รอยร้าวในอุดมการณ์

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของนายแพทย์ธีร์ธัช แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันสันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่มักจะซ่อนความจริงไว้เบื้องหลังรอยยิ้มสุภาพเสมอ "คุณกำลังใช้ความตายของคนไข้เป็นบันไดไต่เต้า หรือแค่สนุกกับการเล่นเกมพระเจ้ากันแน่คะ ธีร์ธัช" เสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เธอไม่ได้มองหน้าเขาโดยตรง แต่สายตากลับจดจ่ออยู่กับแฟ้มประวัติการรักษาที่กางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใส นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำแตะลงบนหน้ากระดาษแผ่นหนึ่งอย่างจงใจ แรงกดนั้นหนักหน่วงพอ ๆ กับคำถามที่ทิ้งไว้กลางอากาศ ธีร์ธัชหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้งและนุ่มนวลจนน่าขนลุก เขายังคงนั่งไขว่ห้าง ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือหมุนวนไปมาอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์ป่ากำลังมองดูเหยื่อที่เดินเข้ามาในอาณาเขตด้วยความสมัครใจ "คำว่าจริยธรรมในมุมมองของคุณรินรดา มันคืออะไรหรือครับ?" เขาเอ่ยย้อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเคือง มีเพียงความเย้ยหยันเจือจางที่ถูกเคลือบไว้ด้วยความสุภาพ "คือการรักษาชีวิตคนบนเตียงผ่าตัดโดยไม่สนว่าโลกภายนอกจะล่มสลายงั้นเหรอ? หรือเป็นการปกป้องตัวบทกฎหมายที่เต็มไปด้วยช่องโหว่ เพื่อให้คนชั่วรอดพ้นจากเงื้อมมือความจริง?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของทนายความสาวแข็งกร้าวและไร้ความหวาดหวั่น เธอผ่านคดีที่น่าสะพรึงกลัวมามากเกินกว่าจะมาใจสั่นให้กับจิตวิทยาราคาถูกของศัลยแพทย์หนุ่ม "กฎหมายอาจมีช่องโหว่ค่ะ แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อไม่ให้มนุษย์ใช้อำนาจตามอำเภอใจตัดสินความเป็นความตายของผู้อื่น เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่กับสถาบันวิจัยนั่น" เธอวางแฟ้มเอกสารลงเสียงดังสนั่น แผ่นกระดาษกระพือเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ที่ถูกสะกดไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม "คุณซ่อนผลข้างเคียงของยาตัวนั้น คุณรู้ดีว่ามันทำลายระบบประสาทอย่างถาวร แต่คุณก็ยังเซ็นอนุมัติให้ทดลองต่อในมนุษย์ เพียงเพราะคุณอยากเห็นผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบในรายงานวิจัยชิ้นโบว์แดงของตัวเอง!" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น ธีร์ธัชหยุดหมุนปากกา เขาวางมันลงบนโต๊ะอย่างช้า ๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างท้าวลงบนกระจกใส ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ "คุณกำลังมองโลกผ่านรอยร้าวของอดีตนะ ริน..." เสียงของเขาอ่อนลง แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "คดีของครอบครัวคุณเมื่อสี่ปีก่อน... ความยุติธรรมที่คุณโหยหามันช่วยชีวิตใครได้บ้างไหมล่ะ? สุดท้ายแล้ว กฎหมายที่คุณศรัทธาก็แค่กระดาษแผ่นเดียวที่ถูกฉีกทิ้งโดยคนมีอำนาจไม่ใช่หรือไง" คำพูดนั้นพุ่งเป้าเข้าที่จุดตายของเธออย่างแม่นยำ รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงด้วยความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอดสี่ปี ร่างกายของเธอชะงักไปชั่วขณะ มือที่วางอยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ แต่เธอก็ยังคงรักษาความนิ่งงั้นไว้ได้ ไม่ยอมให้อีกฝ่ายเห็นรอยร้าวในกำแพงที่เธอสร้างขึ้น "อย่างน้อยที่สุด..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกกดทับ "ฉันก็ไม่ต้องเอาชีวิตมนุษย์มาแลกกับชื่อเสียงจอมปลอมแบบที่คุณทำ!" "ชื่อเสียงงั้นเหรอ?" ธีร์ธัชแค่นหัวเราะ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นมืดมนวับวาว "คุณคิดว่าผมทำทั้งหมดนี้เพื่อชื่อเสียงจริง ๆ หรือรินรดา? ถ้าคุณฉลาดกว่านี้สักนิด ลองพลิกกระดาษแผ่นสุดท้ายในแฟ้มที่คุณถืออยู่สิ... แล้วคุณจะรู้ว่าบางที คนที่คุณควรจะปกป้อง อาจจะไม่ใช่ความถูกต้อง... แต่เป็นตัวคุณเองต่างหาก" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจกระหน่ำเต้นระรัวด้วยความระแวง เธอก้มมองแฟ้มเอกสารตรงหน้า มือที่สวมถุงมือหนังเอื้อมไปพลิกหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายที่ถูกผนึกด้วยตราประลับลับของสถาบันวิจัย กระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่รายงานทางการแพทย์... แต่มันคือสำนวนคดีอุบัติเหตุของครอบครัวเธอเมื่อสี่ปีก่อน พร้อมกับลายเซ็นอนุมัติการชันสูตรพลิกศพ ที่ลงชื่อโดยบุคคลที่เธอกำลังยืนต่อปากต่อคำอยู่ด้วยในเวลานี้! ก่อนที่รินรดาจะได้เปล่งเสียงถามหรือถอยหนี เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดสนิทนอกห้องทำงาน เสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าประตูก่อนที่บานประตูไม้สักจะถูกผลักเปิดออกอย่างช้า ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ควรจะนอนอยู่ใต้หลุมศพไปแล้วเมื่อสี่ปีก่อน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ — เงาจันทราลี้ลับ