เดิมพันด้วยชีวิต

“ถ้านายก้าวออกไปจากประตูบานนั้น นั่นหมายความว่านายกำลังยอมรับความตายที่พวกมันเตรียมไว้ให้” เสียงของลินินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ดวงตาเรียวคมกริบจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างของภัทรที่กำลังหยิบปืนพกกระบอกประจำตัวขึ้นมาตรวจสอบกระสุน ภัทรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนเกินไปสำหรับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ “ถ้าผมไม่ไป คนที่จะตายคือคุณ ลินิน... และนั่นคือสิ่งที่ผมไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้น” “แต่นี่คือกับดัก!” ลินินก้าวเข้าไปหาเขา รองเท้าส้นสูงราคาแพงระยับกระทบพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงดังเฉียบขาด “พวกมันจงใจปล่อยข่าวเรื่องที่ตั้งของพยานปากเอกคนนั้นออกมา เพื่อให้แกไปติดหล่มไงล่ะ นายฉลาดกว่านี้นี่ภัทร ทำไมถึงยอมเอาชีวิตไปทิ้งเพียงเพราะกลัวว่าฉันจะพลาด!” “เพราะสำหรับผม... คุณไม่ใช่แค่ผู้ว่าจ้าง” ภัทรเดินเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเขารดอยู่บนหน้าผากของเธอ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อความตายแม้แต่น้อย “แต่คุณคือเหตุผลเดียวที่ทำให้บอดี้การ์ดส้นสูงคนนี้ยังอยากตื่นขึ้นมาในทุกๆ เช้า” ลินินนิ่งไป เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวจนเกือบจะหลุดออกมาจากอก เธอเก่งกาจในการทำลายคู่แข่งทางธุรกิจ เธอสามารถปั่นหัวนักลงทุนระดับโลกให้กลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวได้เพียงแค่ปลายนิ้ว แต่เธอกลับไม่เคยรู้วิธีรับมือกับสายตาที่เต็มไปด้วยความภักดีและรักใคร่ของชายตรงหน้าเลย ภัทรหมุนตัวกลับและก้าวออกไปโดยไม่รอคำอนุญาต ประตูลิฟต์แก้วปิดลงพร้อมกับทิ้งให้ลินินจมอยู่กับความเงียบงัน... แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่ากลัว เพราะในดวงตาของเธอตอนนี้เริ่มเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นเพลิงอำนาจที่ลุกโชน ภายในโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา อากาศอบอ้าวและเต็มไปด้วยกลิ่นสนิม ภัทรก้าวเข้าไปในความมืดโดยไม่มีแม้แต่ความลังเล เขาหยุดยืนท่ามกลางวงล้อมของชายฉกรรจ์กว่ายี่สิบคนที่มีอาวุธครบมือ “นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว ไอ้บอดี้การ์ดกระจอก” ชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงที่ดูขัดกับสถานที่ เดินออกมาจากเงามืด เขาคือคนเดียวกับที่เคยเหยียดหยามลินินในงานประมูลเมื่อเดือนก่อน “ทายาทหมื่นล้านนั่นคงลืมไปแล้วสินะว่ามดงานอย่างแก ก็แค่เบี้ยที่เอาไว้ใช้สละชีพ” ภัทรไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่จัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อย “คนอย่างพวกแก... ไม่เข้าใจหรอกว่า ‘ความจงรักภักดี’ มันมีค่ามากกว่าเงินหมื่นล้านที่พวกแกพยายามจะโกงมาได้ยังไง” “ปากดี!” เสียงปืนนัดแรกดังขึ้นทำลายความเงียบ ภัทรพุ่งตัวหลบเข้าหลังลังไม้เก่าๆ ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ การต่อสู้ตะลุมบอนเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด ภัทรใช้ทุกอย่างที่ขวางหน้าเป็นอาวุธ เขารวดเร็ว ทรงพลัง และโหดเหี้ยมสมกับที่เป็นอดีตมือหนึ่งของกองกำลังพิเศษ ทุกหมัดที่ชกออกไปคือการสั่งสอนพวกสวะที่บังอาจแตะต้องคนที่เขารัก ทว่า... เสียงคลิกเบาๆ จากข้างหลังทำให้เขาต้องหยุดชะงัก ภัทรค่อยๆ หันไปตามเสียงนั้น เขาพบกับกระบอกปืนนับสิบจ่อเข้ามาที่หัวของเขาจากทุกทิศทาง โดยมีชายในชุดสูทคนเดิมยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างหลังผู้หญิงคนหนึ่ง... คนที่เขาไม่คาดคิดว่าจะมาอยู่ที่นี่ “ลินิน?” เสียงของเขาสั่นเครือเพียงชั่วครู่เมื่อเห็นหญิงสาวที่เขารักที่สุดในชีวิตถูกมัดมือมัดเท้าและมีปืนจ่อที่ขมับ ลินินไม่ได้ร้องขอชีวิต สายตาของเธอแข็งกร้าวและดุดันยิ่งกว่าราชินีที่กำลังจะถูกประหาร เธอจ้องมองชายในชุดสูทคนนั้นด้วยความสมเพช “นายคิดว่านายจับฉันได้งั้นเหรอ? นายคิดว่าบริษัทอสังหาฯ ของฉันจะพังลงแค่เพราะฉันมาที่นี่งั้นเหรอ?” “เงียบปากซะ!” ชายคนนั้นกระชากผมลินินจนหน้าหงาย “แกกับบอดี้การ์ดของแกต้องตายที่นี่ วันนี้จะเป็นวันสิ้นสุดอาณาจักรหมื่นล้านของพวกแก!” วินาทีที่นิ้วชี้ของชายคนนั้นกำลังจะเหนี่ยวไก เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังสนั่นไปทั่วโกดัง พร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์จำนวนมหาศาลที่บินวนอยู่เหนือหลังคา สปอร์ตไลท์นับสิบดวงส่องลงมาจนโกดังที่เคยสลัวสว่างวาบราวกับกลางวัน “นายลืมไปอย่างหนึ่งนะ” ลินินยิ้มเหยียด มือที่ถูกมัดของเธอค่อยๆ คลายออกอย่างง่ายดายด้วยอุปกรณ์ที่เธอซ่อนไว้ในแหวนเพชร “กฎเหล็กของคนรวยน่ะ... คือการมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ไม่มีวันพลาด” ก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร ประตูโกดังก็พังทลายลงด้วยแรงระเบิดจากภายนอก กองกำลังติดอาวุธในชุดสีดำสนิทนับร้อยกรูเข้ามาล้อมพื้นที่ทั้งหมดไว้ ภัทรฉวยโอกาสนี้พุ่งเข้าจัดการคนคุมตัวลินินทันที เขากระชากตัวเธอออกมาจากวงล้อมและกอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน ลินินหอบหายใจเล็กน้อยแต่สายตายังคงจ้องไปยังคนที่กล้าทำร้ายเธอ “จัดการมันให้สิ้นซาก... แล้วยึดสินทรัพย์ทั้งหมดของตระกูลมันมาให้หมด ทุกบาททุกสตางค์!” เมื่อเสียงปืนสงบลง สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความเงียบงันและซากปรักหักพังของแผนการชั่วช้า ภัทรเช็ดคราบเลือดที่มุมปากก่อนจะมองดูหญิงสาวที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเปลวไฟและแสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์ เธอไม่ได้ดูอ่อนแอเหมือนคุณหนูในละครหลังข่าว แต่เธอคือผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนในที่นี้ ทว่า... ในขณะที่ภัทรกำลังจะเดินเข้าไปหาเธอ เสียงฝีเท้าปริศนาที่ดังขึ้นจากด้านหลังของโกดังทำให้เขาสะดุดกึก คนคนนั้นก้าวออกมาจากเงามืด ชายชราที่มีใบหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี... พ่อของลินินที่หายตัวไปนานกว่าสิบปี! “ลูกรัก... พ่อบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าริอ่านเล่นเกมกับอำนาจมืด” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก พร้อมกับในมือของเขาที่ถือรีโมทบางอย่างไว้ “เพราะสุดท้าย... คนที่จะทำลายลูก ก็คือคนในครอบครัวเดียวกันเอง” เขากดปุ่มในมือทันที! พื้นคอนกรีตใต้เท้าของภัทรและลินินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับว่าระเบิดเวลาที่ถูกซ่อนไว้ใต้ฐานโกดังถูกจุดฉนวนขึ้นพร้อมกันทุกจุด! ลินินเบิกตากว้าง... สิ่งที่เธอสร้างมาทั้งหมด กำลังจะหายไปในพริบตาพร้อมกับชีวิตของเธอและคนที่เธอรักที่สุด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลาเสมอนะคะ!