ความใส่ใจที่ปิดไม่มิด

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานชั่วคราว ณ ไซต์งานก่อสร้างสั่นสะเทือนเบาๆ จากเสียงแจ้งเตือนข้อความ พิมพ์ตะวันถอนหายใจยาวเหยียดขณะละสายตาจากแปลนสถาปัตยกรรมชุดใหญ่ที่กำลังพันกันยุ่งเหยิงในหัว สมองของเธอตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ เมื่อปัญหาเรื่องโครงสร้างเสาหลักในโซนทิศใต้ยังคงไม่ลงตัวกับดีไซน์กระจกโค้งฟรีฟอร์มที่เธอตั้งใจรังสรรค์ขึ้นมาอย่างประณีต เธอเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟเย็นที่วางอยู่ข้างตัว ทว่าปลายนิ้วกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่ผิดปกติ พร้อมกับกระดาษโน้ตสีฟ้าอ่อนที่แปะติดอยู่ข้างแก้วด้วยลายมือระเบียบเรียบร้อยจนน่าประหลาดใจ *“โซนทิศใต้... ถ้าคุณยอมลดรัศมีโค้งลงสิบคันチ (เซนติเมตร) แล้วเปลี่ยนจุดรับน้ำหนักมาที่คานเหล็กกล่อง H-Beam แทนที่จะเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กหล่อในที่ คุณจะเคลียร์ทั้งเรื่องความปลอดภัยและสุนทรียภาพได้ในคราวเดียว เลิกดื้อรั้นแล้วเปิดสมองดูชีทคำนวณที่แนบมาซะ”* พิมพ์ตะวันขมวดคิ้วมุ่น อ่านทวนประโยคท้ายซ้ำไปซ้ำมาด้วยความรู้สึกหมั่นไส้แกมแปลกใจ ลายมือแบบนี้... คำพูดจานيบกระด้างและตรงไปตรงมาแบบนี้ จะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่ "นายวิศวกรหน้านิ่ง" คนนั้น เธอรีบเปิดไฟล์เอกสาร PDF ที่ถูกส่งเข้ามาทางอีเมลออฟฟิศอย่างเร่งรีบ เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเป็นแบบจำลองโครงสร้าง 3D ที่ถูกปรับแก้ตามคำแนะนำบนกระดาษโน้ตอย่างสมบูรณ์แบบ ช่องว่างที่เคยเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงถูกแก้ไขด้วยวิธีทางวิศวกรรมที่แยบยลจนเธอยังต้องยอมรับในใจว่ามัน "ไร้ที่ติ" "ชิ... ทำมาเป็นสอนโครงสร้าง ทำเป็นเก่ง" พิมพ์ตะวันพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความรู้สึกผสม Pนระหว่างความโล่งใจและความขัดเขินที่ถูกอีกฝ่ายแอบมองทะลุปรุโปร่งว่าเธอกำลังติดขัดตรงไหน "แต่ก็... รอบคอบชะมัด" ในขณะที่เธอกำลังกวาดสายตาอ่านตัวเลขการคำนวณอย่างตั้งใจ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟลาเต้อุ่นๆ ก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับแก้วกาแฟกระดาษอีกแก้วหนึ่งที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างนุ่มนวลโดยไม่มีเสียงเตือนล่วงหน้า พิมพ์ตะวันสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองทันที ธันวายืนค้ำโต๊ะทำงานของเธอด้วยท่าทางสบายๆ สองมือสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์วิศวกร ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ไร้ร่องรอยของความล้อเล่นใดๆ ทว่าประกตาคมกริบนั้นกลับไหววูบเล็กน้อยยามที่สบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ "กาแฟเย็นที่คุณกินมันหมดรสชาติไปตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเรื่อย ราวกับตรวจรายงานการประชุม "แล้วก็นะ... ถ้าคุณยังนั่งจดจ่ออยู่กับหน้าจอจนเลยเวลาอาหารเที่ยงอีกรอบ โครงสร้างในหัวคุณอาจจะพังก่อนที่ตึกนี้จะสร้างเสร็จเสียอีก" พิมพ์ตะวันหรี่ตามองผู้ชายตรงหน้าอย่างจับผิด แม้ท่าทางและน้ำเสียงจะดูเย็นชาและจริงจังเป็นงานเป็นการเสียเหลือเกิน แต่แก้วกาแฟอุ่นๆ ที่วางอยู่ตรงหน้า กับกระดาษโน้ตแผ่นนั้น เป็นหลักฐานชิ้นโตที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ผู้ชายปากแข็งคนนี้กำลัง "ใส่ใจ" เธออยู่ "นี่คุณ..." พิมพ์ตะวันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่ยอมให้อีกฝ่ายตั้งตัว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นเพื่อค้นหาความจริง "คุณแอบดูฉันทำงานเหรอธันวา ถึงได้รู้ว่าฉันติดปัญหาตรงไหน แถมยังใจดีส่งแบบจำลองมาให้อีก... กลัวงานสถาปัตย์สุดสวยของฉันมันจะล่มจนต้องมานั่งแก้ให้เองหรือไงครับ?" ธันวาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกจู่โจมระยะประชิด กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวหญิงสาวลอยเข้ามาปะปนกับกลิ่นกาแฟในบรรยากาศรอบตัว เขาขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ใบหน้ายังคงเก๊กขรึมไว้ได้อย่างแนบเนียน "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยพิมพ์ตะวัน" ธันวาตอบเสียงเรียบ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว "ผมแค่วิศวกรที่ต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของโครงการนี้ ถ้างานออกแบบของคุณมันพังไม่เป็นท่าเพราะความดื้อรั้น คนที่ซวยและต้องมานั่งแก้ปัญหาเช็ดล้างทั้งหมดก็คือผม... เข้าใจตรงกันนะ" "เหรอคะ... อ้อ, ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันติดปากไปหน่อย" พิมพ์ตะวันแกล้งยิ้มหวานหยด ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกันเมื่อธันวาเผลอถอยหลังไปติดชั้นวางเอกสาร "ปากบอกว่ากลัวงานพัง แต่ลงมือแก้ปัญหาแถมยังซื้อกาแฟอุ่นๆ มาให้คนที่ดื้อรั้นคนนี้เนี่ย... เขาเรียกว่าวิศวกรผู้มีความรับผิดชอบสูง หรือว่า... กำลังเขินจนทำตัวไม่ถูกกันแน่คะ นายธันวา" ดวงตาคมกริบของธันวาไหววูบอย่างรุนแรง ความนิ่งงบที่เคยสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเริ่มปริร้าวทีละน้อย ใบหูของชายหนุ่มขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด แม้พยายามจะรักษามาดสุขุมไว้แค่ไหน แต่จังหวะการหายใจที่กระชั้นขึ้นเล็กน้อยก็ทรยศเขาจนหมดสิ้น ธันวาเม้มปากแน่น ตาคมจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเอื้อMนคำพูดเย้าแหย่เขาอย่างท้าทาย ความอดทนที่สั่งสมมานานเริ่มสั่นคลอนภายใต้แรงกดดันจากสายตาคู่สวยที่ฉายแววรู้ทัน "คุณนี่มัน..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ยื่นมือหนาขึ้นมาหมายจะจับไหล่บางให้ออกห่างเพื่อหยุดยั้งการรุกรานนี้ แต่ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนเนื้อผ้า... "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีเอกสารอนุมัติงบจากท่านประธานมาถึงพอดี..." เสียงใสๆ ของพนักงานสาวฝ่ายบัญชีที่เดินพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานพร้อมแฟ้มเอกสารกองโต ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน ธันวาถอยหลังกรูดไปยืนกอดอกหันหน้ามองไปทางอื่นทันทีเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ส่วนพิมพ์ตะวันก็รีบกระแอมไอแก้เก้อ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญอีกครั้ง ธันวาเหลือบสายตากลับมามองพิมพ์ตะวันชั่วพริบตาเดียว ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันมามองหน้าเธอ "เคลียร์งานของคุณให้เสร็จซะ... แล้วค่อยมาคุยกันเรื่องที่เรายังพูดไม่จบ" พูดจบ วิศวกรหน้านิ่งก็หันหลังก้าวเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้พิมพ์ตะวันยืนใจเต้นแรงอยู่กับที่ พร้อมกับแก้วกาแฟอุ่นๆ และความรู้สึกที่ห้ามใจไม่ให้หวั่นไหวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดรากอนไรเดอร์" มาโดยตลอดนะครับ