ความลับใต้ฐานราก

"คุณกำลังจะบอกฉันว่า... เหล็กเส้นที่ใช้ในโครงการ ‘The Zenith’ มีคุณภาพต่ำกว่ามาตรฐานที่ระบุในสัญญาถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์อย่างนั้นหรือคะ?" ลินินวางปากกาหมึกซึมราคาสูงลิ่วลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เสียงกระทบของมันก้องกังวานในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับเสียงปืนที่ลั่นไกสังหารอนาคตของใครบางคน แววตาของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกคนที่กล้าทรยศต่อความไว้วางใจของเธอ ภัทรที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาสแกนเอกสารการเบิกจ่ายงบประมาณที่วางอยู่ตรงหน้าลินิน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่น "ไม่ใช่แค่เหล็กครับ... ไม่สิ ต้องบอกว่า ‘ค่ะ’ ตามที่คุณชอบให้ผมฝึกพูดเวลาอยู่กันสองคน เอกสารชุดนี้ชี้ชัดว่ามีการสับเปลี่ยนเกรดวัสดุในทุกขั้นตอน โดยมีลายเซ็นอนุมัติของกรรมการบริหารชุดเก่ากำกับไว้ทุกฉบับ" ลินินแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้ "ชุดเก่า... พวกปรสิตที่เกาะกินบริษัทนี้มานานสินะคะ พวกเขาคงคิดว่าฉันเป็นเพียงเด็กสาวที่ไม่มีประสบการณ์ จะตบตาด้วยตัวเลขในบัญชีที่ตกแต่งขึ้นมาได้อย่างนั้นหรือ" "พวกเขาประเมินคุณต่ำไปเหมือนทุกครั้งนะคะลินิน" ภัทรเดินเข้ามาใกล้ มือหนาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาแสดงผลภาพถ่ายความร้อนใต้โครงสร้างฐานราก "ผมส่งทีมงานไปตรวจสอบแบบลับๆ เมื่อคืนนี้ ผลที่ได้มันน่าตกใจกว่าที่คิด โครงสร้างส่วนล่างไม่ได้ใช้วัสดุกันความชื้นตามสเปก หากเกิดแผ่นดินไหวเพียงเล็กน้อย ตึกนี้จะถล่มลงมาเป็นโดมิโนทันที" "นี่ไม่ใช่แค่การคอร์รัปชันเพื่อเงินแล้วค่ะ แต่มันคือการฆาตกรรมหมู่" ลินินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปขับเน้นบุคลิกที่ดูเด็ดขาดและน่าเกรงขาม "ภัทร เตรียมรถค่ะ คืนนี้เราจะไปดูให้เห็นกับตาว่าพวกสุนัขรับใช้ที่เคยเหยียดหยามฉัน มันจะทำสีหน้าอย่างไรเมื่อรู้ว่า ‘ความลับใต้ฐานราก’ ที่พวกมันฝังไว้กำลังจะกลายเป็นหลุมศพของพวกมันเอง" บรรยากาศภายในรถหรูพุ่งทะยานสู่เขตก่อสร้างใจกลางเมืองท่ามกลางแสงไฟสลัวของยามค่ำคืน ลินินมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาของเธอสะท้อนภาพเมืองที่ดูเหมือนจะเจริญรุ่งเรือง แต่เบื้องหลังกลับผุพังด้วยความโลภของมนุษย์ เมื่อถึงสถานที่ก่อสร้าง ทั้งสองก้าวลงจากรถ รองเท้าส้นสูงของลินินกระทบพื้นคอนกรีตเกิดเสียงจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง เสียงนั้นดูเหมือนจะสะกดทุกสรรพสิ่งให้เงียบสงบลง หัวหน้าไซต์งานก่อสร้างที่กำลังแอบขนย้ายวัสดุคุณภาพต่ำออกไปชะงักกึกเมื่อเห็นร่างของหญิงสาวที่เขาจำได้แม่นว่าคือ 'ทายาทที่ไร้น้ำยา' ในสายตาของพวกคนใหญ่คนโต "ค... คุณลินิน! ดึกขนาดนี้ ทำไมถึง..." หัวหน้าไซต์งานหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาตามไรผม ลินินเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ รัศมีอำนาจรอบตัวเธอทำเอาอีกฝ่ายแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "ตกใจเหรอคะที่เห็นฉัน? หรือว่าตกใจเพราะงาน ‘ย้ายของ’ ของคุณมันถูกขัดจังหวะกลางคันกันแน่" ภัทรเดินตามหลังมาติดๆ เขาคว้าคอเสื้อของหัวหน้าไซต์งานขึ้นมาอย่างรวดเร็วแต่สุขุม ก่อนจะบังคับให้มันคุกเข่าลงต่อหน้าลินิน "เจ้านายฉันถาม... ตอบให้ตรงคำถาม อย่าให้ฉันต้องใช้ความรุนแรงกับคนขี้ขลาดอย่างคุณเลย" "ผม... ผมแค่ทำตามคำสั่ง! คุณชายวิรัชสั่งให้ผมเปลี่ยนวัสดุเพื่อเอาส่วนต่างไปหมุนเวียนในบ่อน!" ชายคนนั้นละล่ำละลัก สารภาพออกมาด้วยความกลัวตาย ลินินก้มลงมองเขาผ่านสายตาที่ว่างเปล่า "คุณชายวิรัชเหรอคะ? พี่ชายที่แสนดีของฉัน ที่มักจะสอนเรื่องความซื่อสัตย์ในการทำธุรกิจเสมอมา" เธอยกโทรศัพท์ขึ้นกดบันทึกเสียง "ขอบคุณนะคะที่ให้ข้อมูล... อ้อ อีกอย่าง ช่วยบอกคุณชายด้วยนะว่าพรุ่งนี้เช้า ในการประชุมผู้ถือหุ้น เขาจะได้พบกับ ‘เซอร์ไพรส์’ ชิ้นใหญ่ที่ฉันเตรียมไว้ให้" ขณะที่ลินินกำลังจะหันหลังเดินกลับไป เสียงสัญญาณเตือนภัยของไซต์งานก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นกะทันหัน แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณ และเสียงฝีเท้าของชายชุดดำจำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นล้อมรอบพวกเขาไว้! ภัทรขยับเข้ามาบังหน้าลินินทันที มือของเขาเอื้อมไปหยิบปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างรวดเร็ว "ลินิน หมอบลง!" ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด มันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นมือขวาของวิรัชที่ลินินคุ้นเคยดี มันแสยะยิ้มที่ดูน่ารังเกียจก่อนจะเอ่ยขึ้น "คุณหญิงลินินครับ... ความลับใต้ฐานรากน่ะ มันฝังคนตายได้ง่ายๆ นะครับ และดูเหมือนว่าคืนนี้ พื้นที่ก่อสร้างแห่งนี้จะกลายเป็นสุสานส่วนตัวของคุณสองคนเสียแล้ว" ลินินไม่เพียงแต่ไม่กลัว เธอกลับหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กดส่งข้อความสั้นๆ เพียงหนึ่งประโยคด้วยนิ้วที่เรียวนิ่งสงบ ทันใดนั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็คำรามก้องอยู่เหนือหัว พร้อมกับสปอร์ตไลท์มหาศาลที่ส่องลงมาจนทุกคนต้องยกมือขึ้นบังตา "คุณคิดว่าฉันจะมาที่นี่โดยไม่มีแผนสำรองเหรอคะ?" ลินินยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "คุณชายวิรัชลืมไปแล้วสินะว่า... ภายใต้ตึกที่กำลังจะพังทลาย ฉันได้ติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยที่สามารถสั่งการทำลายล้างทุกอย่างได้ด้วยปลายนิ้ว... รวมไปถึงบัญชีดำที่คุณกำลังถืออยู่นั่นด้วย" ทว่า ก่อนที่เสียงปืนนัดแรกจะดังขึ้น ชายชุดดำเบื้องหน้ากลับยิ้มตอบและก้าวถอยหลัง เปิดทางให้ชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขามเดินออกมาจากเงามืด... ชายที่ลินินไม่เคยคิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้! "พี่ใหญ่?" ลินินอุทานออกมาเบาๆ ขณะที่ชายผู้นั้นยกมือขึ้นห้ามทุกคนไว้ "เกมนี้ยังไม่จบหรอกลินิน... เพราะสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นความลับน่ะ จริงๆ แล้วมันเป็นแค่กับดักที่ฉันวางไว้ต้อนเธอตั้งแต่วันแรกที่เธอเหยียบเข้าบริษัท!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับลินินนะคะ เค้กวานิลลาจะรีบมาต่อตอนที่ 25 ให้ไวที่สุดเลยค่ะ!