โต้กลับด้วยความจริง

“หลักฐานชิ้นนี้... ยิ่งกว่าคำสารภาพเสียอีกนะคะ คุณป้า” เสียงหวานเย็นเยียบของลินินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลวรโชติเมธี แสงไฟจากจอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมาฉายภาพประวัติการโอนเงินและรอยนิ้วมือดิจิทัลที่เชื่อมโยงตรงไปยังบัญชีลับของ ‘กิ่งกาญจน์’ ผู้ที่เป็นได้ทั้งป้าแท้ๆ และงูพิษที่จ้องจะฉกกัดเธอมาตลอดหลายปี กิ่งกาญจน์หน้าซีดเผือด มือที่ถือแก้วไวน์สั่นระริกจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอกเปื้อนพรมราคาแพง “ลินิน... นี่แกกำลังทำอะไร! แกกล้าใส่ร้ายผู้ใหญ่ด้วยภาพตัดต่อพวกนี้งั้นเหรอ?” “ใส่ร้ายหรือคะ?” ลินินเหยียดยิ้มที่มุมปาก เธอก้าวเท้าสวมส้นสูงแหลมเปรียวเดินวนรอบโต๊ะหินอ่อนราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม ภัทรยืนนิ่งสงบอยู่ด้านหลัง สองมือประสานไว้ที่หน้าท้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บริหารคนอื่นๆ ในห้องด้วยความกดดันที่ทำให้ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง “ระบบความปลอดภัยของเครือข่ายที่เราใช้ ไม่ใช่ระบบกระจอกๆ ที่ใครจะเข้าไปแก้ไขได้นะคะ” ลินินหยุดยืนตรงหน้ากิ่งกาญจน์ สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้เหลือเพียงความเย็นชา “ขอบคุณนะคะที่คุณป้าใจดี พยายามสร้างข่าวปลอมป้ายสีว่าฉันยักยอกเงินบริษัทเพื่อจะเขี่ยฉันออกจากตำแหน่ง แต่น่าเสียดาย... ที่ข้อมูลที่ส่งไปยังสำนักข่าวพวกนั้น มันย้อนกลับมาหาคนส่งเองผ่านการติดตามไอพีแอดเดรสที่ผูกกับรหัสประจำตัวพนักงานของคุณป้าโดยตรง” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดใจ ผู้ถือหุ้นที่เคยเอียงข้างไปทางกิ่งกาญจน์ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ลินินไม่ได้รอให้ใครพูดต่อ เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาสั่งการเพียงครั้งเดียว หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นคลิปบันทึกเสียงสนทนาระหว่างกิ่งกาญจน์กับบรรณาธิการข่าวชื่อดังที่รับเงินใต้โต๊ะมาเพื่อทำลายชื่อเสียงเธอ เสียงของกิ่งกาญจน์ในคลิปชัดเจนและไร้ข้อกังขา—ประโยคที่ว่า *“ทำให้มันพังพินาศ ต่อให้ต้องเอาตำแหน่งประธานมาแลก ฉันก็จะทำ”* ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุม “สนุกไหมคะกับการเล่นเกมที่ตัวเองคุมไม่ได้?” ลินินเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูกสันหลัง “คุณป้าทำลายชื่อเสียงฉันไปกี่ล้าน มูลค่าหุ้นที่ตกลงไปในเช้าวันนี้กี่หมื่นล้าน... เตรียมตัวย้ายไปอยู่ในที่ที่เหมาะสมกับคนอย่างคุณป้าได้เลยนะคะ” ภัทรก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลังกดดันข่มให้กิ่งกาญจน์ต้องถอยหลังจนชนเข้ากับพนักเก้าอี้ เขาไม่ได้เอ่ยคำใด แต่นั่นกลับน่ากลัวกว่าคำขู่ใดๆ ในโลก “ลินิน! แกอย่าลืมนะว่าถ้าไม่มีฉัน แกก็เป็นแค่เด็กกำพร้าที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ตาย!” กิ่งกาญจน์แผดเสียงด้วยความคลั่งแค้น หวังจะใช้ความดราม่าเข้าสู้ ลินินหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “เด็กกำพร้าที่กำลังจะยึดบริษัทคืนจากมือปลิงอย่างคุณป้ายังไงล่ะคะ... อ้อ แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องทนายนะคะ ฉันเตรียมทีมที่ดีที่สุดไว้ให้แล้ว และหวังว่าคุณป้าจะยังมีเงินเหลือพอจะจ่ายค่าจ้างพวกเขาหลังจากที่ฉันฟ้องเรียกค่าเสียหายฐานหมิ่นประมาทและยักยอกทรัพย์” “แกมันปีศาจ!” กิ่งกาญจน์ตวาด “ปีศาจก็แค่ชื่อเรียกของคนที่ฉลาดกว่าคุณป้ามากพอที่จะไม่ถูกจูงจมูกไงคะ” ลินินหันไปหาภัทร “จัดการพาแขกที่ไม่ได้รับเชิญออกไปได้แล้วค่ะ ฉันเริ่มเบื่ออากาศแถวนี้แล้ว” ภัทรพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะผายมือไปยังประตู ทว่าก่อนที่กิ่งกาญจน์จะทันได้ก้าวขาออกไป เสียงการแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของทุกคนในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับนัดหมาย ทุกสายตาจับจ้องไปที่หน้าจอของตนเอง ก่อนจะเปลี่ยนจากความตกตะลึงเป็นความหวาดกลัว “เกิดอะไรขึ้น...” ใครบางคนพึมพำ ลินินขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้แต่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมระบบการแจ้งเตือนทั่วทั้งตึกถึงดังขึ้นพร้อมกัน ภัทรขยับตัวเข้ามาใกล้ ปกป้องเธอไว้ในอาณัติ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าต่างกระจกบานยักษ์ที่มองเห็นวิวใจกลางเมือง ด้านนอก... ท้องฟ้าสีครามถูกบดบังด้วยเงาดำขนาดมหึมา เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนห้าลำบินวนเหนือตึก ก่อนที่เสียงระเบิดของประตูห้องประชุมจะดังขึ้นพร้อมกับชายในชุดสูทสีดำสนิทกว่าสิบคนก้าวเข้ามา ทุกคนต่างติดอาวุธครบมือ และที่สำคัญ... บนปกเสื้อของพวกเขามีสัญลักษณ์ที่ไม่มีใครในที่นี้กล้าปฏิเสธว่าไม่รู้จัก สัญลักษณ์ของ ‘ตระกูลอัครมหาศาล’ ผู้อยู่เบื้องหลังอำนาจการเงินทั้งหมดของประเทศที่เงียบหายไปนานกว่าทศวรรษ ชายร่างสูงผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าลินิน ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้ลินินรู้สึกว่า เกมที่เธอเล่นมาตลอดนั้นเป็นเพียงแค่บทนำของโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่กำลังจะเริ่มขึ้นจริงๆ “คุณลินิน วรโชติเมธี...” เสียงเขาทุ้มต่ำและทรงอำนาจ “ทางเรามีเรื่องจะแจ้งให้ทราบเกี่ยวกับการเป็น ‘ทายาทคนสุดท้าย’ ที่คุณเพิ่งจะขุดคุ้ยเจอมานั่น... ดูเหมือนว่าสิ่งที่คุณคิดว่าตัวเองครอบครองอยู่ จะไม่ใช่สมบัติ แต่เป็น ‘พันธะสัญญาเลือด’ ที่คุณไม่มีทางหนีพ้นนะคะ” ภัทรชักอาวุธออกมาทันที ลินินยืนนิ่งดั่งรูปสลัก แต่ในใจเธอกลับเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะเมื่อชายคนนั้นยื่นเอกสารตราประทับสีแดงสดมาให้ เธอก็รู้ทันทีว่า... เธอตกหลุมพรางที่ลึกและอันตรายยิ่งกว่าการแย่งชิงสมบัติของครอบครัวเสียอีก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มเผยโฉมหน้าอันน่าสะพรึงกลัวนะคะ!