กับดักในสถาบัน

กลิ่นอานิโคตินผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศระดับสิบแปดองศาเซลเซียส คือสิ่งแรกที่ดึงสติของรินรดาให้กลับคืนมา เธอไม่ได้ยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าในมุมตึกมืดทึบเมื่อครู่ หากแต่เป็นโถงทางเดินสเตนเลสปลอดเชื้อของอาคารวิจัยใต้ดินชั้นสาม—สถานที่ที่ไม่มีชื่ออยู่ในแปลนผังอาคารอย่างเป็นทางการของโรงพยาบาล และเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น... นพ.ธีร์ธัช ปลดกระดุมเสื้อกาวน์สีขาวออกหนึ่งเม็ดอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ไฟฟ้าที่ไม่มีควันไว้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะมองตรงมายังเธอด้วยประกายความระรื่นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม "คุณเดินช้ากว่าที่ผมคำนวณไว้สามวินาทีนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดทับประสาทสัมผัสจนแทบแหลกสลาย "คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม ธีร์ธัช" ทนายความสาวเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับประตูกระจกนิรภัยที่ถูกล็อกอัตโนมัติ "คุณหายตัวไปจากตรงนั้นได้อย่างไร และที่นี่... คืออะไรกันแน่" ธีร์ธัชไม่ตอบในทันที เขากลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนให้ขนลุกเกรียว เขาเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองถูกลดทอนลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยแต่น่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน "ความอยากรู้อยากเห็นนี่แหละ คือเครื่องมือชิ้นเยี่ยมที่ทำให้มนุษย์ทำลายตัวเองได้ง่ายที่สุด" ศัลยแพทย์หนุ่มโน้มใบหน้าลงมาหาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ปฏิกิริยาของเธอราวกับกำลังผ่าตัดสิ่งมีชีวิตด้วยมือเปล่า "คุณอยากได้ความจริงไม่ใช่หรือ? ความจริงเกี่ยวกับคดีที่ครอบครัวของคุณต้องแลกด้วยชีวิต... คุณคิดว่าความยุติธรรมในศาลมันเพียงพอกับโลกสีเทานี้จริงๆ หรือคะ รินรดา" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าขยี้ปมในใจที่เธอพยายามฝังกลบมันมานานหลายปี รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นในลำคอลงไป เธอเชิดคางขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องตอบความท้าทายนั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "อย่าเอาเรื่องนั้นมาจิตวิทยาใส่ฉัน" เธอกดเสียงต่ำ พยายามควบคุมมือไม่ให้สั่นระริก "ถ้าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับความลับเน่าเฟะในสถาบันนี้... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนลากคุณเข้าคุกด้วยมือของฉันเอง" "น่าประทับใจ..." ธีร์ธัชยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "แต่ก่อนจะไปถึงคุก คุณต้องรอดพ้นจากเบื้องหลังประตูบานนี้เสียก่อน" นิ้วเรียวกดรหัสผ่านแผงควบคุมดิจิทัลข้างผนัง เสียงปลดล็อกดัง *คลิก* เบาๆ ทว่าดังก้องกังวานในโถงทางเดินแคบๆ ประตูนิรภัยเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นห้องทดลองขนาดมหึมาที่ซ่อนอยู่หลังผนังทึบ แสงไฟสีขาวโพลนสาดส่องลงมากระทบกับตู้กระจกเรียงรายนับร้อยใบ ภายในนั้น... ไม่ใช่ตัวอย่างเนื้อเยื่อหรือเซลล์มะเร็งอย่างที่ควรจะเป็น รินรดากลั้นหายใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนร่างทั้งร่างชาดิ่ง ร่างไร้ชีวิตของมนุษย์ถูกดองไว้ในของเหลวสีฟ้าใส สายระโยงระยางเชื่อมต่อกับมอนิเตอร์ที่ยังคงกะพริบสัญญาณชีพ ชีพจรที่เต้นรัวในหน้าจอไม่ได้มาจากคนไข้บนเตียงพยาบาลทั่วไป แต่มันมาจาก 'ชิ้นส่วน' ที่ถูกแยกส่วนและทดลองอย่างผิดมนุษยธรรม ชื่อบนป้ายรหัสพันธุศาสตร์ชิ้นหนึ่งสะดุดตาเธอเข้าอย่างจัง—ชื่อของพยานปากเอกในคดีที่เธอเคยทำเมื่อสามปีก่อน พยานผู้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย "พวกเขาไม่ได้หายไปไหน..." ธีร์ธัชกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงของเขาเย็นเยียบราศจากความรู้สึก "พวกเขาถูกรีไซเคิลเพื่อต่ออายุให้คนกลุ่มหนึ่ง... คนที่คุณกำลังพยายามต่อกรด้วยอยู่ตอนนี้อย่างไรล่ะ" ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความหวาดกลัว รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ เธอก้าวเท้าจะพุ่งเข้าไปหยิบสมุดบันทึกข้อมูลบนโต๊ะปฏิบัติการเพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐาน ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสกับกระดาษแผ่นนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง—มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนไข้ หรือเจ้าหน้าที่เวรเปล มันคือเสียงฝีเท้าของหน่วยรักษาความลับที่สวมชุดเกราะยุทธวิธี พร้อมอาวุธครบมือ "สายเกินไปที่จะถอยหลังแล้วล่ะ ทนายความคนสวย" ธีร์ธัชหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งร่องรอยของความตกใจ ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์นี้จะต้องเกิดขึ้น "คุณเลือกที่จะก้าวเข้ามาในกับดักนี้เอง... ทีนี้ บอกผมทีสิ ว่าคุณจะแก้เกมนี้อย่างไร" รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด สมองอันปราดเปรื่องหมุนวนอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางรอด ทว่าก่อนที่เธอจะได้ขยับตัว เสียงล็อกประตูอัตโนมัติด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับไฟฉายแรงสูงที่สาดส่องลอดผ่านกระจกเข้ามา—และในวินาทีนั้นเองที่เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดของมุมห้องทดลอง พร้อมกับปืนพกเก็บเสียงที่ยกขึ้นเล็งตรงมายังแผ่นหลังของธีร์ธัช! "หมอธีร์ธัช... เกมของคุณจบลงแค่นี้" เสียงแหบแห้งเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นจากความมืด พร้อมกับที่รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อใบหน้าของบุคคลที่ก้าวออกมาปรากฏชัดภายใต้แสงไฟ—มันคืออธิบดีกรมการแพทย์ ผู้ซึ่งเป็นประธานกรรมการสอบสวนในคดีที่เธอกำลังทำอยู่! *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — เงาจันทราลี้ลับ