การลอบทำร้ายที่คาดไม่ถึง

เสียงกุญแจมือเหล็กกล้ากระทบกันดัง *กริ๊ก* ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา สะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงประกาศิตแห่งความล่มจลาย ธนวินท์ที่เคยยืนผยองด้วยความเย่อหยิ่งเมื่อไม่กี่นาาทีก่อน บัดนี้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพง สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจเศรษฐกิจในเครื่องแบบเต็มยศ อ่านหมายจับข้อหาฉ้อโกงประชาชนและฟอกเงินข้ามชาติฉบับมหึ마ให้ฟังทีละตัวอักษร ลินินยืนมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ใบหน้าเรียบเนียนราวกับรูปสลักน้ำแข็งไม่ได้แสดงความรู้สึกสะใจออกมาผ่านรอยยิ้มแม้แต่น้อย มีเพียงมุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน เธอยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนสูทผ้าไหมเนื้อดีราคาแพงลิบลิ่ว ก่อนจะหันหลังให้ภาพอุบาทว์ตาของพวกที่เคยเหยียดหยามเธอ "เคลียร์ให้เรียบร้อย อย่าให้หนอนแมลงพวกนี้มาทำให้ธุรกิจของฉันต้องแปดเปื้อน" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทรงอำนาจ สั่งการผ่านไมโครโฟนจิ๋วที่ติดอยู่ตรงปกเสื้อ "รับทราบค่ะ ท่านประธาน" เสียงตอบรับหนักแน่นจากทีมบริหารมือขวาที่ยืนรออยู่ด้านนอกดังลอดเข้ามา ลินินก้าวเดินออกมาจากความวุ่นวายภายในฮอลล์ด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ส้นสูงสี่นิ้วกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นดั่งเสียงกลองแห่งชัยชนะ แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์ด้านบนสาดส่องลงมากระทบเรือนผมสีเข้มที่รวบตึงไว้ด้านหลัง ยิ่งขับเน้นให้บุคลิกของเธอดูโดดเด่น เย่อหยิ่ง และทรงพลังจนผู้คนที่เดินสวนทางต้องรีบหลบสายตาและถอยร่นให้อย่างเกรงกลัว บรรยากาศภายในลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงแรมหรูยามวิกาลเงียบสงบและวังเวง แตกต่างจากความโกลาหลข้างบนอย่างสิ้นเชิง มีเพียงแสงไฟนีออนสีส้มสลัวๆ ที่กะพริบเบาๆ คล้ายจะเสียเต็มที ลินินก้าวเดินมุ่งตรงไปยังรถยนต์หรูคันโปรดที่จอดรออยู่ประจำตำแหน่ง โดยมี ภัทร บอดี้การ์ดคู่ใจในชุดสูทเข้ารูปเดินตามหลังมาติดๆ ระยะห่างห่างกันเพียงก้าวเดียว คอยกวาดสายตาสอดส่องความผิดปกติรอบด้านด้วยความระแวกระวังขั้นสูงสุด สัญชาตญาณของอดีตทหารรับจ้างระดับพระกาฬเตือนภัยล่วงหน้า ภัทรสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างจากเงาสลونيที่ทาบทับอยู่หลังเสาคอนกรีตต้นใหญ่ ห่างจากรถของลินินไปไม่ถึงสิบเมตร *กึก!* ฝีเท้าของภัทรหยุดชะงักลงทันที มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อศอกเรียวของลินินไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แต่เด็ดขาดพอที่จะทำให้เธอบังคับหยุดเดินตามสัญชาตญาณ "มีอะไรคะ ภัทร?" ลินินขมวดคิ้วเล็กน้อย หันมามองหน้าบอดี้การ์ดหนุ่มด้วยความสงสัย แต่ยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้เป็นอย่างดี "อย่าเพิ่งขยับค่ะ... นายหญิง" ภัทรเอ่ยเสียงกระซิบต่ำทุบ ชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอระหง แต่วินาทีนี้ไม่มีใครสนใจเรื่องความใกล้ชิด สายตาคมกริบของภัทรหรี่ลงเพ่งมองไปยังความมืดมิด *วิ้ว—!* เสียงแหวกอากาศของวัตถุบางอย่างพุ่งแหวกความเงียบตรงดิ่งมาด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทันตั้งตัว! "ระวังค่ะ!" ภัทรไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าโอบกอดร่างระหงของลินินไว้แนบอก พร้อมกับหมุนตัวพลิกหลบวิถีมรณะอย่างเฉียดฉิว *ฉึก!* มีดสั้นเคลือบสารพิษเล่มหนาพุ่งปักทะลุเข้ากับกระจกข้างรถยนต์คันหรูจนแตกกระจายละเอียดเป็น Fจักรผลาญ แรงกระแทกจากวิถีมีดทำให้เศษกระจกกระจายราวกับฝนแก้วสะท้อนแสงไฟสลัว หัวใจของลินินกระตุกวูบเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี กลิ่นอายความตายที่เฉียดผ่านไปเมื่อครู่ทำให้แผ่นหลังเรียวชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการฝึกฝนมาอย่างดีทำให้เธอไม่กรีดร้องออกมาแม้แต่น้อย เธอกำหมัดแน่น ซุกตัวอยู่ภายใต้อ้อมกอดที่อบอุ่นและแข็งแกร่งของภัทร สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายเฉพาะตัวและจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงของเขา ซึ่งทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังให้เธอในยามวิกาลนี้ "มันอยู่ตรงเสาต้นที่สาม ฝั่งมุมอับสายตา" ภัทรเอ่ยกระซิบชิดขอบหูของลินิน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกและโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความสุขุม ดวงตาคมดุของภัทรฉายแววอันตราย มืออีกข้างค่อยๆ ปลดกระดุมสูทออกอย่างรวดเร็วเพื่อให้เคลื่อนไหวได้คล่องตัวขึ้น ขณะที่มืออีกข้างเตรียมพร้อมอาวุธลับประจำตัว "จัดการมันให้หมด อย่าให้เหลือรอดไปแม้แต่คนเดียว" ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาบอดี้การ์ดหนุ่ม แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความเหี้ยมเกรียมและอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้ใครก็ตามที่บังaอาจมาแตะต้องเส้นผมของเธอ เงาดำสองร่างพุ่งออกมาจากความมืดพร้อมอาวุธครบมือ พยายามจะปิดฉากเป้าหมายในระยะประชิด ทว่าพวกมันประเมินฝีมือของบอดี้การ์ดข้างกายลินินต่ำเกินไป ภัทรผลักลินินไปหลบหลังเสาคอนกรีตหนาอย่างปลอดภัยในพริบตา ก่อนจะพุ่งเข้าประจันหน้ากับมือสังหารด้วยลีลาการต่อสู้ที่ดุดัน แม่นยำ และไร้ความปรานี เสียงกระดูกหักดังกรอบท่ามกลางความเงียบของลานจอดรถ ตามมาด้วยเสียงร่างหนักๆ กระแทกพื้นคอนกรีตทีละร่างอย่างรวดเร็ว ทว่า... ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายและภัทรจัดการมือสังหารคนสุดท้ายจนหมดสติไปนั้น เสียงกริ่งเตือนภัยรถยนต์คันอื่นก็ดังขึ้นลั่นลานจอดรถ พร้อมกับลำแสงไฟหน้ารถยนต์คันใหญ่ที่พุ่งสาดส่องเข้ามาทางพวกเขาอย่างกะทันหัน ลินินหรี่ตาลงมองฝ่าแสงไฟจ้าที่สาดเข้ามา เธอก้าวเท้าออกมาจากที่กำบังเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ แต่แล้วฝีเท้าของเธอก็ต้องชะงักงัน เมื่อประตูรถตู้สีดำสนิทที่พุ่งเข้ามาจอดเทียบท่าเปิดออก พร้อมกับร่างของบุคคลที่เธอคิดว่าน่าจะนอนอยู่ในคุกขังของตำรวจเศรษฐกิจแล้ว...ก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและปืนสั้นในมือที่เล็งตรงมาที่ศีรษะของเธอ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บสะใจนี้นะคะ — เค้กวานิลลา