บาดแผลที่มองไม่เห็น

กลิ่นอายของฟอร์มาลินและคราบเลือดจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในห้องพักแพทย์เวร ไม่เคยเป็นเพียงแค่กลิ่นทางวิทยาศาสตร์สำหรับรินรดา แต่มันคือกลิ่นอายของความตายที่ถูกฟอกขาวด้วยจรรยาบรรณวิชาชีพ "คุณกำลังเล่นกับไฟ ทนายรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเหนื่อยล้าดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง นพ.ธีร์ธัชไม่ได้เปิดไฟเพดาน มีเพียงแสงสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา เงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างเผยให้เห็นดวงตาที่มักจะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและมั่น ล้วนเจือร่องรอยความเปราะบางที่ชายหนุ่มพยายามซ่อนเร้นมาตลอด รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา แฟ้มคดีหมายเลขศูนย์เจ็ดที่เธอบรรจงเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าในยามวิกาล วางอยู่ตรงนั้น เอกสารบันทึกการผ่าตัดเมื่อห้าปีก่อน—คดีเดียวกับที่พรากครอบครัวของเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ และเป็นคดีเดียวกับที่ลายเซ็นของศัลยแพทย์หนุ่มปรากฏอยู่บนใบสรุปผลการเสียชีวิต "ถ้าไฟกองนี้มันจะเผาความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลคุณ ฉันก็ยินดีจะยอมให้มันไหม้จนมอดไปข้างหนึ่งค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แต่แววตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด ธีร์ธัชแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยันหยากที่ส่งตรงมายังตัวเองมากกว่าจะเยาะเย้ยเธอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่อยู่ในชุดเสื้อกราวสั้นยับยี่ยิ่งขับเน้นให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณที่สะสมมาเนิ่นนาน "คุณคิดว่าความจริงมันสวยงามขนาดนั้นเลยหรือครับ—อภัยด้วยค่ะ ฉันติดปาก" ธีร์ธัชชะงักไปชั่วขณะเมื่อเผลอใช้น้ำสรรพนามที่คุ้นเคยกับคนไข้ ก่อนจะเปลี่ยนรอยยิ้มเป็นมุมปากที่เหยียดยิ้ม "คุณคิดว่าความจริงมันสวยงามขนาดนั้นเชียวหรือ ทนายรินรดา? บางครั้ง... การขุดคุ้ยซากศพที่เน่าเฟะขึ้นมา ไม่ได้ทำให้ใครได้รับความยุติธรรม แต่มันแค่ทำให้คนที่ยังหายใจอยู่ต้องทนหายใจรับกลิ่นเน่าเหม็นนั้นไปจนตายต่างหาก" ก้าวเท้าของเขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขากับรินรดาเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อเฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูก เธอนิ่งไม่ถอยหลังหนี แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรง "ถ้ากลิ่นมันจะแย่ ฉันก็ยอมทนค่ะ ดีกว่าต้องแสร้งทำเป็นกลิ่นหอมบนคราบเลือดของคนตายเหมือนที่คุณกำลังทำอยู่" รินรดาเงยหน้าสบตาเขาตรง ๆ ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอสังเกตเห็นรอยสั่นเล็กน้อยที่มุมปากของเขา—อาการที่หมอศัลยกรรมมือหนึ่งไม่ควรมี ธีร์ธัชชะงัก สายตาที่เคยคมปลาบกวาดมองใบหน้าของหญิงสาวอย่างพิจารณา ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปคว้าขอบกระดาษในแฟ้มคดีที่เธือกำลังถืออยู่ ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านหลังมือของเธอช้า ๆ ความเย็นเฉียบจากผิวหนังของเขาส่งผ่านความหนาแน่นของความเครียดเรื้อรังมายังเธออย่างประหลาด "คุณอยากรู้ไหม... ว่าทำไมคืนนั้น ฉันถึงเลือกที่จะเซ็นชื่อลงในใบนั่น" เสียงของเขาเบาลง ราวกับกระซิบกับความมืด มากกว่าจะพูดกับเธอ รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือคำสารภาพที่เธอรอคอยมาตลอดห้าปี คำตอบที่จะไขปริศนาว่าทำไมพี่ชายและพ่อแม่ของเธอจึงต้องตายบนเตียงผ่าตัดนั้น "เพราะทางเลือกอื่น... คือความตายของคนทั้งตึก รวมถึงเด็กผู้หญิงอีกสิบชีวิตในหอผู้ป่วยเด็ก" ดวงตาของธีร์ธัชวูบไหว รอยร้าวในจิตใจที่เขาพยายามปกปิดภายใต้หน้ากากของแพทย์ผู้ไร้หัวใจ บัดนี้แตกละเอียดต่อหน้าเธอ แววตาของเขาสั่นระริกเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจระบายออกเป็นคำพูดได้ รินรดานิ่งงัด เธออ้าปากจะเอ่ยถามต่อ แต่ก่อนที่คำพูดใดจะได้หลุดจากริมฝีปาก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—มันไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่เป็นรหัสเคาะสามจังหวะที่มักใช้ในหมู่คณะกรรมการบริหารระดับสูงของโรงพยาบาล ทั้งสองคนผละออกจากกันทันทีราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิต ธีร์ธัชขมวดคิ้วมุ่น ความอ่อนแอเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ฉาบเคลือบไว้อย่างรวดเร็ว ประตูกระจกฝ้าเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุรุษพยาบาลคนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะในมือ "คุณหมอครับ... มีพัสดุด่วนส่งตรงมาจากสำนักงานอัยการสูงสุดครับ จ่าหน้าถึง... ทนายรินรดาโดยเฉพาะ และมีหมายเรียกพยานปากเอกคดีเมื่อห้าปีก่อน ที่ถูกส่งมาเพิ่มเมื่อสักครู่นี้ครับ" รินรดารับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เธอก้มลงมองตราประทับสีแดงฉานบนซอง—มันคือคดีที่ปิดตายไปแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับถูกเปิดขึ้นใหม่อย่างเป็นทางการโดยบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิด เมื่อเธอดึงกระดาษแผ่นแรกออกมาอ่าน ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ ชื่อของพยานปากเอกที่ระบุไว้ในหมายเรียก... ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือชื่อของ "นพ.ธีร์ธัช" เอง ที่เพิ่งยื่นเรื่องขอเป็นผู้เปิดเผยความลับทั้งหมดด้วยตนเอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมิดและบาดแผลเหล่านี้ด้วยกันนะคะ — เงาจันทราลี้ลับ