กฎเหล็กของบอดี้การ์ด

เสียงใบพัดขนาดมหาสถาปัตย์ของเฮลิคอปเตอร์รุ่นท็อปจากตระกูลอริราชพ่าย กวาดกระแสลมรุนแรงจนกระจกนิกรีนหนาเตอะบนชั้นเพนต์เฮาส์สั่นสะเทือนระรัว เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบวาววับสะท้อนกับใบหน้าคมคายที่ไร้ความตื่นตระหนกของภัทร ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีกรมท่าขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อบังร่างของลินินไว้เบื้องหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าแววตาของบอดี้การ์ดหนุ่มกลับคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งถูกลับ "ระบบป้องกันถูกบล็อกภายในสามวินาที... ฝั่งนั้นไม่ได้มาแค่ขู่ค่ะท่านประธาน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความสุขุม ไร้ซึ่งร่องรอยความหวาดกลัว แม้ว่าเบื้องล่างในจอเรดาร์จะปรากฏกลุ่มบอดี้การ์ดติดอาวุธครบมือไม่ต่ำกว่ายี่สพคนกำลังก้าวเท้าออกจากลิฟต์ฉุกเฉินที่ถูกOverrideเข้ามาอย่างอุกอาจ ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนเรียวปากเคลือบลายสกินสีแดงเข้ม เธอหมุนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงหูฉี่กลับมาเผชิญหน้ากับความโกลาหลด้วยท่าทีเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก มือเรียวยาวหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน ราวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเป็นเพียงแค่การแสดงละครสัตว์ฉากหนึ่งเท่านั้น "ตระกูลพงศ์ภัทรธาดาคงคิดว่าฉันเป็นเด็กน้อยที่ยังวิ่งเล่นเก็บเศษดินสินะคะ ถึงได้กล้าส่งคนบุกเข้ามาถึงห้องทำงานส่วนตัวแบบนี้" ดวงตากลมโตฉายแววอำมหิตวาววับ "ดี... ในเมื่อพวกมันอยากเห็นความพังพินาศนัก ฉันก็จะจัดให้" ปัง! ประตูบานคู่หน้าห้องทำงานถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล เศษไม้ราคาแพงกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'กวิน' ทายาทคนโตแห่งตระกูลคู่อริ ใบหน้าหล่อเหลาแต่บิดเบี้ยวด้วยความริษยาและชัยชนะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหยัน โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสี่นายประกบข้างซ้ายขวา "ไงลินิน... ประธานบริษัทอสังหาฯ หมื่นล้านที่ใครๆ ก็เลียแข้งเลียขา ดูท่าทางเธอจะนั่งเก้าอี้นี้ได้ไม่นานเท่าไหร่หรอกนะ" กวินกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของภัทรที่ยืนนิ่งสงบเป็นเงาตามตัวอยู่เบื้องหลังหญิงสาว "อ๋อ... นี่สินะ บอดี้การ์ดส้นสูงราคาแพงที่เธอจ้างมาคุ้มกะลาหัว หึ หน้าตาใช้ได้นี่... สนใจเปลี่ยนนายจ้างมาอยู่กับฉันไหมล่ะ ฉันให้เงินเดือนเธอเป็นสิบล่ากว่าที่ผู้หญิงคนนี้จ่ายให้สามเท่า" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงจนแทบหายใจไม่ออก ภัทรไม่ได้แสดงสีหน้าโกรธเคืองหรือไหวติ่งใดๆ เขายังคงยืนตัวตรง สง่างาม และเว้นระยะห่างจากลินินในองศาที่พร้อมจะปลิดชีพผู้บุกรุกได้ภายในเสี้ยววินาที "ท่านประธานคะ..." ภัทรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไร้ความตื่นเต้น "ตามกฎเหล็กข้อที่สี่ของบอดี้การ์ดส่วนตัว... ห้ามมิให้ผู้บุกรุกที่มีกลิ่นอายความสกปรกเข้ามาหายใจในรัศมีสามเมตรจากตัวนายจ้าง" สิ้นคำพูดนั้น ภัทรก็ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างพร้อมเพรียง ทว่าลินินกลับยกมือขึ้นแตะที่แขนเสื้อสูทของเขาเบื้องเบา เป็นการส่งสัญญาณหยุดยั้งความรุนแรงชั่วขณะ ดวงตาคู่คมของลินินหันมาสบตากับบอดี้การ์ดหนุ่ม ระยะห่างระหว่างเธอกับเขานั้นใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายอันตราย ภัทรขีดเส้นแบ่งระหว่างงานกับความรู้สึกส่วนตัวไว้อย่างชัดเจนเสมอ แววตาของเขาที่มองมาไม่มีความอ่อนหวานเจือปน มีเพียงความภักดีและหน้าที่... แต่มันกลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของลินินกระตุกวูบอย่างประหลาด "ภัทร... นายกำลังสอนฉันเหรอคะว่าควรจัดการกับขยะพวกนี้ยังไง" ลินินกระซิบเสียงแผ่ว แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "เปล่าครับท่านประธาน... ผมแค่ทำตามหน้าที่" ภัทรตอบกลับด้วยสรรพนามที่เป็นทางการและน้ำเสียงที่เว้นระยะห่างอย่างเคร่งครัด "และหน้าที่ของผมในตอนนี้ คือการเคลียร์พื้นที่ให้สะอาดก่อนที่กาแฟถ้วยโปรดของคุณจะหายร้อน" กวินหน้าเสียทันทีที่ถูกเมินราวกับเป็นธาตุอากาศ ความโกรธพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นังสารเลว! ปากดีนักนะ! พวกแก... จัดการมันให้หมด หักขาอีผู้หญิงคนนี้ก่อน แล้วค่อยลากตัวมันไปเซ็นโอนหุ้นทั้งหมดให้ฉัน!" บอดี้การ์ดร่างยักษ์สี่นายพุ่งเข้ามาพร้อมกันด้วยความเร็วระดับนักฆ่ามืออาชีพ แรงลมจากการเคลื่อนไหวทำให้เอกสารบนโต๊ะปลิวว่อน ทว่าก่อนที่หมัดเหล็กจะทันได้เฉียดกายลินินแม้แต่น้อย ร่างของภัทรก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี ควับ! เพล้ง! เสียงกระดูกหักดังสนั่นประสานกับเสียงเศษแก้วแตกกระจาย ภัทรเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าที่งดงามราวกับนักเต้นบัลเลต์บนลานประหาร ขาเรียวยาวในรองเท้าหนังขัดมันเตะเสยเข้าที่คางของบอดี้การ์ดคนแรกจนลอยละลิ่ว ก่อนจะหมุนตัวศอกกลับกระแทกชายโครงคนที่สองจนทรุดฮวบคราบพื้นในชั่วพริบตา ความรวดเร็ว เด็ดขาด และไร้ความปรานี ทำให้กวินที่ยืนยันชัยชนะเมื่อครู่ถึงกับหน้าซีดเผือก ถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับมุมผนัง "นะ... แก... แกเป็นใครกันแน่!" กวินเสียงสั่นเครือ ชี้หน้าบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนจัดเนกไทของตัวเองให้อย่างเรียบร้อยโดยไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ภัทรไม่ตอบคำถามนั้น เขาย่างสามขุมเข้าไปหากวินทีละก้าวอย่างกดดัน ความสูงและออร่าที่แผ่ออกมาทำให้ทายาทตระกูลดังรู้สึกราวกับตัวหดเหลือเพียงมดปลวก ลินินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นกอดอกมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ "คุณกวินคะ..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "คุณคงลืมไปว่า... ก่อนที่คุณจะเข้ามาเหยียบตึกนี้ ฉันได้ส่งทีมกฎหมายไปยึดอสังหาฯ ทั้งหมดเจ็ดแห่งของตระกูลคุณเรียบร้อยแล้วค่ะ" กวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด "เธอ... เธอพูดว่าอะไรนะ!" "และตอนนี้..." ลินินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้บอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนคุมเชิงอยู่ ราวกับเสือสาวที่กำลังคุมเกม "บัญชีธนาคารทั้งหมดของตระกูลพงศ์ภัทรธาดา ถูกอายัดโดยระบบส่วนกลางของฉันเรียบร้อยแล้วเช่นกันค่ะ" ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังกัดกินสติของกวิน เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของเขาก็แผดเสียงดังลั่น กวินรีบควักมันขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา กดรับสายท่ามกลางสายตาเยพันของลินินและภัทร "ฮะ... ฮัลโหล! ว่ายังไงนะ พ่อ! พูดอะไรนะ หุ้นร่วงติดฟลอร์เหรอ! แล้วธนาคารโทรมาบอกว่าอะไรนะ... ล้มละลายงั้นเหรอ! เป็นไปได้ยังไง!" กวินทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น น้ำหน้าซีดเผือกจนแทบไม่เหลือสีเลือด โทรศัพท์มือถือร่วงหลุดจากมือกระแทกพื้นกระจาย ลินินก้มมองชายหนุ่มผู้เคยเหยียดหยามเธอในอดีตด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เธอยื่นมือไปแตะที่ไหล่กว้างของภัทรเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ถอยออกมาก่อน "ยินดีด้วยนะคะคุณกวิน... ที่ได้สัมผัสความรู้สึกของการเป็น 'ตัวตลก' อย่างแท้จริง" ลินินแย้มยิ้มหวานหยด "เชิญกลับออกไปทางเดิมได้เลยค่ะ... อ้อ ฝากบอกคุณพ่อของคุณด้วยนะคะ ว่าค่าเสียหายสำหรับกระจกที่แตกและประตูที่พัง เดี๋ยวฉันจะส่งบิลไปเก็บที่หลุมศพของตระกูลพวกคุณเอง" กวินกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองสุดขีด เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล หันหลังวิ่งหนีออกไปจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความอัปลักษณ์ที่ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ลินินกำลังจะหันกลับไปสั่งงานต่อ ภัทรกลับคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้ด้วยแรงที่มากกว่าปกติเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบกลับไหวระริกด้วยอารมณ์บางอย่างที่ยากจะคาดเดา "ท่านประธานครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูของเธอ ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง "เมื่อครู่... คุณละเมิดกฎเหล็กข้อที่หนึ่งของผม" ลินินชะงัก เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "กฎข้อที่หนึ่งอะไรของคุณคะ ภัทร?" ภัทรโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แววตาดุดันและลุ่มลึกจนทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ "ห้ามเข้าใกล้ตัวผมในระยะประชิดเกินหนึ่งคืบ... เว้นแต่ว่าคุณจะมี 'ข้อแลกเปลี่ยน' ที่คุ้มค่าพอที่จะทำให้ผมยอมทำลายกฎนั้นด้วยตัวเองครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้นะคะ!