กฎเหล็กของวิศวกร

"ถ้าคุณพิมพ์แบบแปลนโครงสร้างคานยื่นออกมาด้วยองศาความลาดเอียงแบบนี้อีกครั้งเดียว... ผมคงต้องพิจารณาใหม่แล้วล่ะครับว่าใบประกอบวิชาชีพสถาปนิกของคุณ ได้มาจากการจับฉลากชิงโชคหรือเปล่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบที่เอ่ยออกมาอย่างไร้คลื่นอารมณ์นั้น แทบทำให้พิมพ์ตะวันปาปากกาเคอร์ซาร์ในมืออัดใส่หน้าหล่อเหลาที่ไร้รอยยิ้มของวิศวกรหน้านิ่งตรงหน้าเสียให้เข็ด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจุกอก ดวงตากลมโตคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเรียบร้อยจนถึงข้อศอก ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของเธอด้วยท่าทางราวกับผู้พิพากษากำลังไต่สวนนักโทษประหาร นี่คือ "ธันวา" วิศวกรโครงสร้างมือหนึ่งประจำโปรเจกต์เดอะ รอยัล เรสซิเดンス ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบ ระเบียบจัด และไร้ซึ่งความยืดหยุ่นยิ่งกว่าไม้บรรทัดเหล็กกล้า และในเช้าวันที่สามของการลุยงานร่วมกัน เขาก็ได้พิสูจน์ให้เธอเห็นแล้วว่า นรกบนดินมีจริง... และมันถูกสร้างขึ้นมาในรูปแบบของระเบียบปฏิบัติเจ็ดสิบสองหน้ากระดาษเอสี่ที่เขาเพิ่งโยนลงบนโต๊ะเธอเมื่อสิบนาทีที่แล้ว "คุณธันวาคะ... เอ้ย! คุณธันวาครับ" พิมพ์ตะวันเกือบหลุดปากคำลงท้ายตามความคุ้นเคย ดีที่ดึงสติกลับมาทันแล้วปรับเสียงให้เข้มขึ้น "รบกวนใช้สมองอันปราดเปรื่องของวิศวกรโครงสร้างของคุณคิดทบทวนดูใหม่อีกสักรอบ ว่าพื้นที่ใช้สอยแบบโอเพ่นแปลนที่ฉันออกแบบเนี่ย มันต้องการความโปร่งโล่งแค่ไหน ถ้าฉันต้องขยายเสาเข็มรับน้ำหนักตรงกลางห้องรับแขกตามที่คุณต้องการ ดีไซน์ทั้งหมดที่ฉันอุตส่าห์กลั่นกรองมาจากจิตวิญญาณสถาปนิก มันก็ไม่ต่างอะไรกับคอกวัวติดแอร์หรูๆ หรอกนะครับ!" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไว้ท่าที สายตาคมกราบกวาดมองร่างบางที่กำลังยืนเท้าสะเอวเถียงเขาฉอดๆ ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังขบขันความดื้อรั้นของคนตรงข้าม แต่ใบหน้ากลับยังคงความเย็นชาไร้คลื่นลมไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม "คอกวัวติดแอร์เหรอครับ? ฟังดูเป็นแนวคิดที่แปลกใหม่ดีนะ... แต่เกรงว่าโครงสร้างที่จะถล่มลงมาก่อนที่วัวจะได้เข้าอยู่นี่สิ จะทำให้บริษัทเราล้มละลายเสียก่อน" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเยือกเย็น ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้พิมพ์ตะวันอยากจะกรี๊ดใส่หน้าเขาให้หูดับไปข้าง "มันไม่ถล่มหรอกน่า! ฉันคำนวณการรับแรงเฉือนมาอย่างดีแล้ว ยัย... เอ้ย ผมหมายถึงตัวผมเองเรียนจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้านสถาปัตยกรรมมานะ ไม่ได้จับฉลากได้ใบปริญญามาเหมือนที่คุณสบประมาท!" "เกียรตินิยมอันดับหนึ่งไม่ได้ช่วยค้ำจุนอาคารตอนแผ่นดินไหวหรอกนะครับพิมพ์ตะวัน" ธันวาขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วเข้มลอยเข้าแตะจมูกจนสถาปนิกสาวถึงกับชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะโดยไม่รู้ตัว "กฎก็คือกฎ... แบบแปลนนี้ต้องแก้ตามที่ผมบอก ไม่อย่างนั้นเราก็เซ็นอนุมัติผ่านโปรเจกต์นี้ไม่ได้" ธันวาก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ นิ้วเรียวยาวดั่งศิลปินจิ้มลงไปที่มุมขวาของหน้าจอเพื่อชี้จุดที่เขาต้องการให้แก้ไข แม้กิริยาจะดูเป็นการทำงานอย่างเคร่งครัด แต่ระยะประชิดนี้กลับสร้างแรงกดดันประหลาดที่ทำให้หัวใจของพิมพ์ตะวันเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความเคืองโกรธ (หรืออาจจะเพราะเหตุผลอื่นที่เธอไม่อยากยอมรับ) เธอคว้าแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก "คุณนี่มัน... มนุษย์หุ่นยนต์ชัดๆ ชีวิตคุณมีแต่สูตรคำนวณและกฎเหล็กหรือไงนะ? ไม่รู้จักความสุนทรีย์ ความงาม หรือศิลปะเอาเสียเลย" "ถ้าความสุนทรีย์ของคุณมันแลกมาด้วยความปลอดภัยของชีวิตคนนับร้อยที่จะเข้ามาอยู่... ผมยอมเป็นมนุษย์หุ่นยนต์ที่น่าเบื่อในสายตาคุณดีกว่าครับ" ธันวาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนพิมพ์ตะวันเถียงไม่ออก ดวงตาคู่คมคู่นั้นมองสบตาเธอนิ่งนาน ราวกับพยายามค้นหาอะไรบางอย่างภายใต้แววตาดื้อรั้นของสถาปนิกสาว บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดให้เงียบงันลงชั่วขณะ เสียงพนักงานคนอื่นเดินผ่านไปมาด้านนอกห้องกระจกใสแทบไม่เข้าûสู่โสตประสาท เคมีประหลาดระหว่างความแข็งกระด้างของวิศวกรหน้านิ่งกับความพยศของสถาปนิกปากกล้าแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวดูจะสูงขึ้นกว่าปกติหลายองศา ธันวาเป็นคนแรกที่ละสายตา เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรอยปากกาเคอร์ซาร์ในมือเธอไปถือไว้เสียเอง พร้อมกับโน้มตัวลงมาใกล้หน้าจออีกครั้งจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบเดียว "เอาล่ะ... ถ้าคุณดื้อนัก งั้นเรามาตกลงกันตรงกลาง" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอยู่ใกล้ใบหูจนสถาปนิกสาว ขนลุกซู่ "คุณแก้โครงสร้างคานตามที่ผมขอ... แล้วผมจะพาไปเลี้ยงกาแฟร้านโปรดที่คุณบ่นว่าอยากกินเมื่อวาน เป็นไงครับ? ข้อเสนอนี้พอยอมรับได้ไหม สถาปนิกคนเก่ง" พิมพ์ตะวันอ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อถูกอีกฝ่ายหยิบยกข้อเสนอสายเปย์แบบเนียนๆ มาแลกเปลี่ยน เธอช้อนตามองชายหนุ่มที่ตอนนี้ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยักแทบจะเฉียดแก้วด้านขวาของเธออยู่รอมร่อ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวระรัวยิ่งกว่ากลองเพล นี่เขา... กำลังใช้ลูกไม้นี้มาสยบเธอดื้อๆ อย่างนั้นเหรอ? ทว่า ก่อนที่พิมพ์ตะวันจะได้อ้าปากปฏิเสธความเจ้าเล่ห์ในคราบความเนี้ยบของวิศวกรหนุ่ม ประตูห้องทำงานกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่นโดยไม่เคาะขออนุญาตแม้แต่น้อย "พี่ธันวาคะ! แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานก่อสร้างโซน B แล้วค่ะ วิศวกรควบคุมงานบอกว่าเจอ... เจอสิ่งที่ไม่ควรจะอยู่ใต้ดินเข้าแล้วค่ะ!" เสียงหอบสะท้านของวิศวกรสาวฝึกงานหน้าตาตื่นทำให้ทั้งธันวาและพิมพ์ตะวันผละออกจากกันแทบไม่ทัน ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมจริงจังในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองพิมพ์ตะวันแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่เฉียบขาด "ตามผมมาครับพิมพ์ตะวัน... เรามีเรื่องต้องไปเคลียร์กันหน้างาน" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและส่งกำลังใจให้ "ดรากอนไรเดอร์" เสมมานะครับ!