เสียงเรียกจากอดีต

กลิ่นอายของฟอร์มาลีนและคราบเลือดแห้งกรังคละคลุ้งอยู่ในความฝันของรินรดาเสมอ ราวกับมันฝังรากลึกอยู่ตามซอกหลืบของประสาทสัมผัส ไม่ยอมจางหายไปตามกาลเวลา หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอน มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวจากถนนเบื้องล่างที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่ ทาบทับร่างของเธอให้กลายเป็นเงายาวน่ากลัว หัวใจเต้นกระหน่ำรัวระรัวราวกับกลองศึกในสมรภูมิ รินรดายกมือขึ้นสัมผัสเหงื่อกาฬที่ผุดพรายเต็มขมับ ลมหายใจเข้าออกหอบถี่และติดขัด ความฝันเมื่อครู่ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา แต่มันคือศพของพี่ชาย—คดีฆาตกรรมที่ถูกเจ้าหน้าที่รัฐปัดตกให้กลายเป็นอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน คดีที่เธอเคยสาบานว่าจะกระชากหน้ากากฆาตกรออกมาให้ได้ แต่ยิ่งขุดคุ้ย เธอกลับยิ่งพบว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่ไร้ทางออก "สิบปี... ผ่านไปนานแค่ไหน รอยแผลก็ยังไม่เคยจางสินะคะคุณทนายความ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินรดาผุดลุกขึ้นคว้าโคมไฟบนโต๊ะข้างเตียงมาถือไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเพ่งมองไปยังเงาร่างสูงสง่าที่ยืนพิงกรอบหน้าต่าง แสงจันทร์สาดส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและแววตาพราวระยับที่ซ่อนความเยียบเย็นไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพ "คุณเข้ามาในห้องฉันได้อย่างไร... นพ.ธีร์ธัช" เสียงของรินรดาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง เธอไม่ได้ตกใจกลัวจนเสียศูนย์ แต่ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้กำลังท้าทายเส้นประสาททุกเส้นในตัวเธอ ธีร์ธัชหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานในความเงียบราวกับเสียงกระซิบจากซาตาน เขาก้าวเท้าช้าๆ ออกจากเงาดำ ร่างสูงในชุดสูทเนื้อดีไร้รอยยับดูขัดแย้งกับบรรยากาศอันหดหู่ในห้องนอนของผู้หญิงที่เพิ่งตื่นจากฝันร้ายอย่างสิ้นเชิง "ประตูไม่ได้ล็อก... ดูเหมือนจิตใต้สำนึกของคุณจะเชิญชวนฉันเข้ามาตั้งแต่แรกแล้วนะคะ รินรดา" ศัลยแพทย์หนุ่มเดินเข้ามาหยุดห่างจากเตียงนอนเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือจางด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของห้องผ่าตัดลอยแตะจมูก "ฉันได้ยินเสียงคุณละเมอ... คุณฝันถึงเหตุการณ์คืนนั้นอีกแล้วใช่ไหมคะ คืนที่ครอบครัวของคุณถูกพรากไป" รินรดาขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เธอกำมือที่ถือโคมไฟแน่นขึ้นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เกลียดนักที่ผู้ชายคนนี้มักจะมองทะลุผ่านเกราะป้องกันอันแข็งกร้าวของเธอได้เสมอ เขารู้จุดอ่อนของเธอ รู้ว่าปมไหนที่จะทำให้เธอกลั้นหายใจ และรู้ว่าควรจะเหยียบย่ำลงตรงไหนเพื่อให้เธอเจ็บปวดที่สุด "เรื่องส่วนตัวของฉัน ดูเหมือนจะล้ำเส้นจรรยาบรรณที่คุณควรจะมีนะคะ หมอธีร์ธัช" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ฉาบด้วยรอยยิ้มเยnชา "ออกไปจากห้องฉันซะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุก" "เชิญตามสบายค่ะ... แต่เกรงว่าตำรวจที่คุณกำลังจะโทรเรียก อาจจะสนใจหลักฐานชิ้นใหม่ที่ฉันเพิ่งไปเจอมามากกว่าจะมาสนใจคดีบุกรุกเล็กๆ น้อยๆ นี่" ธีร์ธัชไล้วางนิ้วเรียวยาวลงบนโต๊ะทำงานของเธอ เขาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่งลงเบาๆ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ รินรดานิ่งงัน สายตาคมกวาดมองแฟ้มเอกสารนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันระหว่างความหวังและความหวาดกลัว ชื่อบนหน้าปกแฟ้มคือสำนวนคดีของพี่ชายเธอ—คดีที่ถูกปิดตายและถูกทำลายหลักฐานไปเกือบหมดสิ้นแล้วในระบบราชการ "คุณได้มันมาจากไหน..." เสียงของเธอสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นตามสันหลัง "ความลับของศัลยแพทย์... มีมากกว่าที่คุณคิดนะคะ" ธีร์ธัชโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ แววตาคมกริบสะท้อนภาพของเธอไว้อย่างชัดเจน "และดูเหมือนว่า คนที่สั่งปิดคดีนั้นเมื่อสิบปีก่อน จะไม่ใช่แค่ตำรวจกระจอกๆ ทั่วไป แต่เป็นบุคคลระดับสูงในสถาบันวิจัยที่ฉันกำลังร่วมงานอยู่... สถาบันเดียวกับที่คุณกำลังพยายามขุดคุ้ยหาความจริงอยู่ในตอนนี้" ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก ภาพความฝันอันโหดร้ายเมื่อครู่ซ้อนทับเข้ากับความเป็นจริงตรงหน้าทันที ทุกอย่างไม่ได้บังเอิญ การที่เธอเข้ามาพัวพันกับคดีนี้ การที่ธีร์ธัชก้าวเข้ามาในชีวิตเธอ ทั้งหมดคือหมากตาดำกระดานใหญ่ที่ถูกจัดวางไว้โดยใครบางคน "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ ธีร์ธัช..." เธอกระซิบถาม ชิดริมฝีปากของเขาจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ รินรดา..." ศัลยแพทย์หนุ่มยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอันตรายแต่กลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาด "ฉันแค่กำลังจะพาคุณไปดูจุดจบของความจริง... ที่คุณอาจจะต้องแลกมาด้วยทุกสิ่งที่คุณมี" ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากโต้แย้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอเรืองแสงวาบขึ้นในความมืด ปรากฏภาพถ่ายไฟล์เอกสารลับส่งตรงจากเบอร์แปลก พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของเธอกลายเป็นน้ำแข็ง *'อยากรู้ว่าใครฆ่าพี่ชายคุณ... พรุ่งนี้เที่ยงคืน พบกันที่ห้องเก็บศพเก่า โรงพยาบาลเซนต์แมรี่'* รินรดาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าทันที แต่ทว่า... ร่างสูงของนพ.ธีร์ธัชกลับหายไปจากตรงนั้นอย่างไร้ร่องรอย ราวกับเขาเป็นเพียงภาพหลอนจากความฝัน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ และแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าบนโต๊ะที่ยังคงเปิดค้างคาไว้ที่หน้าบันทึกการชันสูตรพลิกศพ—หน้ากระดาษที่มีลายเซ็นต์ของผู้อำนวยการสถาบันวิจัยเซ็นอนุมัติด้วยหมึกสีแดงฉาน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ — เงาจันทราลี้ลับ