การปะทะด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึึกที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมไม้สักทองราคาแปดหลักดังสนั่นก้องห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอัครเดชากุล บรรยากาศภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและเงินตรากลับเย็นเยียบลงในพริบตา เมื่อสายตาทุกคู่พากันจับจ้องมาที่ร่างระหงของหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ลินินไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังนั่งจิบชาชมวิวในสวนหลังบ้าน ใบหน้าเรียบเฉยราดด้วยความเย็นชาจนน่าขนลุก ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองเหล่ากรรมการบอร์ดบริหารผู้สูงอายุที่กำลังส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้เธออย่างไม่ปิดบัง "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเรียกประชุมฉุกเฉินแบบนี้ ลินิน?" เสียงทุ้มหูหนาของประธานอาวุโส ‘ท่านประจักษ์’ ผู้มีศักดิ์เป็นถึงคุณอาแท้ๆ ของเธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม มือเหี่ยวย่นหมุนแหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วเล่นอย่างไม่ให้เกียรติ "บริษัทอสังหาฯ ของเราไม่ใช่สนามเด็กเล่น ที่เด็กกะפoอย่างเธอจะเข้ามาเล่นขายของแล้วสั่งปลดคนโน้นคนนี้ตามใจชอบ" "สนามเด็กเล่นเหรอคะ?" ลินินทวนคำ เสียงหวานใสแต่กลับเย็นยะเยือกเสียจนคนฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย เธอยกมือเรียวขึ้นทัดผมปรกใบหูอย่างเชื่องช้า "ถ้าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นจริง... อาประจักษ์ก็คงเป็นเด็กโข่งที่เอาแต่แย่งขนมคนอื่นกินมาตลอดสามสิบปี จนลืมดูไปว่า... เจ้าของที่ดินตัวจริงเขาย้ายชื่อออกจากโฉนดไปตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วค่ะ" รอยยิ้มบนใบหน้าของท่านประจักษ์แข็งค้างทันที ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความโกรธจัด กรรมการคนอื่นๆ ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันทีด้วยความไม่พอใจ "ปากดีนักนะนังเด็กเนรคุณ!" กรรมการคนที่สองตบโต๊ะลั่น "แกมันก็แค่หลานสาวที่ถูกเก็บมาเลี้ยงเพื่อใช้แต่งงานแลกหุ้น! อย่าลืมสิว่าแกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเซ็นเชกด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีมติจากพวกเรา!" ลินินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัดอีกครั้ง เธอยกนิ้วขึ้นเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ตึก... ตึก... ตึก... มันคือเสียงแห่งความกดดันที่ค่อยๆ บีbคัดลมหายใจของทุกคนให้สั้นลง ด้านหลังของลินิน ภัทรในชุดสูทสีเข้มและแว่นตากันแดดสีชาทอดมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสุขุม มือหนาทั้งสองข้างประสานกันไว้ที่ด้านหน้า ท่าทีนิ่งสงบดั่งภูเขาหิน แต่ออร่าความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจนบอดี้การ์ดฝั่งตรงข้ามไม่กล้าแม้แต่จะสบตา "มติจากพวกคุณเหรอคะ?" ลินินเอ่ยพลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอหันไปสบตากับท่านประจักษ์ตรงๆ "น่าเสียดายจังนะคะที่มติของพวกคุณ... มันใช้ไม่ได้ผลกับ 'เจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุด' ของบริษัทเราอีกต่อไปแล้ว" "เธอหมายความว่ายังไง!" ท่านประจักษ์ตวาดลั่น หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความตื่นตระหนก ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างของเลขานุการส่วนตัวของท่านประจักษ์วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าซีดเผือดราดด้วยหยเหงื่อกาฬ "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงละล่ำละลักดังขึ้น "บัญชีของบริษัท... บัญชีหลักถูกอายัดโดยกลุ่มทุนต่างชาติ และ... และหุ้น 51% ของเราถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในเวลาเพียงสามนาทีที่ผ่านมาครับ!" สิ้นคำพูดนั้น ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้องประชุม ทุกคนหน้าถอดสี ท่านประจักษ์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนร่างสั่นเทา ชี้หน้าลินินด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด "แก... แกทำอะไรลงไป! เป็นไปไม่ได้! ใครมันจะมีเงินทุนมหาศาลขนาดนั้นเพื่อซื้อบริษัทใกล้เจ๊งอย่างเรา!" ลินินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงสูงโปร่งภายใต้ชุดสูทหรูดูทรงอำนาจขึ้นมาทันที เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ชายสูงวัยทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อก... ก๊อก... ทุกก้าวคือการกดดันจนท่านประจักษ์ต้องถอยหลังกรูด เธอหยุดยืนตรงหน้าประธานอาวุโส โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ก็เงินส่วนตัวของฉันเองค่ะ... อาประจักษ์" ลินินเหยียดยิ้มเย็นชา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของอดีตผู้ทรงอิทธิพล "ยินดีต้อนรับสู่บริษัทของฉันนะคะ... อดีตท่านประธาน" เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง สะบัดหน้าหันหลังให้กลุ่มบอร์ดบริหารที่ตอนนี้ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะส่งสัญญาณให้ภัทรเดินตามออกไป ทว่า... ก่อนที่ลินินจะก้าวพ้นประตูห้องประชุม เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของภัทรก็แผดเสียงดังขึ้น ภัทรกดรับสาย ฟังข้อความเพียงไม่กี่วินาที ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยมาตลอดกลับขมวดมุ่นอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก เขารีบก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "คุณลินินครับ... ทางสนามบินเพิ่งแจ้งมาว่า 'บุคคลปริศนา' ที่ถือครองหุ้นอีก 49% ที่เหลือ ซึ่งเราตามหาตัวมานาน... เพิ่งแลน딩เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลงที่นี่แล้วครับ และคนๆ นั้นกำลังเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเองครับ" ลินินชะงักฝีเท้า เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก ใครกันที่มีอำนาจเหนือกว่าเธอในเกมนี้? ประตูลิฟต์ที่อยู่สุดทางเดินค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายปริศนาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวออกมา... และใบหน้านั้น ก็ทำให้ลมหายใจของลินินสะดุดกะทันหัน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของเค้กวานิลลานะคะ