รอยแผลที่ต้องชำระ

"เกมที่ว่า... รวมถึงชีวิตแม่ของฉันด้วยหรือเปล่าคะ?" ลินินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเธอเยือกเย็นดุจคมมีดที่กรีดผ่านอากาศ ในมือของเธอยังคงถือเอกสารลับที่เพิ่งได้มาเมื่อครู่ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้มองหน้า 'พี่ใหญ่' ชายผู้กุมอำนาจเงาของตระกูลด้วยความหวาดกลัว แต่เธอกำลังมองเขาเหมือนมองซากศพที่เดินได้ ภัทรขยับกายเข้ามาใกล้ลินินอีกครึ่งก้าว มือหนาของเขาแตะเบาๆ ที่ต้นแขนของเธอ เป็นสัญญาณเตือนที่ไร้คำพูดว่าเขาสแตนด์บายพร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า หากฝ่ายตรงข้ามคิดจะตุกติก "คำตอบอยู่ในสิ่งที่เธอถืออยู่นั่นแหละ ลินิน" พี่ใหญ่หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความสมเพช "น่าตลกนะที่เด็กเหลือขอที่เคยถูกทิ้งไว้ข้างถนนอย่างเธอ พยายามจะสืบหาความจริงที่ถูกฝังกลบไปนานนับสิบปี... เธอมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ฉันเลี้ยงไว้เพื่อรอเวลาเชือดทิ้งในวันที่ผลประโยชน์มันสุกงอมพอดี" "ผลประโยชน์งั้นเหรอคะ?" ลินินแค่นยิ้มมุมปาก เธอหยิบไอแพดเครื่องบางขึ้นมา นิ้วเรียวเลื่อนผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนหน้าจอไปทางชายผู้ถือไพ่เหนือกว่า "นี่คือบัญชีโอนเงินลับจากกองทุนอสังหาฯ ที่คุณแอบโอนเข้าบัญชีต่างประเทศมาตลอดห้าปี... และที่น่าสนใจกว่านั้น คือชื่อผู้รับปลายทาง" รอยยิ้มบนหน้าของพี่ใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ปิดไม่มิด "เธอคงไม่คิดว่าแค่นี้จะทำอะไรฉันได้หรอกนะ?" "ฉันไม่ได้จะทำแค่ 'อะไร' ค่ะ" ลินินเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ แต่ละย่างก้าวดูมั่นคงและทรงพลังราวกับนางพญาที่กำลังเดินลงโทษทาสในเรือนเบี้ย "แต่ฉันจะทำให้คุณกลายเป็นคนไร้ตัวตนในสังคมนี้อย่างที่แม่ฉันเคยเป็น" ลินินหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ห่างกันเพียงแค่ระยะหนึ่งก้าว ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบขาด "แม่ของฉันไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ และคุณก็รู้ดีว่าเธอเป็นคนเดียวที่ถือครองหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทนี้ ก่อนที่มันจะถูกเปลี่ยนมืออย่างมิชอบด้วยลายเซ็นปลอมๆ ที่คุณจ้างคนมาทำ" ภัทรขยับขึ้นมาบังด้านหน้าทันทีเมื่อบอดี้การ์ดของพี่ใหญ่เริ่มชักอาวุธออกมา แต่ลินินกลับแตะแขนเขาไว้เบาๆ แล้วก้าวออกมาเผชิญหน้าด้วยตัวเอง "จะยิงเหรอคะ? เชิญเลยค่ะ" ลินินเลิกคิ้วมองปลายกระบอกปืนอย่างไม่สะทกสะท้าน "แต่ถ้าคุณลั่นไกตอนนี้ เอกสารชุดที่สามจะถูกส่งตรงถึงสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์ฯ และสำนักข่าวทุกสำนักพร้อมกันในอีกห้าวินาทีข้างหน้า... คุณคิดว่าอำนาจของคุณจะคุ้มครองคุณจากแรงแค้นของนักลงทุนนับแสนคนได้ไหม?" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พี่ใหญ่หน้าซีดเผือด เขาตระหนักได้ในทันทีว่าลินินไม่ใช่เด็กสาวที่เขาเคยหลอกใช้เมื่อสิบปีก่อนอีกต่อไป เธอคือปีศาจที่เกิดจากความแค้นที่เขาเป็นคนปลูกฝังเองกับมือ "เธอ... เธอไปเอาข้อมูลนี้มาจากไหน!" "ถามตัวคุณเองสิคะ ว่าคุณประมาทบอดี้การ์ดคนใหม่ของฉันมากเกินไปหรือเปล่า" ลินินเหลือบมองภัทรที่ยืนยิ้มเย็นอยู่ข้างหลัง ภัทรไม่ได้แค่เก่งเรื่องการต่อสู้ แต่เขาคือนักเจาะระบบมือฉมังที่ลินินดึงตัวมาเพื่อปิดบัญชีแค้นครั้งนี้โดยเฉพาะ "ฉันไม่ได้มาเพื่อเจรจา" ลินินคว้าคอเสื้อสูทราคาแพงของชายตรงหน้า กระตุกให้เขาโน้มตัวลงมาสบตากับเธอ "ฉันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของแม่ฉัน... และทวงความยุติธรรมให้กับผู้หญิงคนที่คุณเหยียบย่ำจนตาย" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของทุกคนในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงเพลงมรณะ ข่าวการทุจริตและการฟอกเงินของตระกูลใหญ่ถูกเผยแพร่ผ่านโซเชียลมีเดียในวงกว้าง ข้อมูลชุดเดียวกับที่ลินินถืออยู่กำลังถูกแชร์ออกไปทั่วโลก พี่ใหญ่ทรุดตัวลงกับพื้น ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบหายไปในพริบตา แผนการทั้งหมดที่เขาวางไว้พังทลายลงในเวลาเพียงไม่กี่นาที ลินินมองภาพนั้นด้วยแววตาว่างเปล่าไร้ความสงสาร "มันยังไม่จบหรอกค่ะ" ลินินพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเดินกลับออกมา "เพราะความตายของแม่ฉัน... จะต้องมีคนชดใช้ด้วยชีวิต" ขณะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องประชุม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสวนเข้ามา กลุ่มคนในชุดสูทสีดำสนิทเดินขนาบข้างใครบางคนที่ดูเหมือนจะมีอำนาจมากกว่าพี่ใหญ่หลายเท่า ลินินหยุดชะงัก สายตาประสานเข้ากับชายชราผู้หนึ่งที่เธอรู้จักดี เขาคือ 'คุณปู่' ประธานกิตติมศักดิ์ที่หายตัวไปจากหน้าสื่อร่วมสิบปี "เก่งมาก... ลินิน" ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลัง "แต่เธอคิดว่าสิ่งที่เธอเปิดโปงมาทั้งหมด มันคือความจริงทั้งหมดแล้วจริงๆ งั้นหรือ?" เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เธอด้วยมือที่สั่นเทา "เปิดดูสิ... แล้วเธอจะรู้ว่าคนที่เธอเพิ่งทำลายไปน่ะ คือคนเดียวที่พยายามปกป้องความลับที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของแม่เธอเอาไว้" ลินินรับซองมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เธอฉีกซองออกอย่างรวดเร็ว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก ร่างกายที่แข็งแกร่งมาตลอดกลับเซถอยหลังจนภัทรต้องรีบประคองไว้ "นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะ?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความแค้นและการชำระแค้นครั้งนี้กับเค้กวานิลลานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ