนิ่งอยู่เคียงข้างเก้าอี้ประธานกรรมการ—ตำแหน่งที่ในอากัปกิริยาอันนิ่งสงบของเขากำลังประกาศชัดเจนว่า "ใคร" คือผู้ถือไพ่เหนือกว่าอย่างแท้จริง ภัทร ยืนสงบนิ่งอยู่ในชุดสูทสากลสีดำสนิท ร่างกายสูงใหญ่กำยำแฝงไว้ด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่พร้อมกระโจนเข้าปกป้องนายหญิงเสมอ ดวงตาคมกริบกวาดมองการรักษาความปลอดภัยรอบห้องประชุมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอยฉากไปยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ที่มองเห็นวิวกรุงเทพมหานครเบื้องล่าง มุมปากของบอดี้การ์ดหนุ่มยิ้มเยาะเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของเหล่ากรรมการอาวุโสที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด "อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านกรรมการผู้ทรงเกียรติทุกท่าน..." น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังของลินินดังขึ้น ทำลายความเงียบงัดที่น่าอึดอัด เธอนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงระยับ ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ บนโต๊ะประชุมไม้สักทองอย่างใจเย็น ราวกับกำลังรอคอยดูละครสัตว์ที่ใกล้จะถึงฉากไคลแม็กซ์ "คุณลินิน! นี่มันหมายความว่ายังไงกัน!" เสียงตบโต๊ะดังปัง พร้อมกับร่างท้วมของ 'เจ้าสัวกิตติ' กรรมการอาวุโสผู้กุมสัดส่วนหุ้นใหญ่เป็นอันดับสองลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าอวบอิ่มแดงก่ำด้วยความไม่พอใจ "คุณแอบซื้อหุ้นคืนจากตลาดหลักทรัพย์โดยไม่แจ้งบอร์ดบริหาร เป็นการกระทำที่ผิดมารยาททางธุรกิจอย่างร้ายแรง! และที่สำคัญ... คุณเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนั้น!" ลินินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่ออำนาจเก่าแก่ที่สั่งสมมานานนับสิบปีของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ร่างเพรียวบางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีเข้มจ้องมองเจ้าสัวกิตติราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "ผิดมารยาทเหรอคะ เจ้าสัว?" ลินินทวนคำด้วยน้ำเสียงหวานหยดแต่เย็นเฉียบถึงกระดูกดำ "แล้วการที่พวกท่านร่วมมือกันปั่นหุ้นบริษัทตัวเอง เพื่อบีบให้ฉันซึ่งเป็นทายาทผู้ถือหุ้นใหญ่ต้องจนมุมแล้วคายหุ้นออกมาในราคาถูกๆ แบบนั้น... เรียกว่ามารยาทงามนักหรือคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง บรรดากรรมการหลายคนเริ่มหลบสายตา ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อความลับอันดำมืดถูกกระชากออกมากลางที่ประชุมอย่างไม่ไว้หน้า "เหลวไหล!" เจ้าสัวกิตติหน้าถอดสี แต่ยังคงกัดฟันเถียงเสียงแข็ง "มีหลักฐานอะไรมายืนยัน! การประชุมวันนี้มีวาระสำคัญคือการลงคะแนนถอดถอนคุณออกจากตำแหน่งรักษาการประธาน เนื่องจากบริหารงานผิดพลาดจนบริษัทเกือบ...!" "บริหารงานผิดพลาด หรือกลัวว่าฉันจะเข้าไปตรวจพบ 'บัญชีลับ' ที่พวกท่านยักยอกเงินบริษัทไปแปดร้อยล้านบาทกันแน่คะ?" ลินินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ เธอยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ภัทร บอดี้การ์ดหนุ่มร่างสูงก้าวเดินออกมาจากมุมห้องอย่างมั่นคง พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กปึกหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าเจ้าสัวกิตติ แรงกระแทกทำให้เอกสารภายในกระจัดกระจายเผยให้เห็นตัวเลข เส้นทางการเงิน และลายเซ็นต์ปลอมแปลงที่ชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ เจ้าสัวกิตติหน้าซีดเผือด มืออูมอวบสั่นเทาระหว่างพยายามเอื้อมไปหยิบเอกสารเหล่านั้นขึ้นมาดู ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "เอกสาร... เอกสารพวกนี้คุณเอามาจากไหน..." เสียงของเจ้าสัวสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ความลับทางธุรกิจค่ะ... และมันก็เป็นเหตุผลว่าทำไมวันนี้ ฉันถึงต้องใช้สิทธิ์ 'ผู้ถือหุ้นใหญ่เกินก้าว' ในการเรียกประชุมด่วน" ลินินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงในชุดสูทร่วมสมัยแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมารอบตัวจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ เธอกวาดสายตาคมกริบมองทุกคนทีละคน "ตอนนี้ ฉันถือหุ้นในมือรวมกันถึงร้อยละ 51.5 แล้วค่ะ นั่นหมายความว่า... ฉันมีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในการปลด ตั้ง หรือแม้แต่... ส่งตัวพวกคุณเข้าคุกในข้อหายักยอกทรัพย์" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงกลืนน้ำลายดังเอือกใหญ่จากบรรดากรรมการที่เคยอยู่ฝ่ายตรงข้าม ต่างพากันหน้าซีดเป็นไก่ต้ม บางคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง "คุณลินิน... เรื่องนี้... เราพูดคุยกันได้นะครับ..." เจ้าสัวกิตติเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงสั่นเทาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอ้อนวอน "อย่าถึงกับต้องแจ้งความดำเนินคดีเลย บริษัทเราเสียหายนะ..." "บริษัทเสียหาย หรือตัวพวกคุณกันแน่คะที่จะเสียหาย?" ลินินยิ้มเยาะ เธอโน้มตัวลงไปข้างหน้า ใช้มือเรียวสวยค้ำโต๊ะประชุมไว้ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของชายชรา "ฉันให้เวลาพวกคุณตัดสินใจภายในสามวินาทีนี้... จะเซ็นใบลาออกและยอมคายหุ้นที่เหลือออกมาโดยดี หรือจะให้ภัทรโทรเรียกตำรวจกองปราบเข้ามาลากตัวพวกคุณออกไปออกสื่อพร้อมกุญแจมือ?" ความกดดันถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ เจ้าสัวกิตติมองหน้าเพื่อนร่วมก๊วนที่ต่างก็พากันพยักหน้ารัวๆ อย่างยอมจำนน มือที่สั่นเทาหยิบปากกาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ขณะที่ลินินยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ—ชัยชนะที่เธอและภัทรอดทนรอคอยมานานแสนนาน ทว่า ในวินาทีที่ปากกาของเจ้าสัวกำลังจะจรดลงบนกระดาษใบลาออกนั้นเอง... เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณระเบียงกระจกด้านนอกห้องประชุม—เป็นจังหวะเนิบนาบแต่ทรงพลังจนทุกคนต้องสะดุ้งสุดตัว รอยยิ้มแห่งความสะใจบนใบหน้าของลินินแข็งค้างในทันที ดวงตาสีเข้มหันขวับไปมองยังต้นเสียงด้วยความตกตะลึง เมื่อบานประตูระเบียงถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิง ใบหน้าที่งดงามราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลนแต่เย็นชาไร้ความรู้สึกกำลังแย้มยิ้มอย่างน่ากลัว "เก่งมากค่ะ คุณน้องสาว..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องประชุมทีละก้าวอย่างเชื่องช้า "แต่... น่าเสียดายนะคะที่เกมนี้... ยังไม่จบลงง่ายๆ แบบนั้นหรอก" ดวงตาของลินินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเพ่งมองใบหน้านั้นชัดเจน—พี่สาวต่างแม่ผู้ควรจะถูกเนรเทศไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่ห้าปีก่อน กลับยืนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่กำลังแสดงภาพบัญชีเงินฝากสำรองอีกก้อนที่ใหญ่กว่าเดิมถึงสามเท่า! แล้วรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้มาใหม่ ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของลินินเย็นเฉียบ "เพราะหุ้นอีก 20% ที่เหลือ... อยู่ในมือของ 'เขา' คนนั้นแล้วค่ะ" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนเค้กวานิลลานะคะ!