อดีตที่ย้อนกลับมาหลอกหลอน

“คนอย่างมัน... ทำไมถึงยังมีหน้ากลับมาเหยียบแผ่นดินนี้อีก?” น้ำเสียงของลินินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่เกาะตัวอยู่บนยอดเขา ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งแกร่งดั่งหินผา เธอวางแก้วคริสตัลที่บรรจุของเหลวสีอำพันลงบนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับเสียงดัง ‘กริ๊ก’ จนแทบจะบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันของห้องทำงานชั้นบนสุด ภัทรที่ยืนนิ่งดุจรูปปั้นอยู่เบื้องหลัง ขยับกายเพียงเล็กน้อย สายตาของเขากวาดผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ที่แสดงภาพถ่ายทอดสดจากกล้องวงจรปิดบนดาดฟ้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสุขุมกลับปรากฏรอยบากแห่งความแค้นที่ไม่มีใครเคยเห็น “เขาไม่ได้มาแค่ตัวเปล่าครับคุณลินิน” ภัทรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยไอสังหาร “เขากำลังมาพร้อมกับเอกสารสิทธิ์ครอบครองที่ดินผืนสุดท้ายที่พ่อของคุณทิ้งไว้... ในรูปแบบของสัญญาหนี้ที่เขาเพิ่งกว้านซื้อมาเมื่อวานนี้เอง” ลินินแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือยิ้มของผู้ล่าที่เห็นเหยื่อเดินเข้ามาในกรงดักของตัวเอง “นึกว่าตายไปตั้งแต่วันที่ถูกเนรเทศออกจากตระกูลเสียอีก ‘ศิลา’... อดีตคู่หมั้นผู้แสนดีที่หักหลังฉันเพื่อเศษเงินจากตระกูลศัตรู สินค้าเน่าๆ อย่างเขาคิดว่าการกลับมาครั้งนี้จะทำให้ฉันสะดุ้งงั้นเหรอ?” ประตูบานยักษ์ถูกผลักออกอย่างถือดีโดยไม่มีการเคาะ ศิลาเดินเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทสั่งตัดจากอิตาลีที่ดูโอ้อวดเกินความจำเป็น เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องทำงานที่หรูหราเกินกว่าที่เขานึกจินตนาการไว้ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างระหงของลินินที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ “ยังสวยและดุเหมือนเดิมเลยนะ ลินิน... ไม่สิ ต้องเรียกว่าท่านประธาน” ศิลาแสยะยิ้ม ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “เสียดายนะที่ตึกสวยๆ นี่ กำลังจะกลายเป็นที่ทำการสาขาใหม่ของบริษัทผมในอีกไม่ช้า” ภัทรไม่รอช้า เขาขยับตัวเข้าขวางระหว่างทั้งสองคนทันที มือหนาคว้าเข้าที่คอเสื้อของศิลาอย่างรวดเร็วและหนักแน่นจนอีกฝ่ายเซถลาไปข้างหลัง ใบหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่มตึงเครียด “อย่าแม้แต่จะใช้ลมหายใจสกปรกของคุณเข้าใกล้เธอ ถอยไปก่อนที่ผมจะทำให้คุณไม่ได้เดินออกจากที่นี่ด้วยขาตัวเอง” ศิลาหัวเราะร่า จัดคอเสื้อตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน “เก่งมากนี่ เจ้าหมาเฝ้าบ้าน... แต่ลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้ใครถือไพ่เหนือกว่า? ลินิน... เธอดูเอกสารนี้ซะ หนี้ก้อนโตที่บริษัทเธอแบกรับไว้ ถูกโอนมาอยู่ที่มือผมหมดแล้ว ถ้าไม่อยากเห็นบริษัทที่เธอก่อร่างสร้างตัวมากับมือต้องล้มละลายภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ก็แค่เซ็นชื่อยกหุ้นส่วนใหญ่ให้ผม... แลกกับการที่เธอจะยังได้มีลมหายใจอยู่ในที่แห่งนี้” ลินินลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอไม่ได้ดูตกใจหรือหวาดกลัว แต่กลับเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปหาศิลาด้วยท่าทีสง่างาม เธอหยิบเอกสารที่เขาวางไว้บนโต๊ะขึ้นมาอ่านผ่านๆ ก่อนจะฉีกมันทิ้งต่อหน้าต่อตาเขาอย่างไม่ไยดี! ศิลาเบิกตากว้าง “เธอทำบ้าอะไร!?” “เอกสารที่ไม่มีน้ำหนักตามกฎหมาย ใครเขาก็ทำกันได้” ลินินก้าวเข้าไปหาเขา ความกดดันจากอำนาจที่เธอสะสมมานานทำให้ศิลาเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “นายคิดว่าฉันโง่ขนาดไม่รู้เหรอว่านายไปกู้เงินมาจากแหล่งเงินทุนสีเทาไหน? การฟอกเงินระดับนี้ นายคิดว่าตำรวจจะไม่รู้? หรือนายคิดว่าคนอย่างฉันจะยอมให้ศัตรูตัวจิ๋วกลับมาเหยียบหัวเล่นได้อีกครั้ง?” เธอส่งสัญญาณมือให้ภัทร ซึ่งเขาก็เข้าใจในทันที ภัทรกดรีโมทในมือเพียงครั้งเดียว หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องก็แสดงภาพของศิลาที่กำลังรับเงินจากกลุ่มมาเฟียข้ามชาติ ซึ่งเป็นหลักฐานมัดตัวแน่นหนาจนยากจะดิ้นหลุด ใบหน้าของศิลาเผือดสีทันที “เธอ... เธอแอบสะกดรอยตามฉันมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” “ฉันไม่ได้สะกดรอยตามหรอกศิลา” ลินินยิ้มหวาน เป็นยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว “ฉันแค่สร้างกับดักไว้รอต้อนรับ ‘ขยะ’ ที่พยายามจะคลานกลับมาหาฉันเท่านั้นเอง” ทว่า ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นทั่วทั้งตึก ไฟในห้องดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระจกบานใหญ่ที่แตกละเอียดจากแรงระเบิดภายนอก ลินินรีบคว้าแขนภัทรในขณะที่ชายปริศนาในชุดดำนับสิบคนพุ่งตัวเข้ามาในห้องผ่านทางหน้าต่างที่เพิ่งแตกไป ภัทรชักปืนพกคู่กายออกมาทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นโหมดนักฆ่าที่เย็นชา “คุณลินิน อยู่ข้างหลังผม!” ศิลาที่ยืนตกตะลึงอยู่ในความมืดเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “หึ... นายคิดว่าเกมนี้มีแค่ฉันงั้นเหรอ? เบื้องหลังของฉันยังมีคนที่ใหญ่กว่าเธออีกมาก ลินิน! วันนี้แหละจะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้เชิดหน้าชูตา!” ในขณะที่สถานการณ์กำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมหาศาลก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ลินินมองไปที่ประตูที่กำลังถูกพังเข้ามา แต่สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ศัตรูเพิ่ม... หากแต่เป็นกลุ่มคนในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่เป็นสัญลักษณ์ของสภาบริหารสูงสุดของตระกูลที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต! ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาตรงกลางห้อง เขาเหลือบมองศิลาที่ดูหวาดกลัวก่อนจะหันมามองลินินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “เลิกเล่นขายของได้แล้ว... ท่านทายาท” เขากล่าวเสียงเรียบ “ถึงเวลาที่คุณต้องกลับไปรับผิดชอบมรดกที่แท้จริงของคุณแล้ว” ลินินกำหมัดแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอดีตที่เธอคิดว่าฝังไปแล้ว... กำลังจะกลับมาทำลายชีวิตที่เธอสร้างขึ้นใหม่จนย่อยยับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้ลินินกับภัทรในสมรภูมิรักและอำนาจครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ เค้กวานิลลาสัญญาว่าจะเสิร์ฟความสะใจให้ทุกคนในตอนหน้าแน่นอนค่ะ