เกมซ่อนหา

กลิ่นอายของฟอร์มาลีนและกระดาษเก่าคร่ำคร่าในห้องเก็บแฟ้มประวัติคดีชั้นใต้ดินของสำนักงานอัยการ ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกอึดอัดเท่ากับระยะห่างระหว่างเธอกับนายแพทย์หนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตู ปิดกั้นทางออกเดียวด้วยร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีชาคูลที่ไร้รอยยับ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทอดยาวทับซ้อนบนพื้นซีเมนต์ รินรดาตวัดสายตาคมกริบขึ้นมองผู้ชายที่ก้าวล่วงเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างไร้มารยาททางวิชาชีพ มือเรียวในถุงมือยางสีขาวยังคงถือแฟ้มคดีอาญาหมายเลข 404 ซึ่งเป็นรอยต่อสำคัญของคดีอุบัติเหตุปริศนาที่เธอพยายามขุดคุ้ย "คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในเขตจำกัดของทนายความฝ่ายโจทก์นะคะ, คุณหมอธีร์ธัช" เสียงของรินรดาเรียบนิ่ง เยือกเย็น ทว่าแฝงกระแสความระแวงระวังไว้อย่างมิดชิด เธอก้าวถอยหลังครึ่งก้าวเมื่อร่างสูงขยับเข้าใกล้ ความกดอากาศรอบตัวคล้ายลดฮวบลงทันทีที่เขาขยับตัว ธีร์ธัชยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมสีสนิมเหล็ก เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่ทอดสายตามองแฟ้มเอกสารในมือเธอด้วยความสนใจใคร่รู้ราวกับมันคือชิ้นส่วนของร่างกายมนุษย์ที่รอการผ่าตัด "เขตจำกัดเหรอครับ... หรือจริงๆ แล้วคุณแค่กลัวว่าตัวเองจะเจอสิ่งที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากันแน่, คุณรินรดา" ศัลยแพทย์หนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลากเสียงยาวอย่างจงใจ เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความสะอาดแบบโรงพยาบาลโชยปะทะนาสิก รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับเขา "ฉันทำงานบนข้อเท็จจริง ไม่ใช่ความกลัวค่ะ" เธอยืนกราน น้ำเสียงหนักแน่นเพื่อปกปิดชีพจรที่เต้นเร็วกว่าปกติในอกข้างซ้าย "ข้อเท็จจริงงั้นเหรอ..." ธีร์ธัชทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นแผ่วเบา ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเธอต้องเกร็งไหล่ "บางครั้งความจริงที่คุณพยายามไขว่คว้า มันก็หอมหวานและอันตรายเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะรับไหว... เหมือนกับยาพิษที่เคลือบด้วยน้ำตาลนั่นแหละครับ ถ้าดื่มเข้าไปเพราะความอยากรู้อยากเห็น คุณอาจจะไม่ได้แค่ตาย แต่มันจะทำให้คุณทรมานจนไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกเลย" ดวงตาสีดำสนิทของทนายความสาววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เธอเกลียดการถูกสบประมาท และยิ่งเกลียดมากกว่าที่เขามักจะใช้จิตวิทยาต่ำทรามเหล่านี้มาปั่นป่วนสมาธิของเธอ "ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีคนไข้ให้ผ่าตัด ก็กรุณาเอาเวลาไปอธิบายให้ตำรวจฟังเถอะค่ะว่า ทำไมลายมือชื่อในบันทึกการผ่าตัดคืนวันเกิดเหตุถึงตรงกับลายมือของผู้อำนวยการสถาบันวิจัยของคุณ" รินรดารุกกลับอย่างไม่เกรงกลัว เธอใช้มุมโต๊ะไม้เก่าๆ เป็นเกราะกำบัง พร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาเพื่อหาพิรุธ ทว่า ธีร์ธัชกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขากลับยิ่งกว้างขึ้น แววตาคู่นั้นฉายประกายความพึงพอใจราวกับแมวที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อจนมุม "คุณนี่มัน... ดื้อรั้นเสียจริง" เขาเอื้อมมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนสันแฟ้มกระดาษในมือเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก รีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก แต่เอกสารชุดนั้นยังคงอยู่ในมือของเขา "คุณกำลังพยายามเปิดประตูห้องที่คนอื่นเขาพยายามล็อกกุญแจฝังดินไว้... ระวังตัวหน่อยนะครับรินรดา ถ้ากุญแจดอกนั้นมันเปิดออกจริงๆ คนที่จะไม่ได้นอน... อาจจะไม่ใช่ผม แต่เป็นคุณ" บรรยากาศในห้องเก็บแฟ้มอับทึบเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น บทสนทนาที่ก้ำกึ่งระหว่างคำขู่และความปรารถนาดีจอมปลอมนี้ ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนลวดสลิงกลางเหวลึก ฝ่ามือที่กำแน่นชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ เธอตระหนักดีว่าผู้ชายคนนี้อันตรายเกินกว่าจะต่อกรด้วยลำพัง แต่ศักดิ์ศรีและปมในอดีตไม่อนุญาตให้เธอก้มหัวให้ความอยุติธรรม "ฉันไม่เคยกลัวความมืดค่ะ, คุณหมอ... เพราะต่อให้มันมืดแค่ไหน ความจริงก็ยังคงเป็นความจริงวันยังค่ำ" เธอกล่าวตอกกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด ธีร์ธัชหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าหล่อเหลา เหลือเพียงความจริงจังที่น่ากลัว เขาโน้มตัวกระซิบชิดริมหูของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหูขาวสะอาด "งั้นเรามาพนันกันไหมล่ะครับ... ว่าระหว่างความจริงที่คุณตามหา กับความลับที่ผมถืออยู่ อะไรจะแหลกสลายคามือคุณก่อนกัน" ก่อนที่รินรดาจะทันได้สวนคำพูดใดกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะโลหะก้องกังวานก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ความเงียบสงบถูกทำลายลงทันทีเมื่อไฟนีออนบนเพดานกะพริบรัวติดต่อกันสามครั้งก่อนจะดับสนิท ทิ้งให้ทั้งห้องจมดิ่งลงในความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างแคบๆ บนผนังสูง ในความมืดที่ไร้ซึ่งสรรพเสียง ธีร์ธัชก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทว่าปลายนิ้วของเขากลับฉวยบางสิ่งหลุดออกจากแฟ้มในมือของรินรดาไปอย่างแนบเนียน พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำที่แนบชิดติดริมฝีปากของเธอในความมืด "ดูเหมือนว่า... จะมีแขกไม่速 (โซกุ-รับเชิญ) มาเยือนเราแล้วนะครับ... และบางที สิ่งที่คุณตามหามาตลอดคืนนี้ อาจจะอยู่ในมือของผมตั้งแต่แรกแล้วก็ได้" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอรีบคว안หาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทเพื่อเปิดไฟฉาย ทว่าแสงวาบจากหน้าจอโทรศัพท์กลับเผยให้เห็นความจริงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ เอกสารแผ่นสุดท้ายที่ถูกดึงออกไปไม่ใช่รายงานการแพทย์ธรรมดา แต่มันคือจดหมายลาตายตัวจริงของพี่สาวเธอที่ควรจะสูญหายไปเมื่อห้าปีก่อน—และลายมือชื่อที่ปรากฏอยู่บรรทัดสุดท้าย กลับเป็นลายมือของธีร์ธัชเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ — เงาจันทราลี้ลับ