ชัยชนะที่น่ารังเกียจ

“เสียงหัวเราะของท่านรองประธานเมื่อครู่ ดูจะดังเกินไปหน่อยนะคะสำหรับคนที่กำลังจะกลายเป็นบุคคลล้มละลาย” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของลินินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องประชุมใหญ่ ร่างระหงในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีขาวสะอาดตา เธอก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างกับชายหนุ่มผู้มาใหม่—ภัทร บอดี้การ์ดส้นสูงที่ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่คือมันสมองเบื้องหลังจักรวรรดิการเงินที่ใครหลายคนคาดไม่ถึง สายตาทุกคู่ในห้องประชุมต่างเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ประธานกรรมการบริหารและกลุ่มผู้ถือหุ้นเก่าแก่ที่เคยร่วมมือกันกดขี่ลินิน ต่างอ้าปากค้างจนแทบจะกลืนคางตัวเองลงไปเมื่อได้ยินตัวเลข 'ห้าหมื่นล้าน' หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มที่พวกมันเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่ 'บอดี้การ์ดตกอับ' “มะ... เป็นไปไม่ได้!” เสียงของอดีตท่านรองประธานสั่นเครือ ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับ “แกเป็นใครกันแน่... แกมันก็แค่ไอ้เด็กไร้หัวนอนปลายเท้าที่เกาะผู้หญิงกินไม่ใช่หรือไง!” ภัทรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนมุมปากของเขากลับมีความเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณเพียงครั้งเดียว ประตูห้องประชุมบานมหึมาก็ถูกผลักเปิดออกโดยทีมทนายความระดับประเทศและเจ้าหน้าที่พิทักษ์ทรัพย์สินในชุดสูทรัดกุมกว่ายี่สิบชีวิต พร้อมกับเอกสารกองมหึมาที่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังสนั่น “เกาะผู้หญิงกินอย่างนั้นเหรอคะ?” ลินินทวนคำด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก เธอโน้มตัวลงใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนเอกสารสัญญาเงินกู้ฉบับจริงที่ประทับตราโลโก้ธนาคารระดับโลก “ตาสว่างเสียทีเถอะค่ะคุณอา... หนี้สินทั้งหมดที่บริษัทนี้แบกรับไว้เพื่อพยายามเขี่ยดิฉันให้พ้นทาง แท้จริงแล้วถูกปล่อยกู้ผ่านกองทุนลับที่ดิฉันและภัทรเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว!” ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา เสียงอุทานด้วยความตกใจและเสียงทุบโต๊ะดังระงม ผู้บริหารหลายคนถึงกับทรุดฮวบนั่งลงกับเก้าอี้ด้วยความหมดแรง เมื่อตระหนักได้ว่าอำนาจที่พวกเขาเคยใช้ข่มเหงรังแกหญิงสาวมาตลอดหลายเดือน แท้จริงแล้วเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกชักใยโดยคนที่พวกเขาเหยียดหยามว่าเป็น 'เศษสวะ' เท่านั้น ลินินกวาดสายตามองหน้าทีละคนด้วยความรู้สึกสะใจอย่างที่สุด ความเจ็บปวด ความอับอาย และหยาดน้ำตาในอดีตที่ครอบครัวนี้เคยหยิบยื่นให้ บัดนี้มันถูกชำระสะสางจนหมดสิ้นด้วยดอกเบี้ยที่สาสมยิ่งกว่า “ส่วนคุณ...” ลินินหันขวับไปสบตากับอดีตท่านรองประธานที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก “ในฐานะผู้บริหารที่ทุจริตและสร้างความเสียหายแก่บริษัท เก้าอี้ตัวนั้นของคุณ หมดสิทธิ์แม้แต่จะนั่งหายใจต่อในตึกนี้แล้วค่ะ เชิญค่ะ... ออกไปจากบริษัทของดิฉันได้แล้ว” “แก! นังตัวดี ฉันจะฟ้อง... ฉันจะแจ้งความ!” อดีตท่านรองประธานแผדเสียงกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายามจะพุ่งตัวเข้ามาทำร้ายลินินด้วยความเคียดแค้น แต่ทว่า... ช้าเกินไป ภัทรเคลื่อนไหวราวด้านสายฟ้าแลบ มือหนาคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ก่อนจะบิดล็อกไปด้านหลังด้วยความรุนแรงเพียงนิดเดียว จนเกิดเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างท้วมของอดีตท่านรองประธานถูกกดลงแนบกับพื้นห้องประชุมอย่างไร้ศักดิ์ศรี “อย่าบังอาจมาแตะต้องภรรยาของผม” ภัทรกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาดุดันคู่นั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ทำเอาทุกคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง การ์ดรักษาความปลอดภัยกรูเข้ามาหิ้วปีกชายผู้เคยยิ่งใหญ่ลากถูออกไปจากห้องประชุมอย่างไร้ความปรานี เสียงโวยวายค่อยๆ เงียบหายไปตามทางเดิน เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่น่าเกรงขามและบรรยากาศแห่งชัยชนะที่อบอวลไปทั่วทุกตารางเมตร ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับความหอมหวานของชัยชนะครั้งแรก เธอยืดอกขึ้นอย่างสง่างามสมฐานะผู้กุมบังเหียนตัวจริง ก่อนจะหันมาสบตากับชายหนุ่มข้างกายที่ส่งยิ้มอ่อนโยนกลับมาให้ ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะผ่อนคลายลงนั้นเอง— เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของภัทรก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ภัทรขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีอย่างเห็นได้ชัด เขากดรับสายโดยไม่ลังเล และประโยคแรกที่ปลายสายรายงานเข้ามา ก็ทำเอาลมหายใจของทั้งคู่เกือบสะดุด *“ท่านประธานครับ... ระบบรักษาความปลอดภัยหลักของเครือข่ายทั้งหมดถูกเจาะจากภายนอก และตอนนี้... เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของตระกูลใหญ่ฝั่งศัตรู กำลังบินลงจอดบนดาดฟ้าตึกเราแล้วครับ!”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมสะใจไปกับลินินในตอนนี้นะคะ