คำโกหกที่งดงาม

กระดาษแผ่นนั้นบางเบาราวกับขนนก ทว่ากลับมีน้ำหนักมากพอที่จะกดทับออกซิเจนทั้งหมดในห้องประชุมเล็กๆ ให้เจือจางลงจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากวาดสายตาอ่านตัวอักษรบนเอกสารบันทึกการเบิกจ่ายเวชภัณฑ์พิเศษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลายมือชื่อที่ปรากฏอยู่มุมล่างขวาไม่ได้เป็นของใครอื่นไกล แต่มันคือชื่อของ "ปรเมศร์" หุ้นส่วนอาวุโสและผู้มีพระคุณที่เปรียบเสมือนเสาหลักของสำนักงานทนายความที่เธอเติบโตมา... คนที่เธอมอบความไว้วางใจให้เป็นดั่งเงาตามตัวในทุกย่างก้าวของการต่อสู้ทางกฎหมาย ทว่าสิ่งสำคัญยิ่งกว่าลายเซ็นนั้น คือรหัสผ่านและหมายเลขประจำตัวแพทย์ที่เชื่อมโยงตรงไปยังห้องปฏิบัติการลับใต้ดินของสถาบันวิจัยที่เธอกำลังเปิดโปง และชื่อที่ถูกระบุว่าเป็นผู้รับรองการทดลองเฟสสุดท้ายร่วมกับปรเมศร์ ก็คือชื่อของนายแพทย์ธีร์ธัช "คุณกำลังสงสัยว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่... หรือกำลังประเมินว่าฉันจะจัดการกับรอยร้าวนี้อย่างไรดีคะ?" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้องกระจกเงา ธีร์ธัชก้าวออกมาจากเงาสลัว กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของห้องผ่าตัดและบุคลิกที่นิ่งสงบจนน่าขนลุก เขายืนอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีนิลคู่นั้นไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับเขาคาดการณ์ช่วงเวลานี้เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว รินรดายังคงนิ่งงัน ปลายนิ้วเรียวที่ถือเอกสารสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นความเย็นยะเยือกที่แล่นริ้วขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพและท่าทีปกป้องเธอมารอดecades กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอกลับเป็นผู้กุมกุญแจดอกสำคัญของความลินินทั้งหมดนี้ "คุณรู้อยู่แล้ว" รินรดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่ถูกลับจนขึ้นเงา "คุณรู้มาตลอดว่าปรเมศร์เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่คุณเลือกที่จะเงียบ... คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการขุดคุ้ย เพื่อบีบให้ปลาตัวใหญ่ในสถาบันนั้นดิ้นพล่าน จนกระทั่งความลับเริ่มปริออกสินะคะ" ธีร์ธัชยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นظرของเขาทอดมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก—มีทั้งความชื่นชม ความระ-มัดระวัง และประกายความมืดมนบางอย่างที่ซ่อนลึกเกินกว่าจะหยั่งถึง "ในโลกที่คุณและผมยืนอยู่ รินรดา ความจริงไม่เคยมีความบริสุทธิ์ในตัวของมันเองหรอกนะคะ" ธีร์ธัชก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนเธอได้ยินเสียงลมหายใจของเขา "สิ่งที่คุณเรียกว่า 'ความถูกต้อง' เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้คนอ่อนแอใช้ปลอบใจตัวเองเวลาพ่ายแพ้ ปรเมศร์ไม่ได้ขายวิญญาณให้ปีศาจ... เขาแค่ทำในสิ่งที่จำเป็น เพื่อให้สำนักงานของคุณ และตัวคุณเอง ยังคงมีลมหายใจอยู่ได้บนบัลลังก์แห่งความยุติธรรมจอมปลอมนี้" "อย่ามาพูดจาบิดเบือนความจริงนะ!" รินรดาตวัดสายตากลับไปอย่างดุดัน ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอเกลียดการถูกชักใย เกลียดการเป็นหมากในกระดานที่คนอื่นเป็นคนเดินเกม "การทดลองมนุษย์โดยไม่ยินยอม การปกปิดการเสียชีวิตของผู้บริสุทธิ์—สิ่งเหล่านี้มันไม่ใช่ความจำเป็น แต่มมันคืออาชญากรรม! และคุณ... คุณก็เป็นส่วนหนึ่งของขบวนการนั้นด้วยใช่ไหมคะ?" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดขึ้นจนแทบจะมีประกายไฟแล่นแปลบปลาบ ธีร์ธัชไม่ถอยหนี เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แข็งกร้าวของเธอ ราวกับต้องการค้นหาเศษเสี้ยวความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะป้องกันอันหนาเตอะนั้น "ถ้าผมเป็นส่วนหนึ่งในนั้นจริงๆ คุณคิดว่าเอกสารแผ่นนี้จะมาอยู่ในมือคุณได้ง่ายดายขนาดนี้เชียวหรือคะ?" ธีร์ธัชกระซิบเสียงแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนเกือบจะสัมผัสกับใบหูของเธอ "ตื่นได้แล้ว รินรดา... คนที่ฆ่าครอบครัวของคุณเมื่อสิบปีก่อน ไม่ได้จบชีวิตลงในกองเพลิงอย่างที่สำนวนคดีระบุไว้หรอกนะ" คำพูดประโยคเดียวราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางใจ รินรดาชะงักกึก ลมหายใจของเธอสะดุดกะทันหัน ความโกรธเมื่อครู่วันมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตกตะกอนอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อหู "คุณ... พูดว่าอะไรนะ?" เธอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น ธีร์ธัชถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว ใบหน้าคมคายฉายแววเรียบเฉย ทว่าแววตากลับลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึง เขายื่นมือออกไปหยิบแฟ้มเอกสารอีกฉบับที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมา เปิดมันออกแล้ววางทับลงบนเอกสารของปรเมศร์ ภาพถ่ายใบหน้าของชายชราคนหนึ่ง ปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้ากระดาษ—ชายผู้ซึ่งมีตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาอาวุโสสูงสุดของสถาบันวิจัยที่เธอฟ้องร้อง และเป็นคนเดียวกันกับที่เพิ่งส่งข้อความนัดหมายทานอาหารค่ำกับเธอเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา "คืนนี้ ตอนเที่ยงคืนตรง..." ธีร์ธัชเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่นัยน์ตากลับทอประกายอันตราย "ถ้าคุณอยากรู้ว่าใครคือคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังความตายของพ่อแม่คุณ จงไปที่ห้องใต้ดินของโรงพยาบาลเซนต์แมรี่... แต่อย่าลืมพกปืนไปด้วยนะคะ เพราะคนที่รอคุณอยู่ที่นั่น อาจจะไม่ใช่คนที่คุณอยากเจอที่สุดในชีวิต" เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยสาวหน้าตาตื่นตระหนก รินรดารีบดึงสติกลับมาแล้วหันไปมอง พร้อมกับที่ธีร์ธัชก้าวถอยหลบไปยืนอยู่ในมุมมืดของห้องราวกับไม่เคยมีตัวตน "คุณรินรดาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ..." ผู้ช่วยสาวหอบหายใจถี่กระชั้น สีหน้าซีดเผือด "ทางสำนักงานใหญ่เพิ่งส่งแฟกซ์ด่วนแจ้งว่า... ท่านปรเมศร์เพิ่งเสียชีวิตด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันในห้องทำงานเมื่อห้านาทีก่อนนี้เองค่ะ!" รินรดาตัวชาดิ่ง เธอนิ่งค้างไปในอากาศ หันขวับกลับมามองจุดที่ธีร์ธัชยืนอยู่เมื่อครู่—ทว่าความว่างเปล่าและความเย็นเยียบของอากาศคือสิ่งเดียวที่หลงเหลือไว้ ร่างสูงใหญ่ของศัลยแพทย์หนุ่มหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงตั้งแต่แรก ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ