พยานคนสุดท้าย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกของห้องเก็บศพใต้ดินโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความจริงที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงสเตนเลสเบื้องหน้า รินรดากำแฟ้มเอกสารในมือจนยับยับ ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยภายใต้ถุงมือยางสีขาว แสงไฟนีออนสีนวลสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณของ "ประจักษ์" อดีตเสมียนบัญชีผู้กุมกุญแจดอกสุดท้ายของคดีทุจริตงบประมาณวิจัยยา ดวงตาของคนตายเบิกโพลงค้างราวกับกำลังหวาดกลัวเงาของมัจจุราชที่คืบคลานเข้ามาในความมืด รอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำรอบลำคอและรอยเข็มปริศนาที่ข้อพับแขนคือคำตอบที่ชัดเจนว่า การเสียชีวิตครั้งนี้ไม่ใช่โรคหัวใจล้มเหลวตามที่รายงานฉบับแรกพยายามบิดเบือน "คุณมาช้าไป... หรือบางที เขารู้ว่าคุณกำลังจะมา จึงชิงตัดหน้าไปก่อนหนึ่งก้าว" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง นพ.ธีร์ธัช ก้าวออกมาจากเงาสลัว เสื้อกาวน์สีขาวของเขาดูตัดกับบรรยากาศอันน่าสยดสยอง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะคู่นั้นมองพยานปากเอกที่กลายเป็นศพด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ไม่มีร่องรอยความตกใจ มีเพียงความนิ่งงันที่น่าขนลุก รินรดาหันขวับไปมองชายหนุ่ม แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดทนายความสาวผู้สุขุม "ฝีมือคนในสถาบันของคุณสินะคะ, คุณหมอธีร์ธัช? ประจักษ์กำลังจะติดต่อฉันเพื่อมอบหลักฐานตัวจริง... และเขาก็ต้องมาจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในเขตพื้นที่รับผิดชอบของคุณพอดี ช่างเป็นความบังเอิญที่ไร้ที่ติเสียจริง" ธีร์ธัชไม่โกรธ เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันโดยปริยายจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปลายรองเท้าของเธอเกือบชนเข้ากับล้อรถเข็นศพ แต่แพทย์หนุ่มกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความเร็วดุจสัตว์นักล่า แรงบีบไม่มากนักแต่มั่นคงพอที่จะตรึงเธอให้อยู่กับที่ "ระวังคำพูดด้วยค่ะ, รินรดา" ธีร์ธัชโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่แฝงความเยียบเย็นข้างใบหูของเธอ "การกล่าวหาลอยๆ โดยไม่มีหลักฐาน ไม่สมกับที่เป็นทนายความมือหนึ่งเลยสักนิด... อีกอย่าง ถ้าฉันอยากให้เขาตายจริงๆ ฉันคงไม่ปล่อยให้หลักฐานสำคัญชิ้นสุดท้ายรอดพ้นสายตาไปได้หรอก" รินรดาสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายและกลิ่นอายความตายที่ลอยอบอวล "คุณหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า..." ธีร์ธัชละมือออกอย่างช้าๆ แล้วหยิบบัตรสมาร์ทการ์ดสีดำสนิทออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ยื่นมันมาตรงหน้าเธอ "คนที่ฆ่าประจักษ์ไม่ได้ต้องการแค่ปิดปาก แต่พวกมันกำลังตามหา 'สิ่งนั้น' ที่ประจักษ์ซ่อนไว้ก่อนตาย และฉันแน่ใจว่าคุณเองก็คงไม่อยากให้มันตกไปอยู่ในมือของคนที่อยู่เบื้องหลังความตายครั้งนี้" รินรดามองบัตรในมือของเขา สลับกับใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงนัยยะลึกซึ้งของศัลยแพทย์หนุ่ม สมองของเธอประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว นี่คือหลุมพรางที่เขาสร้างขึ้น หรือคือทางรอดเดียวที่เธอเหลืออยู่กันแน่? ในโลกสีเทาใบนี้ เส้นแบ่งระหว่างความยุติธรรมกับผลประโยชน์มันเลือนรางเสียจนน่ากลัว แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดิมพัน ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะเอื้อมไปแตะบัตรสมาร์ทการ์ดค่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนและแสงไฟฉายที่สาดส่องผ่านกระจกฝ้าของห้องเก็บศพ "ตำรวจกองปราบ! ทุกคนอยู่ในความสงบ ห้ามขยับ!" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใครบางคนจงใจแจ้งตำรวจเพื่อให้เธอติดกับในที่เกิดเหตุพร้อมกับศพของพยานคนสำคัญ! ธีร์ธัชหรี่ตาลง รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป ความตื่นตระหนกไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของเขาแม้แต่วินาทีเดียว ชายหนุ่มคว้าข้อมือเธออีกครั้งด้วยแรงที่เด็ดขาดกว่าเดิม ร่างสูงดึงรินรดาให้พุ่งหลบเข้าไปในตู้เก็บศพสเตนเลสช่องสุดท้ายที่ว่างเปล่า ความมืดมิดและไอเย็นยะเยือกโอบล้อมทั้งคู่ทันทีที่ประตูเหล็กถูกปิดลงจนสนิท เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูห้องพอดี หัวใจของรินรดากระหน่ำรัวราวมันจะทะลุออกมานอกอก ไออุ่นจากร่างกายของธีร์ธัชที่แนบชิดอยู่เบื้องหลังในพื้นที่แคบๆ สร้างความปั่นป่วนที่แปลกประหลาดท่ามกลางสถานการณ์ความเป็นความตาย ปลายนิ้วของเขาแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของเธอ เป็นเชิงสั่งให้เงียบกริบ ขณะที่ดวงตาคู่คมในความมืดกำลังจ้องมองเธอด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก—ประกายของผู้ล่าที่กำลังสนุกกับการเล่นเกมซ่อนหาบนกองเลือด และในความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้นนั้นเอง ปลายนิ้วมืออีกข้างของธีร์ธัชที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง ก็ค่อยๆ เลื่อนเข้ามาสอดประสานเข้ากับฝ่ามือของเธอ พร้อมกับแรงบีบกระชับที่ส่งผ่านความหมายลึกลับบางอย่าง... บัตรสมาร์ทการ์ดสีดำสนิทถูกส่งต่อมาอยู่ในอุ้งมือของเธอแล้ว พร้อมกับกระดาษโน้ตชิ้นเล็กๆ ที่แนบมาด้วย เมื่อเธอก้มลงมองตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ในความมืดจางๆ เลือดในกายของเธอก็แทบจะเย็นเฉียบลงทันที *“ฆาตกรตัวจริง... อยู่ในรายชื่อผู้บริจาคเงินให้มูลนิธิของคุณเอง”* — เงาจันทราลี้ลับ