เดิมพันสูงลิ่ว

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาคมคายของหลอดไฟนีออนสีขาวนวล มันไม่ใช่แค่สำนวนฟ้องร้องคดีละเมิดสิทธิ์หรือความรับผิดทางแพ่งทั่วไป แต่มันคือใบอนุญาตให้รินรดากระโดดลงไปในกองเพลิงที่เธออาจไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้อีก "คุณกำลังเล่นกับไฟกองใหญ่ที่สุดในประเทศนะคะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยยิ้มหยันจางๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงาน แพทย์ชายธีร์ธัชก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นหนังสือ แสงไฟจากภายนอกหน้าต่างตึกสูงระฟ้าทาบทับลงบนกรอบหน้าคมคายที่ดูราวกับรูปสลักหินอ่อน ทว่าแววตานั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่เธอคุ้นเคยดี—แรงกดดันแบบเดียวกับที่พรากครอบครัวของเธอไปเมื่อสิบปีก่อน รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอยังคงจดจ่ออยู่กับการจรดปลายปากกาหมึกซึมลงบนกระดาษคำร้องขอรื้อฟื้นคดี ความเงียบในห้องทำงานทนายความยามเที่ยงคืนหนักอึ้งเสียจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นกระหน่ำเป็นจังหวะ "ไฟกองนี้ไม่ได้เผาแค่ฉันคนเดียวหรอกค่ะ คุณหมอธีร์ธัช" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เฉียบคมราคมมีดโกน เธอยกเอกสารแผ่นสุดท้ายขึ้นอ่านทวนซ้ำอีกครั้งด้วยสายตาที่ไร้ความลังเล "ถ้าฉันลุกเป็นจุล ฉันก็มั่นใจว่าความลับเน่าเฟะในสถาบันวิจัยของคุณจะต้องมอดไหม้จนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าเช่นกัน" ธีร์ธัชหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลแต่น่าขนลุก เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนได้กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความสะอาดแบบห้องผ่าตัด ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงใช้มือสองข้างท้าวขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของเธอ ดวงตาคมกริบกวาดมองแววตาดื้อรั้นของทนายความสาวด้วยความรู้สึกสนุกสนานปนสมเพช "คุณกำลังเอาอนาคต ใบประกอบวิชาชีพ และชีวิตที่เหลืออยู่ไปเดิมพันกับคดีที่ไม่มีทางชนะ" ธีร์ธัชกระซิบชิดริมหูด้านขวา น้ำเสียงของเขาลดต่ำลงจนกลเป็นการกระซิบกระซาบที่สั่นประสาท "ศาลฎีกาปฏิเสธคำร้องนี้ไปแล้วถึงสามครั้ง คุณคิดว่าเอกสารแผ่นเดียวที่คุณถืออยู่ จะพลิกกระดานของคนที่มีอำนาจคุมเศรษฐกิจครึ่งประเทศได้งั้นหรือคะ ทนายรินรดา?" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความสั่นไหวในอก เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ปลายเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือใต้โต๊ะจนเจ็บแปลบเพื่อเรียกสติ เธอยอมรับว่าความจริงที่เขากล่าวมามันโหดร้ายและเป็นจริงยิ่งกว่าสิ่งใด แต่การถอยหลังกลับในตอนนี้ไม่ได้หมายถึงแค่การยอมแพ้ แต่มันหมายถึงการทรยศต่อวิญญาณของผู้บริสุทธิ์ที่ตายไปอย่างอยุติธรรม เธอยืดตัวขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้เสียจนเกือบจะสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดประหลาด—แรงดึงดูดระหว่างนักล่ากับเหยื่อที่สลับขั้วกันไปมาในทุกวินาที "ฉันไม่ได้เดิมพันด้วยอนาคตค่ะ" รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่หาดูได้ยาก ดวงตากลมโตเป็นประกายวับวาวด้วยความท้าทาย "ฉันกำลังเดิมพันด้วยศีลธรรมชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ของคนอย่างคุณต่างหาก... คุณหมอ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน ธีร์ธัชชะงักไปเล็กน้อย แววตาที่เคยพินิจพิเคราะห์และควบคุมเกมมาตลอดกลับไหววับด้วยความประหลาดใจชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากจะกลับมาปรากฏบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง รอยยิ้มที่ลึกซึ้งและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "น่าสนใจ..." ศัลยแพทย์หนุ่มพึมพำแผ่วเบา นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปแตะลงบนมุมกระดาษคำร้องที่เธอเพิ่งเซ็นชื่อลงไป "ถ้าคุณกล้าเล่นเกมเดิมพันสูงขนาดนี้ ผมก็ยินดีจะเป็นคนแจกไพ่ใบสุดท้ายให้คุณเอง" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินนอกห้องทำงาน เสียงนั้นหยุดลงที่หน้าประตูบานทึบ ตามด้วยเสียงเคาะสามครั้งที่ดังก้องกังวานและสร้างความตกใจให้แก่ทั้งสองคนในห้อง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที ธีร์ธัชถอนมือออกจากโต๊ะแล้วยืนตรง ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ขณะที่รินรดานิ่วหน้าด้วยความสงสัยยามเมื่อมองไปที่นาฬิกาแขวงผนัง—เวลานี้ตีหนึ่งสิบห้า ไม่มีลูกความคนไหนเดินทางมาถึงสำนักงานทนายความกลางดึกสงัดเช่นนี้ ประตูกระจกฝ้าค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดโค้ทกันฝนสีดำเปียกชุ่มก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นคาวสนิมบางเบาลอยมาแตะจมูก บุคคลนั้นก้มหน้าซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีเข้ม ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเปื้อนคราบโคลนมาวางกระแทกบนโต๊ะทำงานตรงหน้าของรินรดา "ฉันคิดว่าคุณน่าจะอยากเห็นสิ่งนี้ ก่อนที่คดีนี้จะถูกปิดตายโดยสมบูรณ์ในเช้าพรุ่งนี้ค่ะ ทนายรินรดา" น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่บุคคลปริศนาเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลึกยาวพาดผ่านดวงตาซ้าย—มันคือพยานปากเอกที่ตำรวจแถลงการณ์ว่าเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ไปเมื่อสามเดือนก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมิดและบาดแผลเหล่านี้ด้วยกันนะคะ — เงาจันทราลี้ลับ