สงครามวางแผน

"ถ้าแนวคิดของคุณมันขายได้จริง ป่านนี้โปรเจกต์คงไม่เจ๊งจนต้องหอบกระเป๋าหนีมาซุกหัวนอนในเซฟเฮาส์กันดารๆ นี่หรอกครับ คุณศิลา" เสียงหวานที่เจือด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง รินรดากระแทกแฟ้มงานดีไซน์ลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ในห้องรับรองของเซฟเฮาส์ไร้ชื่อ เสียงกระดาษปะทะเนื้อไม้ดังลั่นสะท้อนความกรุ่นโกรธที่อัดอั้นมาตลอดการเดินทาง ดีไซเนอร์หนุ่มร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีดำกอดอกแน่น ดวงตาเรียวรีคมกริบมองสถาปนิกหนุ่มฝั่งตรงข้ามด้วยความท้าทาย ศิลาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีเข้ม นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ อย่างใจเย็น แว่นตากอบกุมกรอบโลหะสีเงินสะท้อนแสงไฟนีออนบนเพดาน ดวงตาคมปลาบภายใต้เลนส์สายตาคู่นั้นมองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตานิ่งสนิท ราวกับกำลังประเมินราคาวัสดุก่อสร้างที่ได้มาตรฐานต่ำกว่าเกณฑ์ "ปากดีสมกับที่เป็นดีไซเนอร์อินดี้งานชุกดีนี่ครับ คุณรินรดา" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทจนน่ากลัว "แต่ก็น่าเสียดาย ที่งานศิลป์เพ้อฝันอย่างไร้แก่นสารของคุณ มันใช้สร้างตึกที่มนุษย์หายใจเข้าไปแล้วไม่ตายไม่ได้หรอกครับ งานสถาปัตยกรรมไม่ใช่ภาพวาดในแกลเลอรี มันต้องอาศัยโครงสร้างและความเป็นจริง ไม่ใช่ความเย่อหยิ่งพองโตของคุณ" "โครงสร้างงั้นเหรอ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าสวยเฉี่ยวมองค้อนด้วยความหมั่นไส้ "โครงสร้างไร้จิตวิญญาณแบบที่คุณถนัดน่ะสิ ที่ทำให้ตึกแทบทุกหลังของคุณดูเหมือนแท่งคอนกรีตบล็อกเย็นชา ไร้ชีวิตชีวา คุณมันก็แค่พวกยึดติดกับตำราคร่ำครึ ไม่กล้าแม้แต่จะฉีกกรอบเดิมๆ เพราะกลัวว่าความล้มเหลวในอดีตมันจะตบหน้าเอา" บรรยากาศในห้องรับรองลดฮวบลงจนติดลบ เส้นความอดทนของทั้งสองฝ่ายขาดผึ่งลงในวินาทีนั้น ศิลายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นทันตาเห็น เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นกรุ่นโกรธ สถาปนิกหนุ่มโน้มตัวลงต่ำ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลี่ยง "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องอดีตของผม คุณรินรดา... หน้าที่ของคุณคือการทำตามบรีฟงาน ไม่ใช่มานั่งวิจารณ์งานของผมด้วยตรรกะพังๆ ที่คิดเอาเองว่ามันเท่" "แล้วหน้าที่ของคุณก็คือการเปิดใจรับฟังไอเดียใหม่ๆ ไม่ใช่ทำตัวเป็นไดโนเสาร์เต่าล้านปีที่เก่งแต่สั่ง!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความพยศ ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว ปลายจมูกโด่งรั้นอยู่ห่างจากใบหน้าของอีกฝ่ายเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้หัวใจในอกกระหน่ำเต้นอย่างไร้ทิศทาง แม้จะโกรธจนตัวสั่น แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเคมีบางอย่างระหว่างพวกเขากำลังคุกรุ่นจนอันตราย ศิลาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อก้มลงมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนววู้ดดี้เจือกลิ่นดอกไม้ป่าลอยแตะจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาพยายามกดมันเอาไว้ใต้ความสุขุมมาตลอด สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงโดยไม่รู้ตัว มองริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย "ถ้าคิดว่าไอเดียของคุณมันเจ๋งนัก ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ..." ศิลาลดเสียงลงกระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนเกือบจะแนบชิดกับใบหูของอีกฝ่าย "แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าแบบร่างของคุณพังไม่เป็นท่าพรุ่งนี้เช้า ผมจะจับคุณฉีกสัญญาแล้วไล่ตะเพิดกลับกรุงเทพฯ ด้วยมือของผมเอง" รินรดาใจกระตุกวูบกับสัมผัสและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปกะทันหัน ความใกล้ชิดที่อันตรายเกินขอบเขตทำให้เขาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความฮึดฮัดผสมความประหม่าที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีดุดัน "ฝันไปเธอะครับคุณศิลา พรุ่งนี้เช้าคุณต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายคุกเข่าขอโทษผม!" รินรดายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่างอย่างแรง ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งการเอาชนะ "เตรียมตัวเก็บเศษหน้าของคุณไว้ได้เลย!" ศิลาถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว สีหน้าเรียบเฉยกลับมาสวมทับความหวั่นไหวเมื่อครู่ได้อย่างรวดเร็ว เขายกมุมปากขึ้นยิ้มหยันเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองอยากจะคว้าแจกันมาฟาดหน้าสักทีสองที "ผมจะรอรอยยิ้มสมเพชของคุณนะ... ดีไซเนอร์ปากแจ๋ว" ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งขัดจังหวะสงครามประสาทที่กำลังระอุถึงขีดสุด ก่อนที่บานประตูไม้สักจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนหายใจหอบกระชั้นชิดอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็น "ขอโทษที่ขัดจังหวะสวีทนะครับ... แต่ดูเหมือนพวกคุณจะลืมไปแล้วกระมังครับว่า 'เจ้าของบ้าน' ตัวจริงเขารอทานมื้อค่ำอยู่ชั้นล่างนานแล้วนะ" ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจจากรี้ดเดอร์ทุกท่านที่มีให้ "แบล็กสมิธในตำนาน" เสมอนะครับ