ล้างบางหนอนบ่อนไส้

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกฟาดลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยชั้นห้าจันทน์กะพ้อดังสะท้อนก้องกังวาน จนทำให้เหล่าผู้บริหารระดับสูงที่นั่งล้อมรอบโต๊ะถึงกับสะดุ้งเฮือก ลินินไม่ได้แม้แต่จะชายตามองเอกสารบัญชีลับที่เพิ่งถูกเปิดโปง เธอเพียงแต่หมุนแหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วมือข้างซ้ายอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ทอดมองบุคคลที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า—คนที่เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่า จะกลายมาเป็นหนอนบ่อนไส้ที่กัดกินรากฐานของตระกูลจากภายใน "คุณป้า..." เสียงของลินินหวานหยดราวกับเคลือบยาพิษ เธอยกยิ้มมุมปากนิดๆ เพียงเสี้ยววินาที "อยู่รับใช้ตระกูลเรามาสามสิบปี ได้รับเบี้ยเลี้ยงและสวัสดิการระดับวีไอพี แต่ดูสิ่งที่ป้าทำกับบริษัทสิคะ... ยักยอกเงินทุนโครงการอสังหาฯ โซนตะวันออกไปสามร้อยล้าน แถมยังส่งข่าวลับให้คู่แข่งอีกต่างหาก แบบนี้เขาเรียกว่า 'เนรคุณ' หรือ 'สมองเสื่อม' ดีคะ?" ป้าวิไล หญิงวัยกลางคนผู้กุมอำนาจจัดการภายในคฤหาสน์และเส้นสายการเงินมาเนิ่นนาน หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก เมื่อครู่เธอกล້າหาญที่จะก้าวออกมาขู่ลินินด้วยความลับเรื่องพินัยกรรมฉบับที่สาบสูญ แต่ตอนนี้... เธอกลับตระหนักแล้วว่า กวางน้อยที่เธอกลั่นแกล้งมาตลอดหลายปี ได้กลายเป็นราชสีห์ที่ถืออำนาจประหารชีวิตไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว "คุณลินิน... คุณหนูคะ! ดิฉันทำไปเพราะ..." ป้าวิไลทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพง เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นระคนความหวาดกลัว "ไม่ต้องแก้ตัวค่ะ เสียเวลาเปล่าๆ" ลินินโบกมือขึ้นเบาๆ ตัดบทอย่างไม่ใยดี ภัทร บอดี้การ์ดหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากมุมห้อง ยืนตระหง่านราวกับกำแพงเหล็กที่พร้อมปกป้องและทำลายล้างตามคำบัญชา ดวงตาคมกริบของภัทรกวาดตามองไปยังผู้บริหารอีกสิบกว่าคนที่นั่งเงียบกริบในห้องประชุม ทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตา เพราะต่างก็มีชื่ออยู่ในบัญชีดำของบริษัทเช่นกัน ลินินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดสูทรكัสตอมสีขาวสะอาดตาขับเน้นออร่าความทรงอำนาจออกมาจนแทบหายใจไม่ออก เธอกวาดสายตามองหน้าบรรดาผู้บริหารหน้าเลือดทีละคน ช้าๆ ชัดๆ "วันนี้ เรียกประชุมด่วน... เพื่อประกาศข่าวดีค่ะ" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กดดันจนทุกคนแทบหยุดหายใจ "แผนกบัญชี แผนกจัดซื้อ และฝ่ายกฎหมายชุดเดิม... พ้นสภาพการเป็นพนักงานของบริษัท ณ วินาทีนี้ค่ะ เชิญเก็บของแล้วไสหัวออกไปให้พ้นตึกของฉันภายในสิบนาทีนี้ ไม่อย่างนั้น... ฉันจะให้ทนายความส่วนตัวแจ้งข้อหาฉ้อโกงและสมคบคิดทุจริต รับรองว่าคราวนี้ได้นอนซังเตจนแก่ตายแน่ค่ะ" เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นทันที บรรดาผู้บริหารที่เคยนั่งเชิดหน้าชูตาต่างหน้าตาตื่น ลุกขึ้นโวยวายด้วยความตกใจและไม่ยอมรับ แต่ทว่า... เมื่อภัทรยกมือขึ้นส่งสัญญาณเพียงครั้งเดียว ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับทีมเจ้าหน้าที่ตำรวจกองปราบปรามในเครื่องแบบถึงสนาย พร้อมหมายจับศาลอาญาที่ถืออยู่ในมือครบถ้วนทุกชื่อ "เชิญครับ..." ภัทรเอ่ยสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน ลินินยืนมองภาพความพินาศของกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามเธออย่างเย็นชา หัวใจดวงน้อยที่เคยถูกเหยียบย่ำบัดนี้กลับพองโตด้วยความสะใจขั้นสุด นี่คือการตบหน้าด้วยอำนาจและเงินตราที่แท้จริง ใครที่คิดจะเล่นตลกกับเธอ จะต้องชดใช้ด้วยอนาคตทั้งหมดที่มี ในจังหวะที่ลินินกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมเพื่อไปรับความสำเร็จขั้นต่อไป เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเธอก็ดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าจากเลขานุการส่วนตัวของประธานกรรมการใหญ่—บุคคลลึกลับที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในเครือบริษัท ซึ่งไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนเลยแม้แต่ครั้งเดียว ลินินกดรับสายด้วยความแปลกใจ เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังลอดออกมาจากปลายสาย ทำเอาฝ่ามือเรียวบางที่ถือโทรศัพท์ถึงกับชะงักค้าง "ทำได้ดีมาก... คุณหนูตัวน้อยของผม" ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของลินินเย็นเฉียบ "แต่เกมยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ... หันไปมองที่หน้าต่างฝั่งทิศเหนือสิครับ มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังบินมาหาคุณแล้ว" ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอรีบหันขวับไปมองกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงเบื้องล่าง และภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า... คือเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำสนิทสกลตระกูลเก่าแก่ กำลังลดระดับลงจอดบนลานจอดดาดฟ้าของตึกอย่างอุกหาด พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวลงมาจากเครื่อง—คนที่เธอคิดว่าไม่มีวันได้พบเจออีกตลอดชีวิต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางสะใจไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!